Raf Yorumu: rinacine (@rinacine)

Spoiler içeriyor Axıcı deyildi.Yeri gəldi sıxdı, yeri gəldi özünə fokuslandırdı filan.Nə dedikləri qədər wow idi, nə də bərbad.Amma bir insanın keçid dövrünü ən reallığı ilə göstərən filmlərdən biri oldu mənim üçün. Həkimlik oxuyub, orada özünü tapa bilməyəndə psixologiyaya yönlənmək, orada da bir…devamıAxıcı deyildi.Yeri gəldi sıxdı, yeri gəldi özünə fokuslandırdı filan.Nə dedikləri qədər wow idi, nə də bərbad.Amma bir insanın keçid dövrünü ən reallığı ilə göstərən filmlərdən biri oldu mənim üçün. Həkimlik oxuyub, orada özünü tapa bilməyəndə psixologiyaya yönlənmək, orada da bir şey olmayacağının fərqinə varıb fotoqraflığa başlamaq və davamı, heç də qəribə hiss etdirmədi açığı, hətta çox doğma hiss kimi gəldi mənə.Hansı ki, indiki dövrə nəzər salsaq, qarşımızda o qədər seçim var ki, hansını seçsək, bir yerdə durub seçmədiyimizin "bəlkə"sini düşünüb peşman olacağıq.Belə deyək də, insan onsuz da hara getsə, yenə tam olaraq özünü tapa bilməyəcək bir şeydə, bir yerdə, bir kimsədə. Bu davamlı olaraq irəliləyəcək, ya da fərd bir yerdə yorulub durmaq məcburiyyətində qalacaq.Nə bilim, bəlkə də tam əksini yaşayanlar da var, olub, olacaq. Julianın münasibətlərinə gəldikdə, eynən peşə seçimi kimi idi, amma qəbul edilmişin əksinə,aldatma, o münasibətdən digərinə keçid filan, çox qarışıq idi.Tanış olduğu ilk adam,yaşı, yaşantısı, düşüncə tərzi və s.dən dolayı olaraq Julianın həyat tərzinə, düşüncəsinə,öz mənliyinə nisbətdə tamam fərqli idi.Bu da zamanla Julianı boğmağa, maraqlı gəlməməyə başladı. Əlbəttə aldatmaq üçün keçərli bir səbəb deyil, hansı ki, aldatmağın səbəbi yoxdur və xaraktersizlikdən başqa bir şey deyil.Sonra ikinci tanış olduğu adam(kitab mağazasında işləyən) girdi həyatına. Normalda onunla bir çox ortaqlıqları var idi.Amma Julianın keçid dövrü, düşüncələrinin çox və qarışıq olmağı, bu kimi bir çox səbəb onu yenə çıxmaz döngüyə atdı. Adamın etdiyi kiçik fərqli şeylər belə gözünə batmağa başladı. Nəysə, sonrası məlum. Göbələk səhnəsinə gəlsək, o ayrı bir detal idi.Julianın travmalarıyla baş-başa qaldığı tək səhnə. Qorxurdu, mükəmməliyyətçi də deyildi halbuki, amma başladığı çox şeyin sonunu gətirə bilmədiyi kimi bunun da sonunu gətirə bilməyəcəyindən qorxurdu. Axelin xərçəng olduğunu öyrənəndə bir tık qəribsədi və nəsə başına dank etdi sanki Julianın. Yəni ən azından heç kəsin ölümsüz olmadığı yadına düşdü.Hər kəsin bir həyatı, məsuliyyətləri və s.var. Son partda isə Eivind'in həyatına(həyat yoldaşı, Eivind və uşağı olan səhnə) baxıb özünün böyüdüyünü, keçmişdə yaşadıqlarına, yaşatdıqlarına rəğmən kin, paxıllıq, pis bir niyyət hiss etmədiyinin fərqinə varır. Bu belə Julianın ilk partdan son parta kimi necə dəyişdiyini və böyüdüyünü göz önünə sərir. Bu arada ilk dəfə idi bu qədər uzun review yazıram🫩