Raf Yorumu: Rust Cohle (@nolanmp)

Stephen King'in aynı adlı romanından uyarlanmış bu film,klasik korku filmi kalıplarının biraz dışına çıkan ama aynı zamanda o türün en temel korkularını da çok iyi kullanan bir yapım.Hikâye küçük bir kasabada geçiyor.Çocukları hedef alan gizemli bir varlık var.Bu varlık genelde…devamıStephen King'in aynı adlı romanından uyarlanmış bu film,klasik korku filmi kalıplarının biraz dışına çıkan ama aynı zamanda o türün en temel korkularını da çok iyi kullanan bir yapım.Hikâye küçük bir kasabada geçiyor.Çocukları hedef alan gizemli bir varlık var.Bu varlık genelde Pennywise adlı korkunç palyaço şeklinde ortaya çıkıyor.Bir grup çocuk (Losers Club) bu korkuyla yüzleşmeye çalışıyor. Filmin en güçlü taraflarından biri kesinlikle atmosferi. Küçük kasaba havası, sürekli bir şeylerin ters gittiğini hissettiren o garip sessizlik ve geçmişten gelen karanlık bir olayın izleri. Bunlar yavaş yavaş izleyiciye veriliyor. Bu sayede film bir anda korkutmaktan ziyade, içine çekerek huzursuz etmeye başlıyor. Karakterler konusu da filmin en önemli artılarından biri. Özellikle çocuk karakterler beklenenden çok daha iyi yazılmış. Her birinin farklı bir korkusu, farklı bir geçmişi ve farklı bir kişiliği var. Aralarındaki arkadaşlık da oldukça doğal hissettiriyor. Zaten film biraz da bu bağ üzerinden ilerliyor. Gelelim korku unsuruna. Filmdeki en ikonik şeylerden biri tabi ki Pennywise karakteri. Ama onu özel yapan şey sadece görüntüsü değil. Asıl mesele, onun insanların korkularını kullanma biçimi. Bu da filmi klasik bir “canavar kovalamacası” olmaktan çıkarıp daha psikolojik bir noktaya taşıyor. Filmde zaman zaman “jump scare” dediğimiz ani korkutmalar var, evet. Ama bunlar abartılı değil. Asıl etkileyici olan sahneler genelde sessiz, yavaş ilerleyen ve tedirgin eden sahneler. Yani film seni sadece sıçratmak yerine, rahatsız etmeyi başarıyor. Bu da onu daha kalıcı bir korku deneyimi haline getiriyor. Görsellik ve sinematografi açısından da film oldukça başarılı. Renk kullanımı, özellikle kırmızı gibi dikkat çeken tonların belirli anlarda öne çıkması, sahnelerin etkisini artırıyor. Aynı şekilde ışık kullanımı da oldukça iyi. Karanlık sahneler gerçekten karanlık ama ne olduğunu anlayamayacak kadar değil. Bu denge iyi kurulmuş. Genel olarak bakarsak, Stephen King uyarlamaları arasında en başarılı olanlardan biri diyebiliriz. Çünkü sadece kitabın korku tarafını değil, duygusal tarafını da yakalamayı başarmış.Bu yüzden ortaya izlenmesi gereken kaliteli bir yapım çıkmış.