Raf Yorumu: Türker (@izledimgitti)

Emin Alper’in Abluka filmi, zaman ve mekânı bilinçli biçimde belirsizleştirerek seyirciyi alışıldık neden–sonuç konforundan koparan bir anlatı kuruyor. Bu tercih, filmi evrensel bir politik alegoriye dönüştürürken aynı zamanda seyircinin algısal sınırlarını da zorluyor. Film, hapisten şartlı tahliye edilen Kadir ile…devamıEmin Alper’in Abluka filmi, zaman ve mekânı bilinçli biçimde belirsizleştirerek seyirciyi alışıldık neden–sonuç konforundan koparan bir anlatı kuruyor. Bu tercih, filmi evrensel bir politik alegoriye dönüştürürken aynı zamanda seyircinin algısal sınırlarını da zorluyor. Film, hapisten şartlı tahliye edilen Kadir ile onun içine kapanık kardeşi Ahmet üzerinden ilerlerken, devletin birey üzerindeki baskısını soyut ama sert bir distopik atmosfer içinde görünür kılıyor. Muhbirliğe zorlanan Kadir’in giderek kötülüğe sürüklenmesi, Ahmet’in ise pasif direnişle iyiliğe tutunmaya çalışması, insanın kolayca yönlendirilebilir bir varlık olduğunu acımasızca ortaya koyuyor. Bu noktada Abluka, Türkiye sinemasında nadir görülen bir cesaret sergiliyor: Devleti somut bir karakter olarak değil, her yere sızmış bir mekanizma olarak resmediyor. Bu yaklaşım filmin en güçlü tarafını oluşturuyor. Ancak aynı zamanda filmin alegorik dili o kadar kapalı bir yapıya bürünüyor ki, anlatı zaman zaman kendi içine kapanıyor ve dramatik etki yerini soyut bir entelektüel egzersize bırakıyor. Emin Alper’in seyirciden aktif çaba talep eden bu sinema anlayışı bilinçli bir tercihe dayanıyor; film adeta kendi çekirdeğini korumak için seyirciyi “abluka” altına alıyor. Son kertede Abluka, Tepenin Ardı kadar derli toplu ve “tamamlanmış” bir film olmuyor; anlatısındaki bilinçli boşluklar kimi yerde anlamı derinleştirirken kimi yerde duygusal kopuş yaratıyor. Buna rağmen film, Türkiye sinemasında distopya kavramını ciddiyetle ele alan ender örneklerden biri olarak önemini koruyor. Emin Alper'in seyirciye umut vermek gibi bir derdi yok, insanın makineleşmesini, görünmez olma arzusunu ve bunun kaçınılmaz sonunu sert bir dille yüzümüze vuruyor. Bu yüzden Abluka, sevmesi kolay bir film değil ama görmezden gelinmesi de mümkün olmayan, rahatsız edici gücünü tam da buradan alan bir film. Kendine güvenenlere iyi seyirler diliyorum :)