Raf Yorumu: kerimov.exe (@kerimov.exe)

7 saatlik serüvenin ilk 2 buçuk saatı bitti ve şoktayım. İyi olacağını zaten düşünüyordum ama bu kadarını beklemiyordum. Hikayesi bir yana, görselliği tam anlamıyla bir şaheser. Film 1965’te gösterime girmiş, üstelik çekimlerine 1962’de başlanmış. İzlerken size bunun 1965 yapımı olduğunu…devamı7 saatlik serüvenin ilk 2 buçuk saatı bitti ve şoktayım. İyi olacağını zaten düşünüyordum ama bu kadarını beklemiyordum. Hikayesi bir yana, görselliği tam anlamıyla bir şaheser. Film 1965’te gösterime girmiş, üstelik çekimlerine 1962’de başlanmış. İzlerken size bunun 1965 yapımı olduğunu söylemeseler rahatlıkla 1980’lerde çekildiğine inanırsınız. Kamera kullanımı mükemmel. Bir sahneden alınabilecek maksimum verimi nasıl alabilirlerse öyle almışlar. Sayısız ikonik sahne var. Prodüksiyon zaten zirveye çıkarılmış. Binlerce insanın ve yüzlerce topun yer aldığı savaş sahneleri, yüzlerce kişinin bulunduğu balo sahneleri, 1500’den fazla atın kullanıldığı hücum sekansları… Saymakla bitmez. Gelelim hikaye ve verilmek istenen mesajlara. Aslında buna klasik anlamda “hikaye” demek pek doğru değil. Çünkü film olaylardan çok Pierre, Andrei ve Natasha karakterlerinin iç dünyalarına ve hayatlarına odaklanıyor. Pierre, evlilik dışı dünyaya gelmiş biri olduğu için toplum tarafından ciddiye alınmayan bir karakter. Ancak babasının ölümünden sonra tüm miras ona kalıyor ve daha önce hiç deneyimlemediği bir saygınlık — hatta sahte de olsa bir ilgi — görmeye başlıyor. Buna rağmen ne yapacağını bilemeyen, yönünü bulamamış bir insan. Bu yüzden yanlış kararlar alıyor, hatta yanlış bir evlilik yapıyor. Andrei ise sıradan hayatından ve ailesinden sıkılmış, şöhret arayışında biri. Kendi ağzından “Bu savaşı kazanıp şöhret elde etmek için her şeyi yapardım” sözlerini duyuyoruz. Ancak yaralanıp gökyüzüne baktığı o sahnede, şöhretin ve popülerliğin aslında ne kadar anlamsız olduğunu fark ediyor. Bu sahne filmin en ikonik, belki de en güçlü anlarından biri. Natasha ise henüz yolun başında, saf ve genç bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Bazı izleyicilere bu durum yersiz ya da sinir bozucu gelebilir, ancak filmin duygusal dengesini sağlayan temel unsur da aslında bu. Film ilk bakışta Napolyon Savaşları’nı merkezine alıyormuş gibi görünse de, bu savaşlar daha çok bir arka plan işlevi görüyor. Asıl mesele, bu büyük tarihsel olayların ortasında insanların nasıl değiştiği ve içsel yolculukları. “Harp ve Sulh” romanını okumamış biri olarak bile ilk izleyişte bu kadar etkilenmişsem, kitabı okuyanların bu filme hayran kalmaması neredeyse imkansız. Kalan 3 filmi izlemek için sabırsızlanıyorum.