Raf Yorumu: ✨️Havva (@vernosia)

♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎ ❣️Prenses Mononoke benim için zihin açıcı ve düşündürücü bir anime oldu. Ormanları yok etmek isteyen kraliçe Eboshi için kapitalist sistem yöneticilerinin metaforu diyebiliriz, halkını yükseltmeye çalıştığını söylüyor ancak en nihai amacı seri üretim ve yüksek kazanç. Diğer taraf ise…devamı♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎ ❣️Prenses Mononoke benim için zihin açıcı ve düşündürücü bir anime oldu. Ormanları yok etmek isteyen kraliçe Eboshi için kapitalist sistem yöneticilerinin metaforu diyebiliriz, halkını yükseltmeye çalıştığını söylüyor ancak en nihai amacı seri üretim ve yüksek kazanç. Diğer taraf ise düzen tarafından bozulmamış, hayvanlar tarafından büyütülmüş yani doğadan kopmamış kurt kız San. Ashitaka ise sanki ikisinin ortası... hem dünyadan kopamıyor hem de sistemin içine çekiliyor. Marksist bakış açısıyla baktığımda sosyolojik olarak şöyle bir gözlem yapabilirim ki film aslında üretim araçlarının kontrolü uğruna doğanın feda edilmesini, sınıflar arasındaki gerilimi ve insanın kendi çıkarı için doğaya hükmetme çabasını eleştiriyor. San doğanın kendini savunma refleksini temsil ederken, Eboshi kapitalist üretim ve otoriteyi temsil ediyor. Ashitaka ise arada kalan, yani sistemle doğa arasında sıkışmış birey olarak, aslında bizim günümüzdeki konumumuzu hatırlatıyor. Film ilerledikçe izleyiciye birliğin önemini, doğanın insanlar üzerindeki üstünlüğü ve kendini yenileyebilme becerisini, ayrıca insanın en son çare olarak yine doğayla "iyi geçinmesi" gerektiğini öğretiyor. Marksist açıdan buradan çıkarılabilecek sonuç ise şu, insan doğaya hükmetmeye çalıştıkça aslında kendi sonunu hazırlıyor; çünkü üretim araçlarını kontrol etme hırsı, yani sermaye birikimi, doğayı tahrip ettikçe toplumun temeli olan yaşam kaynakları da yok oluyor. Bu yüzden Eboshi’nin çabası kısa vadede bir "ilerleme" gibi görünse de uzun vadede yıkımdan başka bir şey getirmiyor. San’ın tavrı ise tam bir anti-kapitalist duruş. O, doğanın korunması gerektiğini ve insanın onun parçası olduğunu hatırlatıyor. Ashitaka’nın arada kalması, aslında proletaryanın ikilemine benzetilebilir; bir yandan sistemin içinde yaşamak zorunda, diğer yandan da sistemin açtığı yaraları görüyor. Sonuç olarak film, kapitalist sistemin doğayla ve insan ruhuyla çatışmasını gözler önüne seriyor. İzleyiciyi düşündüren şey de tam olarak bu; ya üretim uğruna doğayı tüketip kendimizi de yok edeceğiz ya da doğayla barışıp sürdürülebilir bir gelecek kuracağız. ( tabii ki herkes dahil ) 🤔 ♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎♥︎