Raf Yorumu: Ꮙ (@orpheus)

"͏a͏y͏rı͏lı͏ğı͏n ͏v͏a͏k͏t͏i ͏g͏e͏l͏d͏i. ͏b͏e͏n ͏ş͏i͏m͏d͏i ͏ö͏l͏m͏e͏y͏e ͏g͏i͏d͏i͏y͏o͏r͏u͏m, ͏s͏i͏z ͏i͏s͏e ͏y͏a͏ş͏a͏m͏a͏y͏a. ͏h͏a͏n͏g͏i͏s͏i ͏d͏a͏h͏a ͏i͏y͏i? ͏t͏a͏n͏rı ͏b͏i͏l͏i͏r." Felsefe grubu öğretmeni olmama rağmen bu kitabı önermekte geciktiğimin farkındayım. Ama bazı kitaplar için söylediğiniz sözleri bir araya getirmeniz bile aylarınızı alabilir. Bu öyle bir…devamı"͏a͏y͏rı͏lı͏ğı͏n ͏v͏a͏k͏t͏i ͏g͏e͏l͏d͏i. ͏b͏e͏n ͏ş͏i͏m͏d͏i ͏ö͏l͏m͏e͏y͏e ͏g͏i͏d͏i͏y͏o͏r͏u͏m, ͏s͏i͏z ͏i͏s͏e ͏y͏a͏ş͏a͏m͏a͏y͏a. ͏h͏a͏n͏g͏i͏s͏i ͏d͏a͏h͏a ͏i͏y͏i? ͏t͏a͏n͏rı ͏b͏i͏l͏i͏r." Felsefe grubu öğretmeni olmama rağmen bu kitabı önermekte geciktiğimin farkındayım. Ama bazı kitaplar için söylediğiniz sözleri bir araya getirmeniz bile aylarınızı alabilir. Bu öyle bir kitap. Bu kitabı okuyunca yazılı tarih boyunca kavramlar ve kahramanların iyi ve kötü sıfatlarında bedenlere bürünüp karşımıza çıktığını anlıyorsunuz. Öyle net görüyorsunuz ki 'kötü ve kötülük' size hiç de yabancı gelmiyor.. Kötülük, ölümle yaptığı yarışta hiç durmuyor. An geliyor devrin psikoposunun "bir kadın insanlığa ders veremez!" diyerek kışkırttığı halk olarak çıkıyor insanları aydınlatmaya çalışan İskenderiye'li HYPTİA'nın karşısına.. Linç ediyor onu.. Bir başka yerde, kadınların yalnızca evde hizmetçi olarak yaşayabileceğini düşünen Sicilyalı hakimler olarak, "Eşitlik.. her yerde herkes için eşitlik.." diye çırpınan PİSAGOR'un kafasına ölüm olup düşüyor kötülük.. Bazen kötülük, nankörlüğü babasız doğan İSA'ya tercih eden İsrailoğulları kılığında çıkıyor karşımıza. Hem değil miydi, bir zaman önce yine nankörlük edip kendilerini Firavun'un zehrinden kurtaran Tanrı'nın konuştuğu MUSA'yı yüzüstü bırakan aynı kötülük? Sonra... Gün geliyor kötülük, Lât'ın, Menat'ın ve Uzza'nın gölgesinde büyüyen statüleri sorgulanmaya başlanan Mekke'li zenginler olarak çıkıyordu karşısına 'kuru ekmek yiyen bir kadının oğlu' yetim MUHAMMED'in.. Yine o kötülük değil miydi kilisenin güç imparatorluğunu sarsacak astronomik araştırmaları yüzünden GALİLEO'nun başını yakan? Tanrının lütfu olan sevgi ve iyiliğe, inancında vücut veren tasavvuf neferi HALLAC-I MANSUR'un derisini yüzdüren de o kötülük değil miydi? Ve yine o kötülük değil miydi? Dönemin kirli ticari ilişkilerinin hakim olduğu o mahkemede, 'dinleyen halkın, düşünen ve sorgulayan insana' dönüşme riskini göze alamayıp, şehrin tanrılarına inanmamayı bahane edip SOKRATES'i mahkemede ölüme mahkum eden.. Hep aynı kötülük.. Kötülüklerin son bulacağına olan inancımızın artacağı nice günlere..