Raf Yorumu: vexven (@divenx)

Bence filmin en vurucu tarafı, çocukların yaşadığı onca şeyi dışarıdan kimsenin gerçekten fark etmemesi. Herkes kendi hayatına devam ederken onların evin içinde kendi başlarına büyümek zorunda kalmaları ve yaşadıkları şeyleri çocuk akıllarıyla anlamlandırmaya çalışmaları gerçekten çok ağırdı. Özellikle büyük kardeşin…devamıBence filmin en vurucu tarafı, çocukların yaşadığı onca şeyi dışarıdan kimsenin gerçekten fark etmemesi. Herkes kendi hayatına devam ederken onların evin içinde kendi başlarına büyümek zorunda kalmaları ve yaşadıkları şeyleri çocuk akıllarıyla anlamlandırmaya çalışmaları gerçekten çok ağırdı. Özellikle büyük kardeşin diğer kardeşlerine hem abilik hem de bir anlamda ebeveynlik yapmaya çalışması beni çok etkiledi. Film öyle sürekli büyük olaylar yaşatarak değil daha çok günlük hayatın içindeki küçük detaylarla insanı içine çekiyor. Çocukların oyun oynaması, kavga etmesi, birbirleriyle ilgilenmesi gibi sıradan şeyleri izlerken arka planda aslında ne kadar zor bir hayat yaşadıklarını bilmek filmi daha da acı hale getiriyor. En kötü tarafı da onların yaşadıklarının dışarıdan bakınca kolayca fark edilebilecek bir şey olmaması. Bir evin içinde dört çocuk var ama kimse gerçekten ne durumda olduklarını bilmiyor. Filmde beni en çok etkileyen şeylerden biri de çocukların tamamen yalnız bırakılmalarına rağmen birbirlerinden kopmamalarıydı. Her birinin yaşananlara verdiği tepki farklı ama aralarındaki bağ filmin en güçlü taraflarından biri. Özellikle küçük şeylerden mutlu olmaya çalışmaları bir yandan içimi ısıttı, bir yandan da üzdü. Aşırı dramatik sahnelerle seyirciyi zorlamaya çalışmıyor. Daha sakin ve doğal ilerliyor ama tam olarak bu yüzden bazı sahneler bittikten sonra insanın içinde kalıyor. Film boyunca “Bunu nasıl kimse fark etmiyor?” diye düşündüm. Sonlara doğru ise artık sadece üzülmekten çok, çocukların yaşamak zorunda kaldıkları hayatın ne kadar adaletsiz olduğunu düşünmeye başladım. Genel olarak çok sakin ama bir o kadar da ağır bir film. İzlerken sürekli bir şeyler olacakmış gibi değil, sanki gerçek bir ailenin hayatına uzaktan bakıyormuşum gibi hissettirdi. Bitince de öyle hemen geçip giden filmlerden olmadı, bir süre düşündürdü. Özellikle çocukların perspektifinden anlatılması filmi benim için çok daha etkileyici yaptı. 10/10. Bence herkesin kolay kolay unutamayacağı, sessiz ama çok güçlü filmlerden.