Raf Yorumu: Olimposun Tanrıçası (@athena)

Doğan Cüceloğlu’nun Geliştiren Anne Baba kitabını okurken şunu fark ettim: Bu kitap çocuk yetiştirme rehberi gibi duruyor ama aslında yetişkin tamir kılavuzu. Çocuğa nasıl davranacağımızı anlatıyor gibi görünse de, dönüp dolaşıp bizim iç dünyamıza çarpıyor. Ben kitabı okurken sürekli şunu…devamıDoğan Cüceloğlu’nun Geliştiren Anne Baba kitabını okurken şunu fark ettim: Bu kitap çocuk yetiştirme rehberi gibi duruyor ama aslında yetişkin tamir kılavuzu. Çocuğa nasıl davranacağımızı anlatıyor gibi görünse de, dönüp dolaşıp bizim iç dünyamıza çarpıyor. Ben kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: “Biz çocuk yetiştirmiyoruz, bilinç yetiştiriyoruz.” Ve en zor kısmı da bu. Çünkü mesele teknik değil; mesele farkındalık. Cüceloğlu’nun en güçlü tarafı da burada. Sana bir yöntem dayatmıyor, önce aynayı eline veriyor. Kitapta en çok içime oturan şey, çocuğun bir “proje” olmadığı gerçeği. Bizim kültürde çocuk bazen aile onurunun devamı, bazen hayallerin telafisi, bazen eksiklerin tamiri gibi görülüyor. Oysa burada anlatılan şey şu: Çocuk ayrı bir özne. Kendi potansiyeli, kendi yönü, kendi sesi var. Anne baba rehber olabilir ama mimar olamaz. Bu ayrımı yapmak tokat gibi. Bir de şu var: Korku kültürü. Kitap bunu çok net söylüyor. Korkuyla büyüyen çocuk itaat eder ama gelişmez. Bu cümle benim içimde bayağı yankılandı. Çünkü bizim toplumda “uslu çocuk” makbul. Ama kitap “kendini ifade eden çocuk” diyor. Arada ciddi bir paradigma farkı var. Şunu da dürüstçe söyleyeyim: Kitap bazı yerlerde fazla idealist gibi duruyor. Gerçek hayat, özellikle bizim gibi stresli, ekonomik ve sosyal baskıların yoğun olduğu bir ülkede, teoride anlatıldığı kadar steril değil. Ama zaten mesele kusursuz olmak değil; bilinçli olmak. Ve bu ayrım çok kıymetli. Benim için bu kitap, ebeveynliğe romantik bir yerden değil, sorumluluk perspektifinden bakmamı sağladı. Çocukla kurulan ilişkinin, çocuğun karakterini değil, onun kendilik değerini inşa ettiğini hatırlattı. Bu çok büyük bir şey. Çünkü karakter zamanla şekillenir ama kendilik değeri erken yaşta kök salar. En güçlü mesaj neydi dersen: “Çocuğun kişiliğiyle değil, davranışıyla ilgilen.” Yani “sen böylesin” deme, “bu davranışın böyle bir sonuç doğurur” de. Bu ayrım incelikli ama dönüştürücü. Sonuç olarak, bu kitap bana şunu düşündürdü: İyi anne baba olmak demek, mükemmel olmak değil. Kendini tanıyan, kendi yarasını çocuğa miras bırakmamaya çalışan yetişkin olmak. Ve belki de en cesur ebeveynlik biçimi şu: “Ben de öğreniyorum” diyebilmek. Bu kitap bende bir yöntem listesi bırakmadı. Bir farkındalık bıraktı. Ve bazen farkındalık, en radikal ebeveynlik eylemidir…📚