Raf Yorumu: Ꮙ (@orpheus)

"lα̂kín dünчα dünчα σlαlı kímsєlєrín вєním gíвí sєvdíğíní vє sєvєвílєcєğíní sαnmıчσrum." Ahmed Arif ve Leylâ Erbil… “Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni. Bir daha hiçbir cihan bulamaz seni.” diye başlayan ilk mektupla, “Selam ve sevgiler.” diyerek biten…devamı"lα̂kín dünчα dünчα σlαlı kímsєlєrín вєním gíвí sєvdíğíní vє sєvєвílєcєğíní sαnmıчσrum." Ahmed Arif ve Leylâ Erbil… “Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni. Bir daha hiçbir cihan bulamaz seni.” diye başlayan ilk mektupla, “Selam ve sevgiler.” diyerek biten son mektup arasına sıkışmış kırık bir ezgi, eksik bir nota, bitmemiş bir senfoni… Ahmed Arif, “Zalım Leylâ”sını çok sevmiş. Sevmekten de öte… Leylâ’sı için hasretinden prangalar çürütmüş; bir değil, bin kere yıkılmış. Yüreğinde küçücük bir umut taşıyarak, ıstırap dolu dünyasının kapkara odasına sızan bir ışık misali “Leylim”ine, Leylâ’sına tutunmuş. “Gözlerinden öperim.” diye noktaladığı mektuplarındaki çaresizliğe rağmen umudunu korumuş. Özellikle sürgün döneminde, işkence, acı ve ıstırapla dolu geçen günlerinde yalnızca Leylâ’sına tutunmuş. Sevdasına karşılık bulamamasına, çok sevdiği kadın onu yalnızca bir dost ve arkadaş olarak görmesine rağmen… Leylâ’sının eşi Mehmed’e selamlarını gönderip mektuplarında hürmetlerini sunmuş; yüreğindeki, bıçak yarasından daha şiddetli acılara mavi gökyüzünü şahit tutarak hem de… Mektuplarında öylesine duygu yüklü cümleler var ki Ahmed Arif’in sevdasının ne kadar çıkarsız ve yalansız olduğunu anlatmaya hiçbir kelime yetmez. Yaşadığı çaresizliği ve ıstırabı Leylâ’sına hissettirmek istemeyişi, onun bir nebze olsun üzülmesine ve ah çekmesine kıyamaması, içini parçalayan kelimelerden biriyle bile Leylâ’sını incitmek istememesi bütün sevenlere ibrettir. Mektuplarının çoğunu Ankara’ya göndermiş; çünkü Leylâ’sı oradaymış. Daha sonra onun İzmir’e, ardından da İngiltere’ye gittiğini gazetelerden öğrenmiş ve son mektubunu kaleme almış. Mektuplarına son vermesi, içimde tarif edemediğim bir acı yumağı oluşturdu. Bizler, Leylâ Erbil’e yazdığı mektuplarda Ahmed Arif’in bu saf, çıkarsız, umutsuz ve belki de ölüm kokan aşkına şahit oluyoruz. Kim bilir… Belki de hiçbir et, beden ve ten hesabı gütmeden sevdiği; gözlerinden bir türlü öpemediği, kavuşamadığı, sarılamadığı o çocuksu sevdasına kavuşmuş ve bir yerlerden bizleri izliyordur.