Raf Yorumu: Kenan Kaya (@kenankaya42)

İç Sesim Hani iç sesinle konuşursun ya, aslında en iyi anlayan da odur hep. Baş başa kalıyoruz ya, aklımda deli sorular... Dertleşeceğiz şimdi, bir âlemi tartışacağız seninle; doğuşumdan tut ki, ölmeden ölümü tanımaya kadar. — Neden öyle söyledin ki dostum?…devamıİç Sesim Hani iç sesinle konuşursun ya, aslında en iyi anlayan da odur hep. Baş başa kalıyoruz ya, aklımda deli sorular... Dertleşeceğiz şimdi, bir âlemi tartışacağız seninle; doğuşumdan tut ki, ölmeden ölümü tanımaya kadar. — Neden öyle söyledin ki dostum? Çünkü ölmeye gerek kalmıyor bazen. Mesela, acımayalım bundan sonra, sevmeyelim. Yüzlerine gülüp kalplerini çalalım, aldatıldıklarını hiç anlamasınlar. Yalanlarımız o kadar çok olsun ki, gerçek nedir, sahtelik nedir anlaşılmasın. Doğru yanlış, yanlış doğru olsun — bu da bir alamet zaten, öyle bir ustalık. Ve şu iki göz yaşarmasın, hiç yaş gelmesin artık. Sence biz de insanlıktan çıkar mıyız onlar kadar? — Hayır dostum, hayır. — Yapamayız. O zaman, neden böyleyiz dostum? Neden onlar gibi değiliz? Neden bize bu yapılanlar? — Ben de bilmiyorum. — Fıtrat dediler, kader dediler. Yani Allah’a kaldık. En çok da o, canım diye bildiklerin yapar bunu; işte o çok koyuyor insana. Ne dersen de, terazisi yok bu dünyanın... Yoruldum, kırıldım. Ötelendim, susturuldum. Merhameti yoktu kimsenin. Sevmek bile artık sevmek değil; bir savaş var sanki dışarıda, anlam veremediğim... Yine düştük, yine kaldıran yok. Ve yine ağlamaklıyım — tüm bunların içinde, bir de sen. Sen benden hiç gitmedin ki. Unutursam seni, bil ki o zaman bir kıyamet. Sensiz yürürsem, sensiz gözlerimi kapatırsam, sayıyorum ki bu sana değil, kendime bir ihanet. Zaman geçmedi. Sen susardın, ben susardım. Şiirler canlandırırdı bizi. Tek can bulduğumuz dünya, bütün hayallerimizi yazardım. Bir sözleşme, bir senet gibi. “Kim kimden giderse” diye’ydi başlıklar. O zaman, kalplerimiz neden bir arafta? Neden gözlerimiz yollarda? Neden her gün anlam arayışında? Üstümüzdeki göğe bakıyoruz; haykırmak, bağırmak ve isyan... Seslenirdim şu uçsuz bucaksız boşluğa — böyle bir hakkım var mı, onu da bilmiyorum. Ama cevaplar isterdim, her birine. İlk sorum: O neden gitti? Neden gitti ki? Onu benden neden aldın ki?.. Kenan Kaya