Raf Yorumu: bnbukydndegilim (@bnbukydndegilim)

PARASITE. Bong Joon-ho’nun yönettiği bu şaheser, sınıf çatışmasının bütün ciddiyetini tencereye atıp üstüne iki kepçe kara mizah, bir tutam Güney Kore sineması çılgınlığı ve bolca abi zenginlerin evinde neden her şey bu kadar şık? sosu dökerek izleyicinin önüne koyduğu bir…devamıPARASITE. Bong Joon-ho’nun yönettiği bu şaheser, sınıf çatışmasının bütün ciddiyetini tencereye atıp üstüne iki kepçe kara mizah, bir tutam Güney Kore sineması çılgınlığı ve bolca abi zenginlerin evinde neden her şey bu kadar şık? sosu dökerek izleyicinin önüne koyduğu bir ziyafet. Fakir ve zengin ailelerin hayatlarının kesişmesi o kadar ince bir gerilimle işleniyor ki, filmi izlerken bir yandan ulan bizim aile de zenginlere CV mi yollasa diye düşünürken bir yandan bu sahne Instagram’da kaç like alır? kafasına giriyorsun. Bong Joon-ho’nun kadrajları öyle simetrik ve steril ki her kare sanki Pinterest görseli Mekan kullanımı tam bir ders konusu Park ailesinin minimalist evi, modern mimarinin kutsal kitabı gibi ve o evde çekilen her sahne sana şunu fısıldıyor zengin olsan sen de burada flat white içerken kitap okurdun Ama fakir aile o eve adım attığında bile görüntü o kadar güzel ki bir an için kapitalizmi unutup evin mutfağına hayran kalıyorsun. Kostümler bile sınıfsal metaforlarla dolu zenginler pijamayla bile Vogue kapağına çıkarım havasında dolaşırken fakirler sanki Zara’da %70 indirim reyonunda birbirlerini ezmiş ama kasaya yetişememiş gibi. Müzikler desen ayrı bir sanat eseri klasik tınılar bir yandan huzur verirken diğer yandan arkada bir anda acaba biri ölecek mi hissi yaratıyor. Oyunculuk tarafında Song Kang-ho’nun performansı öyle güçlü ki, adam sadece bakışlarıyla kapitalizmi çökertiriz diyebiliyor. Yan karakterler Park ailesi ise steril, elit ve hafif sinir bozucu onları izlerken vay arkadaş bunlar gerçekten evlerinde sinek uçsa mahkemeye verir diyorsun. Bodrum kat sahneleriyle üst kat arasındaki fark, sınıfsal uçurumun mimari bir metaforu evin her köşesi sana fısıldıyor Burası senin yerin değil dostum.Ve final? O sessizliğin içinden yükselen o çarpıcı sahneler… izleyicide kapitalizme dair öyle bir tokat etkisi yaratıyor ki, film bittikten sonra bir süre sessizce ekrana bakıp Benim kira günü ne zaman? diye hesap yapıyorsun. Sonuç? Parasite, sınıfsal eşitsizliği kara mizahın içine sarmalayarak post-modern bir başyapıt sunuyor Bong Joon-ho’nun kadraj estetiği, ses kullanımı ve karakter inşası izleyiciyi hem büyülüyor hem de rahatsız ediyor. Bu bir film değil kapitalizmin kafasına atılmış görsel bir tuğla. İyi ki de atılmış.