Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Fractured - 2019 Gerçeğin kaybolmaktan ziyade insanın gerçeğe bakacak cesaretinin kalmadığını anlatan bir film. Fractured bittikten sonra, alışılagelmișin aksine aklımda kalan şey final olmadı. Hastanenin o tuhaf sessizliği kaldı. İnsan bazen bazı mekanların da hafızası olduğuna inanmak istiyo çünkü. O…devamıFractured - 2019 Gerçeğin kaybolmaktan ziyade insanın gerçeğe bakacak cesaretinin kalmadığını anlatan bir film. Fractured bittikten sonra, alışılagelmișin aksine aklımda kalan şey final olmadı. Hastanenin o tuhaf sessizliği kaldı. İnsan bazen bazı mekanların da hafızası olduğuna inanmak istiyo çünkü. O koridorlar, beyaz duvarlar, birbirine benzeyen kapılar... Hepsi aynı şeyi söylüyomuș gibi ama kimse yüksek sesle konuşmuyodu. Film boyunca en çok bu hususun beni rahatsız ettiğini söyleyebilirim. Netice itibariyle insan, en büyük yabancılığı bazen en steril yerlerde hissetmekte. Ray'in peşinden giderken fark etmeden kendi zihnimin peşine düştüm. Film sürekli gerçeği saklamıyo da aslında; gerçeğin üzerine yeni anlamlar biriktiriyor gibi daha ziyade. Eh, bizim hafıza dediğimiz şey de biraz böyle değil mi zaten? Yaşadıklarımızı olduğu gibi hatırlamıyoruz da işte canımızın dayanabildiği biçimiyle saklıyoruz. Fractured tam da bu kırılgan eşiğin üzerinde dolaşıyor gibi. Şunu söylemeden geçmeyeyim, en sevdiğim tarafı şu oldu, ortada bi seyirciye güven var. Her duyguyu müzikle tarif etmeye çalışmıyo, her sırrı açıklamıyo, her boşluğu doldurmuyor çünkü biliyor ki iyi hikayeler cevap vermekten çok, insanın aklında yer eden sorular bırakır. Bittiğinde de şöyle durup bi kendi zihnimi yokladım. Açıkçası en etkileyici kısmı buydu. Ray'i suçlamak da kolay, hak vermek de. Tabi film ikisini de istemiyo bana göre. Salt insan zihninin, taşıyamadığı yüklerin altında nasıl başka bir dile dönüştüğünü gösteriyo. Bazı acıların unutulmadığına, sadece isim değiştirdiğine ikna ediyor hatta. Bu düşünce filmin hiçbir yerinde açıkça ifade edilmese de bütün film bence bu mevzunun etrafında dönüp duruyor. Ayrıca bir hoşuma giden detay daha vardı. Kamera çoğu zaman Ray'e çok yakın duruyo ve resmen nefes alacak mesafe bırakmıyo. İlk bakışta bunu sadece gerilim yaratmak için yapılmış sanıyosun da, sonra fark ediyosun ki mesele gerilim değil, film sana başka bir gerçeklik ihtimali göstermeyi hiç istememiş. Direkt olarak seni onun zihnine kilitlemekte. Böylece şüphe sadece karaktere değil, bize de bulaşmış oluyor. Sözün özü, hayatta da gerçeği aramıyoruz sanki, hayatın içinde yaşayabileceğimiz başkaca bir versiyonunu arıyoruz. Okuduğunuz için teşekkür ederim.