Raf Yorumu: Ruth☠️ (@duygunn)

Bu kitap Goffman'ın bürokrasiye değin dramaturjik yaklaşımını ele alıyor. Bilinçli sahtekarlık(klinik performans )ve samimiyetsizlik(stratejik samimiyetsizlik)kavramları ile sert ve olumsuz bir çağrışım sezmis olsam da; kitabı okudukça bu kavramların ahlaki yargıdan çok toplumsal düzenin nasıl işlediğini açıklamak amacıyla kullanılan sosyolojik kavramlar…devamıBu kitap Goffman'ın bürokrasiye değin dramaturjik yaklaşımını ele alıyor. Bilinçli sahtekarlık(klinik performans )ve samimiyetsizlik(stratejik samimiyetsizlik)kavramları ile sert ve olumsuz bir çağrışım sezmis olsam da; kitabı okudukça bu kavramların ahlaki yargıdan çok toplumsal düzenin nasıl işlediğini açıklamak amacıyla kullanılan sosyolojik kavramlar niteliği taşıdığını fark ediyorsunuz. Aslında anlatılan şey, insanların yalancılığı değil kurumsal rollerini yerine getirebilmek için gerçek duygu ve düşüncelerini şartlar doğrultusunda sağlamalarıdır. Dikkatimi çeken bir diğer nokta ise bireyin kendi kişiliğinden çok temsil ettiği kurumsal kimliği ile hareket etme zorunluluğu. Bürokratik görev üstlenen kişi o gün nasıl hissettiğinden bağımsız aynı ciddiyet, tarafsızlık ve güveni vermek olma zorunluluğunda olması. Çünkü halk veya vatandaş denilen kitle karşısındaki bireyin kişisel özelliklerinden çok temsil ettiği makamın ağırlığına güvenmeyi tercih eder. Bir diğer kavram olan "klinik performans" da ilgimi cezbedenlerden oldu. Başta samimiyetsizlik olumsuz ve etik dışı görünse de Goffman'a göre bu çoğu zaman kişisel değil çıkarlar doğrultusunda kurumsal işleyişi korumak için gerçekleştirildiği kanısında. Örneğin kriz kaos gibi durumlarda bazı bilgilerin saklanılmasi veya belli ölçekte sunulması durumu gibi. Tamamen şeffaflık mümkün değil bürokraside yani bu çıkarıma göre. Tamamı ile stratejik veya çıkarlar doğrultusunda bir sistem. Kitaba göre bürokrasinin iki yüzü mevcut; biri görünen yüzü diğeri ise arka planda işleyen görünmeyen yüzü. İşler yolunda, düzenli güvenilir bir görüntü sunulurken arka planda ise aksayan yönleri örtpas etme çabaları. Bu da sistemin otoriteyi koruma çabalarından stratejik bir güdüm. Burda yine personlar konusu var personayi şekillendiren asıl etmenin çevre ve biçilen roller olduğu bireyin gerçek benliğine ket vuran toplumsal rolleri gizli maskeler yaratması durumuna neden oluyor. Amaç ise toplumsal yaşamı sürdürülebilir kılmak amacı ile bir araç görevi görmesi. Bu bir tutarsızlık durumu değil toplumsal yaşamın bir sonucu. Başta uyum aracı görülen personlar zamanla bireyin kimliği ile empoze olup ayrılmaz bir parçası haline geliyor. Başta rol iken zamanla rutine binmesi durumu (sürekli tekrar edilmesi) ile kişi artık ürettiği personayı öz benlik olarak sayar veya görür.📚. Personlar konusuna olan sevdam dolayısı ile güzel bir okuma seyri sundu🙃.