Raf Yorumu: 🌟 (@ayseel)

“𝙳ü𝚗ə𝚗𝚔𝚒 𝚔𝚒𝚖𝚒 𝚢𝚊𝚍ı𝚖𝚍𝚊𝚍ı𝚛” Nə çox işlədirik bu cümləni. Niyə hər şey dünən olmuş kimi yaddaşımızda bu qədər canlıdır? Unutmaq , dəyişdirmək istədiklərimiz, yenidən yaşamaq istədiklərimiz... Ya biz keçmişin çox həsrətini çəkirik — hətta bəzən içində heç var olmadığımız zamanların belə.…devamı“𝙳ü𝚗ə𝚗𝚔𝚒 𝚔𝚒𝚖𝚒 𝚢𝚊𝚍ı𝚖𝚍𝚊𝚍ı𝚛” Nə çox işlədirik bu cümləni. Niyə hər şey dünən olmuş kimi yaddaşımızda bu qədər canlıdır? Unutmaq , dəyişdirmək istədiklərimiz, yenidən yaşamaq istədiklərimiz... Ya biz keçmişin çox həsrətini çəkirik — hətta bəzən içində heç var olmadığımız zamanların belə. Ya da keçmiş bizi kölgə kimi hər addımda izləyir. Elə yerlər, səyahətlər, hətta elə insanlar var ki, onlara gedən yollar keçmişdən keçir. Eynilə Taekonun çıxdığı səyahət kimi. Taeko bu səyahətə çıxarkən, nə qədər istəməsə də, on yaşındakı halı da onunla birlikdə o qatara minir. On yaşındakı halınızı necə xatırlayırsınız? Fikirləşəndə ağlınıza nələr gəlir? Məktəb günləriniz, bəlkə travmalarınız, o zamankı yaxın dostunuz, ya da ilk məhəbbətiniz, yarımçıq qalan xəyallarınız. Söyləməyə utandığınız və yalnız özünüzə saxladığınız daha nələr, nələr... O yaşlarda hər şey insanın gözünə çox böyük görünür. Nə tam uşaqsan, nə də böyüksən. Ancaq uşaq vaxtı nəyəsə ağlayıb, üzüləndə həmişə deyərdilər: “Eybi yoxdur, böyüyəndə hamısı yadından çıxacaq." Çıxmırmış.. (Another version of " çətini universitetə girənə kimidir") Filmdə iki əsas yaddaş xətti var idi. Biri Taekonun özünün xatırlamaq istədiyi xatirələr, digəri isə xatırlamaq istəməsə belə, hələ onlarla barışmağa hazır olmadığı üçün içində daşıdığı anlar. Film mənə bir qədər uzun və də bəzi səhnələri sıxıcı gəldi. Mükəmməl deyildi, ancaq sonunda insanda xoş bir hissiyyat qalır. Üstəlik, bəzi çox şirin səhnələri də vardı. İlk eşqin həyəcanı, utancaqlığı... O vaxtlar gözümüzə dəhşətli görünən qiymət cədvəli.. Ən sevdiyim səhnələrdən biri isə, şübhəsiz, ilk menstruasiya haqqında olan epizodlar idi. Yəqin ki, o yaşlarda bir çox qızın yaşadığı qəribə, utancverici görünən və təəssüf ki , travmatik təcrübə filmdə o qədər real göstərilmişdi ki, bir anda həmin illərə qaytardı məni. On yaşındakı Taeko indiki, 27 yaşındakı Taekonu görsəydi, yəqin ki, onu tanıya bilməzdi. Ailəm dediyi insanlardan tərəfindən xor görülən, dəyərsiz hiss etdirilən balaca Taeko böyüyüb artıq. Indi anlaşıldığını hiss etdiyu və dəyişməyə ehtiyac duymadan olduğu kimi sevildiyi bir yerdədir. Artıq aidlik hissini tanıyır. Sonlara doğru Taeko ilə birlikdə düşünürsən ki, bəzi qərarlar verildiyi anda doğru hiss etdirir. Yaşanarkən hər şey doğru görünür. Amma elə bir zaman gəlir ki, artıq həmin qərarlarla xoşbəxt hiss etmədiyini anlayırsan. Deməli dəyișmək zamanıdır. Axı insan həyatının yönünü başqalarının alqışına görə müəyyənləşdirə bilməzsən. Taeko bunu içindəki on yaşlı balaca qızcığazı həmişə yanında canlı saxlamaqla yox, o uşağın yaşadığı və illərlə yada salmaq istəmədiyi xatirələrlə barışaraq bacarır. Və son səhnə çox şirin idi. Keçmişdən qaçmayan, amma artıq onun içində də yaşamayan Taeko. Məndən soruşan olmadı, ancaq🙇‍♀️... İsti, amma günəşin olmadığı; buludlu, amma tutqun olmayan hava 🌥