Raf Yorumu: hatice (@hatic)

Bu filmi bir danışanımla son seansımızın hatırası olarak birlikte seçtik. Bu yüzden benim için sadece izleyip geçeceğim bir film olmaktan biraz daha farklı bir yerde artık. Walter'ın başkalarının hayatlarına bakıp kendi kafasında bambaşka bir hayat yaşaması başta biraz hüzünlü geliyor.…devamıBu filmi bir danışanımla son seansımızın hatırası olarak birlikte seçtik. Bu yüzden benim için sadece izleyip geçeceğim bir film olmaktan biraz daha farklı bir yerde artık. Walter'ın başkalarının hayatlarına bakıp kendi kafasında bambaşka bir hayat yaşaması başta biraz hüzünlü geliyor. Çünkü aslında yapmak istediği şeyler var. Yaşamak, cesur olmak, bir şeylerin peşinden gitmek istiyor. Ama gerçek hayatında bunları yapmak yerine zihninde yaşıyor. Psikolojik açıdan baktığımızda Walter'ın hayal dünyasını yalnızca bir hayal kurma biçimi olarak görmüyoruz. Bir noktada bu dünya onun için bir savunma mekanizmasına dönüşüyor. Gerçek hayatta yaşayabileceği yetersizlik, reddedilme, başarısızlık ya da hayal kırıklığı gibi duygularla karşılaşmak yerine, zihninde istediği kişi olabiliyor. Belki de hepimizin zaman zaman yaptığı bir şey bu. Yaşamak istediğimiz hayatı düşünmek, söylemek istediklerimizi zihnimizde söylemek, yapmak istediklerimizi sürekli ertelemek... Çünkü hayal etmek güvenli. Gerçek hayatta ise risk var. Walter'ın hikâyesini güzel yapan şey ise tam burada başlıyor. Bir noktadan sonra hayal ettiği hayatı yaşamaya başlaması değil sadece; kendi hayatının sorumluluğunu almaya başlaması. Korkuyor, tereddüt ediyor, ne olacağını bilmiyor ama yine de adım atıyor. Ve belki de film boyunca en çok düşündüğümüz şey şu oldu: Bazen insanın ihtiyacı olan şey daha güzel bir hayal kurmak değil, hayal ettiği hayata doğru küçük de olsa bir adım atmaktır. Walter uzun süre hayatı uzaktan izliyor. Sonra bir gün izleyen kişi olmaktan çıkıp kendi hikâyesinin içine giriyor. Belki de bu yüzden bu film, bir danışanla yapılan son seansın ardından bırakılabilecek güzel bir iz gibi geliyor bana. Çünkü terapi de biraz böyle değil mi? Kendi hayatımıza dışarıdan bakabilmeyi, kendimizi anlamayı, bizi koruyan savunmalarımızı fark etmeyi ve sonunda kendi hayatımızın içine yeniden girebilmeyi öğrenmek... Walter'ın hikâyesi bize şunu hatırlattı: Bazen ihtiyacımız olan şey yeni bir hayat değil, kendi hayatımıza gerçekten başlamaktır. 🎬✨ Ve bu film, seansımızdan kalan güzel bir hatıra olarak burada dursun.