Raf Yorumu: U f u k . (@ufukyesil)

İlk Hostel benim için her şeyiyle klasik bir Amerikan korku filmi. Yabancı bir ülkeye giden gençler, seks, eğlence, merak ve ardından gelen felaket… İkinci film ise aynı dünyanın biraz daha arkasına geçiyor. Bu insanlar neden öldürülüyor, onları öldürenler kim, sistem…devamıİlk Hostel benim için her şeyiyle klasik bir Amerikan korku filmi. Yabancı bir ülkeye giden gençler, seks, eğlence, merak ve ardından gelen felaket… İkinci film ise aynı dünyanın biraz daha arkasına geçiyor. Bu insanlar neden öldürülüyor, onları öldürenler kim, sistem nasıl işliyor, müşteriler nasıl seçiliyor, paranın ve gücün bu düzen içindeki yeri ne? İlk filmde yalnızca sonuçlarını gördüğümüz yapının mekanizmasını bu kez daha yakından izliyoruz. Bir diğer önemli değişiklik de kurbanların bu kez kadınlar olması. Bunun filmin şiddetini çok daha rahatsız edici bir yere taşıdığını düşünüyorum. Özellikle Lorna’nın ölümü hâlâ serinin en etkileyici ve akılda kalan sahnelerinden biri. Görsel olarak neredeyse törensel biçimde kurulmuş olması, sahneyi yalnızca vahşi değil, tuhaf biçimde estetik ve ürpertici de kılıyor. Filmin sevdiğim taraflarından biri de kurbanlarla onları satın alan insanlar arasında gidip gelmesi. Bir tarafta hiçbir şeyden haberi olmayan genç kadınlar, diğer tarafta bunu bir deneyim satın alır gibi yaşayan insanlar… Böyle olunca Hostel evreninin asıl korkusunun işkenceden ziyade, insan hayatının parası ödenebilen bir ürüne dönüşmesi olduğunu daha net görüyoruz. Ama yıllar sonra tekrar izleyince ilk seferki kadar etkilenmedim. Özellikle sonlara doğru film sanki bir an önce bitmek istiyor. Beth’in hikâyesinin vardığı nokta ilginç olsa da olayların çözülüşü bana fazla aceleye getirilmiş, hatta yer yer uyduruk geldi. Ve bütün bunların arasında benim için filmin en unutulmaz taraflarından biri hâlâ “Synečku, synečku.” Filmde kullanılan kayıt Varmužova Cimbálová Muzika’ya ait ve geleneksel Moravya müziğinin cimbalom ağırlıklı sesini taşıyor. Böylesine sakin, yerel ve eski hissettiren bir melodinin Hostel gibi vahşi bir filmin içinde kullanılması müthiş bir tezat yaratıyor. Yıllar sonra filmi unutacak olsam bile o melodiyi unutacağımı sanmıyorum. İlk filmi daha ikonik buluyorum ama Hostel: Part II, kurduğu dünyanın arkasındaki sistemi göstermesi açısından bence daha merak uyandırıcı bir devam filmi. Eli Roth aynı şeyi ikinci kez yapmak yerine, ilk filmde bıraktığı soruların bir kısmının peşine düşmüş.