Raf Yorumu: Semih (@karokep)

Spoiler içeriyor bu filmi kimler izlemiştir ya da kimler izlememiştir bilemiyorum fakat burada yazmak istediğim şeylerin bu film hakkında söyleneceklere yeni bir şeyler katmayacağını biliyorum. yine de filmler hakkında yazmak hoşuma gittiği için size bu filmi kendi nezdimde yorumlamak istiyorum. bu film…devamıbu filmi kimler izlemiştir ya da kimler izlememiştir bilemiyorum fakat burada yazmak istediğim şeylerin bu film hakkında söyleneceklere yeni bir şeyler katmayacağını biliyorum. yine de filmler hakkında yazmak hoşuma gittiği için size bu filmi kendi nezdimde yorumlamak istiyorum. bu film bence sinema tarihinin başyapıtı. bir şeyler yazmakla ilgilendiğim için bu filmi izlerken beni en çok etkileyen kısmı anlatım şekli oldu. üçüncü şahıs anlatım şeklinin derinliklerini ve kapasitesini açıklayabilen bir film. bir noktadan başka bir noktaya ilerledikçe Kane diğer karakterlerden hem sıyrılıyor hem de yaşamı yorumlanmaya açık hale geliyor. etrafındaki insanlar yerine Kane’nin hayatını kendisinden dinliyor olsaydık bence bu şekilde hissedemezdik. Kane’nin hayatını açıklayan bence hakikaten o zamanlarda deha isteyen şey şu: film aslında bu adamın hayatının ayrıntılarını katman katman o kadar akıcı bir şekilde sunuyor ki önünüze aslında aynı şeyleri izlediğinizi bile fark ettirmiyor. ilk olarak Kane’i cesur, atılgan, tezcanlı ve sivri aynı zamanda ideaları olan bir adam olarak tanıyoruz. sonrasında genç bir muhabirin “rosebud” kelimesinin ne anlama geldiğini öğrenmek için yola koyulduğu bu filmde bir çok kişiden bu adamın hayat hikayesini detaylıca dinliyoruz. ikinci eşi kendisini hem cömert hem zalim bir adam olarak resmediyor, menajeri Kane’i öve öve göklere çıkartıyor, en yakın arkadaşı diğerlerine nazaran onu daha iyi anlamış gibi duruyor ona göre onun istediği tek şeyin “aşk” olduğuna getiriyor fakat o da tam olarak hayatına şahit olamadığından dolayı yine bizde bir şeyleri yarım bırakıyor. asıl çarpıcı kısmı Kane’nin aynalardan geçerken birkaç farklı Kane’e dönüşmüş halde gördüğümüzde tüm bu kompozisyon aslında filmdeki jigsaw puzzleları gibi kafamızın içinde yerleşiyor. tek bir Kane yoktu, Kane insanların olmasını istediği kişiydi ve insanlar da Kane’nin olmasını istediği kişilerdi. sadece servet olarak diğerlerine nazaran daha iyi konumda olduğundan dolayı maneviyatı satın alabilmek için yeterli bir imkana sahipti. hepsi bir yana nihayetinde Kane’imiz “gazetecilik prensiplerinden” dolayı ne kendi hayatını ve ne de bu rosebud kelimesini bize açıklamıyor. film yapısı gereği bence varlıkların ya da nesnelerin bizim yüklediğimiz anlamları dışında bir anlamı olmadığını ifade etmeye çalışıyor ama büyük Amerikan rüyası gereği Kane bunu hiç bir zaman kavrayamadığını mükemmel bir şekilde anlatıyor.