Raf Yorumu: bnbukydndegilim (@bnbukydndegilim)

İkinci Dünya Savaşı’nın kanlı mirasının ve Soğuk Savaş paranoyasının gölgesinde, sinema tarihine Zindan Adası adıyla kazınan ve delilik ile dâhilik arasındaki o ince çizginin sinematografik bir teze dönüştürüldüğü bu Martin Scorsese eseri; zahirde fırtınalı bir adada geçen sıradan bir neo-noir…devamıİkinci Dünya Savaşı’nın kanlı mirasının ve Soğuk Savaş paranoyasının gölgesinde, sinema tarihine Zindan Adası adıyla kazınan ve delilik ile dâhilik arasındaki o ince çizginin sinematografik bir teze dönüştürüldüğü bu Martin Scorsese eseri; zahirde fırtınalı bir adada geçen sıradan bir neo-noir polisiye gibi dursa da, batınında insan zihninin karanlık dehlizlerini, travmanın inkar ile kurduğu o devasa savunma mekanizmasını gerilim efektleri arasına gizleyerek anlatan bir nevi modern Oidipus tragedyasıdır. Leonardo DiCaprio’nun hayat verdiği Teddy Daniels karakteri, sadece kayıp bir hastayı arayan bir federal mareşal değil; o steril, o katı kurallarla boğulmuş ve rasyonalitenin kalesine hapsedilmiş Ashecliffe Hastanesi'ne kendi iç dünyasının fırtınalarından kopup gelen, ıslak trençkotu ve bitmek bilmeyen migren ağrılarıyla gerçeği altüst eden trajik bir yıkım enerjisidir. Ben Kingsley üstadımızın canlandırdığı Dr. Cawley'nin o vakur, o sarsılmaz ve bir o kadar da ürkütücü derecede şefkatli duruşu, aslında modern psikiyatrinin ve otoritenin Tanrısal kibrini temsil ederken; Teddy’nin inkarla örülü hezeyanları karşısında kurduğu muazzam tiyatroyu izlemek, insan ruhunun acı gerçeklerden kaçmak için ne kadar devasa bir labirent inşa edebileceğinin kanıtıdır. Ve tabii ki o adanın gizli efendisi, sadakati analitik bir zekayla harmanlayan Mark Ruffalo'nun canlandırdığı Chuck Aule... O, sıradan bir ortaktan ziyade, Antik Yunan tiyatrolarındaki koro gibidir; her mimiğini gediğine oturtan, Teddy'nin absürt sanrılarının içinde bir gölge gibi dolanarak gerçeğin tohumlarını o sakin bakışlarının altından fısıldayan bir gözlemcidir. Michelle Williams'ın hayat verdiği Dolores karakteri ise, safi vicdan azabının, bastırılmış cinnetin ve insanın kendinden kaçamayacağının küllerinden doğan bir alegorisi olarak alevler içinde karşımıza çıkar. Hülasa bu film bize; rütbenin, silahın veya aklı başında görünmenin, vicdanın mahkemesinden beraat etmeye yetmeyeceğini; asıl esaretin parmaklıklar ardında değil, bizzat zihnimizin kendi kendine ördüğü o kilitli C koğuşunda saklı olduğunu, biraz abartılı fırtınalar ve bolca halüsinasyon eşliğinde öğreten, psikolojik damarlarımıza basan karanlık bir zihin tiyatrosudur.