Olimposun Tanrıçası (@athena)

Ermiş’in Bahçesi bana insanın bazen dünyadan değil, dünyanın içinde kendine biçilen rollerden uzaklaşmak istediğini düşündürdü. İnsanlarla birlikte yaşarken bile kendi içine çekilebilmeyi, sevdiklerinden vazgeçmeden kendine ait bir alan yaratabilmeyi önemsiyorum. Çünkü bana göre insanın kendini tanıması, biraz da yalnızlığıyla ne…devamıErmiş’in Bahçesi bana insanın bazen dünyadan değil, dünyanın içinde kendine biçilen rollerden uzaklaşmak istediğini düşündürdü. İnsanlarla birlikte yaşarken bile kendi içine çekilebilmeyi, sevdiklerinden vazgeçmeden kendine ait bir alan yaratabilmeyi önemsiyorum. Çünkü bana göre insanın kendini tanıması, biraz da yalnızlığıyla ne yapabildiğinde saklı. Halil Cibran’ın satırlarında beni en çok etkileyen şey, hayatın cevaplardan çok sorularla anlam kazandığını hissettirmesi oldu. İnsan, zamanla öğrendiği doğruların bile kendisine ait olup olmadığını sorguluyor. Bazen başkalarının öğrettiklerini değil, kendi içinde sessizce büyüyen düşünceleri dinlemek istiyor. Sanırım bu yüzden insanın iç dünyasına, doğaya ve hayatın görünmeyen anlamlarına yönelen kitaplarda kendimden bir parça buluyorum. Bu kitap bana her şeyin bir yere varmak, bir şeyi başarmak ya da bir anlamı kesin olarak çözmek zorunda olmadığını hatırlattı. Bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmek, bazılarını geride bırakmak ve bazı sorularla yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Her şeyi anlamlandırmaya çalışırken hayatın kendisini kaçırmak da mümkün. Ermiş’in Bahçesini okurken insanın olgunlaşmasının her zaman daha fazla şey öğrenmekle ilgili olmadığını düşündüm. Bazen gereksiz olanı ayıklamak, kendi sesini başkalarının sesinden ayırmak ve neye gerçekten değer verdiğini anlamak gerekiyor. Belki de insanın en büyük yolculuğu, kendisine ait olmayan beklentilerden sıyrılıp kendine yaklaşmasıdır. Kitabı bitirdiğimde aklımda kesin cevaplar değil, üzerine düşünmeye devam edeceğim duygular kaldı. Zaten bazı kitapların güzelliği de burada değil mi? Son sayfayı çevirdiğinde hikâye bitiyor ama zihninde başlayan konuşma devam ediyor. Benim için Ermiş’in Bahçesi, insanın kendi iç dünyasına açılan sessiz bir kapı gibi. Herkesin anlayacağı bir şey söylüyor belki ama herkesin aynı şeyi duyacağını sanmıyorum. Çünkü bazı cümleler okunduğu yerde değil, insanın kendi hayatında karşılık bulduğu yerde anlam kazanıyor…📚

athena 1 month ago

Pedro Paramo

Juan Rulfo

8 Gönderi

Pedro Paramo’ya karşı ne hissettiğimi tek bir cümleyle anlatmak gerçekten zor. Kitabı bitirdiğimde çok sevdim ya da sevmedim diyemedim. Çünkü bu, okurken sana sürekli bir şeyler hissettiren ama aynı zamanda seni dışarıda bırakan, sisin içinde yürüyormuşsun gibi bir kitap. Başlarda…devamıPedro Paramo’ya karşı ne hissettiğimi tek bir cümleyle anlatmak gerçekten zor. Kitabı bitirdiğimde çok sevdim ya da sevmedim diyemedim. Çünkü bu, okurken sana sürekli bir şeyler hissettiren ama aynı zamanda seni dışarıda bırakan, sisin içinde yürüyormuşsun gibi bir kitap. Başlarda açıkçası biraz zorlandım. Kim konuşuyor, hangi zamandayız, anlatılan kişi yaşıyor mu, ölmüş mü… Bunları takip etmek zaman zaman gerçekten yorucuydu. Ama kitabın atmosferi öyle garip bir şekilde etkileyici ki, tamamen bırakıp gidemiyorsun. Comala’yı okurken sanki terk edilmiş bir kasabada tek başıma dolaşıyor ve duvarların içinden gelen sesleri dinliyormuşum gibi hissettim. En sevdiğim tarafı da sanırım bu oldu: ölümün burada bir son gibi olmaması. İnsanlar ölüyor ama hikâyeleri, acıları, sevgileri ve özellikle de söyleyemedikleri şeyler yaşamaya devam ediyor. Herkes geçmişine bir şekilde hapsolmuş. Ve Comala aslında sadece hayaletlerle dolu bir kasaba değil; geçmişinden kurtulamayan insanların mezarı gibi. Pedro Paramo karakterine gelince… Onu sevmek zaten mümkün değil. Ama kötü bir karakter olmasına rağmen hikâyenin merkezinde böyle güçlü bir ağırlığı var. Bir insanın kendi arzuları, hırsı ve takıntılarıyla sadece kendi hayatını değil, koca bir kasabayı nasıl çürütebildiğini görmek etkileyiciydi. Susana’ya olan aşkı ise benim için hikâyenin en trajik taraflarından biriydi. Çünkü Pedro’nun sevgisi bile tam anlamıyla güzel ya da masum bir şey değil. Daha çok ulaşamadığı, sahip olmak istediği ve kafasında idealize ettiği bir hayalin peşinden gitmesi gibi. Kitapta zaten kimsenin sevgisi insanları gerçekten kurtarmıyor. Herkes bir şekilde kendi yalnızlığının içinde kalıyor. Ama dürüst olmam gerekirse, kitabı okurken her bölümüne aynı derecede bağlandığımı söyleyemem. Bazı yerlerde anlatının parçalı yapısı beni hikâyeden uzaklaştırdı. Bazen özellikle durup birkaç sayfa önceye dönme ihtiyacı hissettim. Bu yüzden Pedro Paramo benim için herkesin bayılacağı bir kitap değil. Sabır istiyor ve okurdan biraz çaba bekliyor. Yine de kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey olaylardan çok hissi oldu. O kuraklık, o sessizlik, o boğucu geçmiş duygusu… Comala sanki kitap bittikten sonra bile insanın içinde yaşamaya devam ediyor. Kısacası Pedro Paramo’yu okumak benim için keyifli bir yolculuktan çok, tekinsiz bir rüyanın içinde kaybolmak gibiydi. Her şeyi tamamen anladığımı iddia edemem ama belki de kitabın güzelliği tam olarak burada. Bazı hikâyeler bittiğinde kapanmaz; sadece zihninin bir köşesinde fısıldamaya devam eder. Pedro Paramo da benim için tam olarak böyle bir kitap oldu…📚

athena 2 months ago

Galaktik Trenyolu'nda Gece Vakti

Kenci Miyazava

7 Gönderi

Açıkçası bu kitaptan beklediğim şeyi tam olarak bulamadım. Ve bu Japon klasikleri arasında beni hayal kırıklığına uğratan ikinci kitap oldu. Kitabın atmosferini ve o masalsı, rüya gibi anlatımını sevdim. Özellikle tren yolculuğu boyunca karşılaşılan imgeler, yıldızlar, gökyüzü ve gece hissi…devamı

athena 2 months ago

Kiraz Çiçeklerinin Altında

Ango Sakaguçi

4 Gönderi

Japon klasikleri arasında en merak ettiklerimden biriydi ama ne yazık ki bende beklediğim etkiyi bırakamadı. Kitabın dili sakin ve zarif, kiraz çiçeklerinin altında kurulan atmosfer ise oldukça başarılı. Fakat güzel bir atmosfer, tek başına güçlü bir hikâye anlatmaya yetmiyor. Karakterlerle…devamı

athena 3 months ago

On Gece Düşleri

Natsume Söseki

2 Gönderi

Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar ise hissedilir. On Gece Düşleri benim için ikinci gruptaydı. Natsume Soseki, on farklı düş üzerinden insanın en derin duygularını ve düşüncelerini anlatıyor. Her hikâyede farklı bir dünyanın kapısı aralanıyor; kimi zaman hüzün, kimi zaman yalnızlık,…devamı

athena 3 months ago

Soytarı Çiçekleri

Osamu Dazai

16 Gönderi

Osamu Dazai dört kez intihar etmiş. İlk üçünde ölmemiş ve bir şekilde kurtarılmış. Bu kitapta intiharlarından birinden sonra hayatta kalması üzerine yazılmış otobiyografik bir kitap. Eğer Osamu Dazai’nin kalemiyle ilk kez tanışıyorsanız, bu kitap size huzur veren bir hikâye sunmuyor.…devamı

athena 4 months ago

Yaprak Dökümü

Reşat Nuri Güntekin

1 Gönderi

Daha önce dizisini oturup baştan sona hiç izlemedim. Bazı kesitlerine denk gelmişliğim var. Bu yüzden suçlu hep çocuklar zannediyordum. Fakat kitabı okuyunca bütün suçun anne ve babada olduğunu gördüm. Öncelikle çocukları maddi veya manevi yetiştirebilecek potansiyelde insanlar değiller ama yine…devamıDaha önce dizisini oturup baştan sona hiç izlemedim. Bazı kesitlerine denk gelmişliğim var. Bu yüzden suçlu hep çocuklar zannediyordum. Fakat kitabı okuyunca bütün suçun anne ve babada olduğunu gördüm. Öncelikle çocukları maddi veya manevi yetiştirebilecek potansiyelde insanlar değiller ama yine de beş tane çocuk yapmışlar şaka gibi. Diğer bir açıdan çocuklara bakamadıkları için sürekli çocukları başlarından savmaya çalışıyorlar, sırf kızlarına koca bulmak için yapmadıkları rezillik yok. Sorumluluk almak desen hiç yok bizden çıksınlarda kocalarının evinde ne yaparlarsa yapsınlar kafasındalar. Çocuklar arasında apaçık bir ayrımcılıkta söz konusu. Erkekleri kızlardan, küçükleri büyüklerden, güzelleri çirkinlerden alenen ayırıyorlar. Ve şöyle bir şey de var arkadaşlar bir şeyi ne kadar çok yasaklarsanız o şey o kadar çok cazip hale geliyor. Bu yüzdendir ki aşırı baskıcı ailelerin çocuklarına bakın aslında daha problemli oluyorlar. Yaprak Dökümü’nü bitirince insanın içinde tuhaf bir sessizlik kalıyor. Sanki bir evin ışıkları tek tek sönmüş de sen son odada tek başına kalmışsın gibi. Ben bu kitabı okurken en çok şunu hissettim: Bazen bir aile bir anda yıkılmaz; küçük kırılmalar, görmezden gelinen yanlışlar, söylenmeyen sözler, ertelenen yüzleşmeler zamanla koca bir çöküşe dönüşür. Ali Rıza Bey’in yaşadığı hayal kırıklığı aslında sadece kendi çocuklarına değil, değişen dünyaya karşı duyduğu kırgınlıktı. Onun değerlerine tutunma çabası çok dokunaklıydı ama bir yandan da fazlasıyla katıydı. Hayat değişirken aynı yerde dimdik kalmaya çalıştı; belki de en büyük yenilgisi buydu. Kitap boyunca en çok insanı sarsan şey, karakterlerin tamamen kötü ya da tamamen iyi olmaması. Her biri kendi yalnızlığının, çaresizliğinin ya da hırslarının içinde savruluyor. Bu yüzden kızmak istediğin yerde üzülüyor, acımak istediğin yerde öfkeleniyorsun. Bence Yaprak Dökümü, sadece bir ailenin dağılma hikâyesi değil. İnsanların birbirinden nasıl yavaş yavaş uzaklaştığını, sevgisizliğin bazen bağırarak değil susarak büyüdüğünü anlatıyor. En acı tarafı da şu: O “dökülüş” başladığında çoğu zaman kimse bunun farkına varmıyor. Herkes her şeyin düzeleceğini sanıyor. Ama bazı kayıplar, sonradan toplanamayan yapraklar gibi savrulup gidiyor. Kitabı bitirdiğimde bende bıraktığı his hüzündü ama öyle ağır, karanlık bir hüzün değil. Daha çok insanı düşündüren, içine çeken bir hüzün. Bazı hikâyeler biter ama senden hemen çıkmaz ya… Yaprak Dökümü tam olarak öyle bir kitap. 🍂📚

athena 7 months ago

Karanlık Yolun Efendisi Cilt 4

Mo Xiang Tong Xiu

1 Gönderi

Karanlık Yolun Efendisi 4 benim için serinin atmosferini gerçekten derinleştiren bir cilt oldu. Hikâye bu bölümde sadece bir hayalet soruşturması gibi görünse de aslında çok daha karanlık ve duygusal bir arka planı ortaya çıkarıyor. Öncelikle bu ciltte Wei Wuxian ve…devamıKaranlık Yolun Efendisi 4 benim için serinin atmosferini gerçekten derinleştiren bir cilt oldu. Hikâye bu bölümde sadece bir hayalet soruşturması gibi görünse de aslında çok daha karanlık ve duygusal bir arka planı ortaya çıkarıyor. Öncelikle bu ciltte Wei Wuxian ve Lan Wangji’nin birlikte yürüttükleri araştırma hikâyeyi ileri taşıyor. Bilmedikleri bir kasabaya gidip hayaletlerin saldırısına uğramaları ilk bakışta klasik bir doğaüstü olay gibi görünse de, olayın altında geçmişte yaşanmış büyük bir trajedinin yattığını görmek oldukça etkileyici. Özellikle kasabadaki mezarlık ve geçmişte soylu aileleri sarsan olayın yavaş yavaş ortaya çıkması hikâyeye güçlü bir gizem katıyor. Benim en çok dikkatimi çeken şeylerden biri, hikâyenin “iyi–kötü” çizgisini çok net vermemesi. Kimin gerçekten suçlu olduğu ya da kimin kurban olduğu hemen anlaşılmıyor. Bu da okurken sürekli bir sorgulama yaratıyor. Özellikle hayaletlerin neden “Karanlık Yolun Efendisi”ne itaat etmediği sorusu, hikâyenin merkezindeki büyük gizemi daha da büyütüyor. Bu ciltte atmosfer de oldukça güçlü. Kasabanın kasvetli havası, mezarlık sahneleri ve ortaya çıkan eski suçların yankısı gerçekten karanlık bir ton yaratıyor. Çizimlerdeki gölgeler ve karakter ifadeleri bu gerilimi destekliyor. Hikâye sanki bize şunu söylüyor: Geçmişte gömülen şeyler gerçekten gömülü kalmaz. Bir diğer önemli nokta ise Wei Wuxian ile Lan Wangji arasındaki dinamik. Aralarındaki sessiz anlayış ve birbirlerini tamamlayan karakter yapıları hikâyeye duygusal bir derinlik katıyor. Özellikle Lan Wangji’nin sakin ama kararlı tavrı ile Wei Wuxian’ın daha özgür ve asi yapısı arasındaki denge çok iyi kurulmuş. Benim açımdan bu ciltin en güçlü tarafı şu: Bu bölüm sadece bir olay çözümü değil, serinin karanlık geçmişine açılan yeni bir kapı gibi hissettiriyor. Hikâye ilerledikçe anlıyoruz ki karşılarına çıkan her hayalet aslında bir sır, her sır da daha büyük bir trajedinin parçası. Kısacası benim yorumumla: Bu cilt, serinin gizemini büyüten, atmosferini daha karanlık hale getiren ve karakterlerin bağını daha da güçlü hissettiren bir bölüm. Okurken sürekli “gerçek suçlu kim?” sorusunu sorduran ve merak duygusunu diri tutan bir hikâye sunuyor…📚

athena 7 months ago

Geliştiren Anne - Baba

Doğan Cüceloğlu

6 Gönderi

Doğan Cüceloğlu’nun Geliştiren Anne Baba kitabını okurken şunu fark ettim: Bu kitap çocuk yetiştirme rehberi gibi duruyor ama aslında yetişkin tamir kılavuzu. Çocuğa nasıl davranacağımızı anlatıyor gibi görünse de, dönüp dolaşıp bizim iç dünyamıza çarpıyor. Ben kitabı okurken sürekli şunu…devamıDoğan Cüceloğlu’nun Geliştiren Anne Baba kitabını okurken şunu fark ettim: Bu kitap çocuk yetiştirme rehberi gibi duruyor ama aslında yetişkin tamir kılavuzu. Çocuğa nasıl davranacağımızı anlatıyor gibi görünse de, dönüp dolaşıp bizim iç dünyamıza çarpıyor. Ben kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: “Biz çocuk yetiştirmiyoruz, bilinç yetiştiriyoruz.” Ve en zor kısmı da bu. Çünkü mesele teknik değil; mesele farkındalık. Cüceloğlu’nun en güçlü tarafı da burada. Sana bir yöntem dayatmıyor, önce aynayı eline veriyor. Kitapta en çok içime oturan şey, çocuğun bir “proje” olmadığı gerçeği. Bizim kültürde çocuk bazen aile onurunun devamı, bazen hayallerin telafisi, bazen eksiklerin tamiri gibi görülüyor. Oysa burada anlatılan şey şu: Çocuk ayrı bir özne. Kendi potansiyeli, kendi yönü, kendi sesi var. Anne baba rehber olabilir ama mimar olamaz. Bu ayrımı yapmak tokat gibi. Bir de şu var: Korku kültürü. Kitap bunu çok net söylüyor. Korkuyla büyüyen çocuk itaat eder ama gelişmez. Bu cümle benim içimde bayağı yankılandı. Çünkü bizim toplumda “uslu çocuk” makbul. Ama kitap “kendini ifade eden çocuk” diyor. Arada ciddi bir paradigma farkı var. Şunu da dürüstçe söyleyeyim: Kitap bazı yerlerde fazla idealist gibi duruyor. Gerçek hayat, özellikle bizim gibi stresli, ekonomik ve sosyal baskıların yoğun olduğu bir ülkede, teoride anlatıldığı kadar steril değil. Ama zaten mesele kusursuz olmak değil; bilinçli olmak. Ve bu ayrım çok kıymetli. Benim için bu kitap, ebeveynliğe romantik bir yerden değil, sorumluluk perspektifinden bakmamı sağladı. Çocukla kurulan ilişkinin, çocuğun karakterini değil, onun kendilik değerini inşa ettiğini hatırlattı. Bu çok büyük bir şey. Çünkü karakter zamanla şekillenir ama kendilik değeri erken yaşta kök salar. En güçlü mesaj neydi dersen: “Çocuğun kişiliğiyle değil, davranışıyla ilgilen.” Yani “sen böylesin” deme, “bu davranışın böyle bir sonuç doğurur” de. Bu ayrım incelikli ama dönüştürücü. Sonuç olarak, bu kitap bana şunu düşündürdü: İyi anne baba olmak demek, mükemmel olmak değil. Kendini tanıyan, kendi yarasını çocuğa miras bırakmamaya çalışan yetişkin olmak. Ve belki de en cesur ebeveynlik biçimi şu: “Ben de öğreniyorum” diyebilmek. Bu kitap bende bir yöntem listesi bırakmadı. Bir farkındalık bıraktı. Ve bazen farkındalık, en radikal ebeveynlik eylemidir…📚

athena 8 months ago

Karanlık Yolun Efendisi Cilt 3

Mo Xiang Tong Xiu

1 Gönderi

Karanlık Yolun Efendisi bu ciltte şunu yapıyor: Hikâyeyi bağırarak anlatmıyor. Fısıldıyor. Ve fısıltı bağırmaktan daha tehlikelidir, çünkü kaçamazsın. Biri ayakta, flüt çalıyor. Biri oturmuş, guqin’in tellerine dokunuyor. İkisi de konuşmuyor. Ama aralarında çok şey söyleniyor. Bu kitap “iyiler–kötüler” masalı değil.…devamı