Raf Yorumu: Erman (@galgenfrist)

Modern ekonomi kültürü ile birlikte sosyal adalet tartışmaları sosyalizm ve liberalizm zıtlıkları çerçevesinde tarihsel olarak tartışılmışken, bu endüstri çağının en önemli kurbanları haline dilenciler gelmiştir diyebiliriz. Dilenciler Batı kültüründe Doğuya özgü olmayı, azizliği ve dinî bir unsura ait olmayı sembolize…devamıModern ekonomi kültürü ile birlikte sosyal adalet tartışmaları sosyalizm ve liberalizm zıtlıkları çerçevesinde tarihsel olarak tartışılmışken, bu endüstri çağının en önemli kurbanları haline dilenciler gelmiştir diyebiliriz. Dilenciler Batı kültüründe Doğuya özgü olmayı, azizliği ve dinî bir unsura ait olmayı sembolize ettiğinden hor görülmüştür. Zira çok arkaik bir halk inanışına sahip olan Hindistan'da Hindular dilencileri hala bir "aziz" kategorisine sokabiliyorlar. Hatta sokakta dilenen ve hiçbir mal varlıkları olmayan sadular öldüklerinde kutsal görüldüklerinden cesetleri dahi yakılmıyor. Bu ise Hindistan'ın Doğululuğundan kopamamanın verdiği bir işarettir. Kaldı ki Sovyetler kurulunca Bolşevik lider Troçki sosyalist bir toplumda çalışmanın mecburi olduğunu dile getirmişti. Yine bir Bolşevik lider olan Lenin sokaktaki serseri Oblomovları toplayıp zorla çalıştırmaktan bahsetmişti. Bugünkü rüyaları süsleyen liberal Amerika'yı görmekteyiz ki bu ülkede bunca refah düzeyine rağmen 600 bin evsiz sokaklarda hayata tutunmaya çalışmaktadır. Yani bir yerde modern Batı ideolojileri olarak hem sosyalizm hem de liberalizm çalışmayı hayatın mutlak şartlarından biri olarak öne sürerek insan doğasındaki anomali olarak kabul edilen çalışamama gibi tembellik arzeden durumları mutlak kusur ve ötekileştirme nesnesi haline getirmektedir. Kaldı ki Osmanlı'nın belirli dönemlerinde ve erken cumhuriyet dönemlerinde de halkın sergilediği bireysel merhametine rağmen sosyal anlamda Batılılaşmanın getirdiği bir ideolojik saiklerin getirisi olarak dilenciler ötekileştirilmeye maruz kalmıştır. Oysa serkeş bir yaşam tarzı, berduşluk, dilenme gibi durumlar bir ruhsal rahatsızlık ürünü sosyal bir sorun da olabiliyor, erken cumhuriyet döneminde bunu sadece İsmail Hakkı Baltacıoğlu ve Sabiha Sertel gibi çok az kişi dile getirmiştir. Onlara göre dilenciler bu ruhsal halleri ele alınıp öncelikle rehabilite edilmeliler ve kendi insanlık onurlarına uygun bir iş hayatı onlara kazandırılmalı. Tabi daha o dönemlerde birçok toplumsal hurafelerden insanlık yeni yeni ayıklanırken bu psiko-sosyal gerçekliği anlayabilmek de her yiğidin harcı olmasa gerek. Bugün en demokrat denilen Amerika bile insanın bu anomali barındıran doğasına bile meydan okuyarak sosyal devlet anlayışını inkâr ederek 600 bin evsizi kaderlerine mahkum edip kimsesiz bırakmaktadır. Yani demem o ki bu kitabın yazarının da dediği gibi her zaman sosyal devlet politikaları desteklenmeli, yaşama tutunamayan gariplere sahip çıkılmalı. İşte o gariplerin tarihsel bir sosyolojik analizini sunan bu metni okumayı herkese tavsiye ederim.