Raf Yorumu: CİHATCAN (@cihat)

cihat 12 hours ago

Keman dersleri alan ve bu enstrümana gönül vermiş biri olarak Şeytanın Kemancısı filmini izlediğimde, yapımın genel olarak "idare eder" seviyede kaldığını söyleyebilirim. Film, Niccolò Paganini’nin birebir biyografisini aktarmaktan ziyade, onun etrafında yaratılan o efsanevi ve çalkantılı "rockstar" imajını perdeye taşımayı…devamıKeman dersleri alan ve bu enstrümana gönül vermiş biri olarak Şeytanın Kemancısı filmini izlediğimde, yapımın genel olarak "idare eder" seviyede kaldığını söyleyebilirim. Film, Niccolò Paganini’nin birebir biyografisini aktarmaktan ziyade, onun etrafında yaratılan o efsanevi ve çalkantılı "rockstar" imajını perdeye taşımayı seçmiş. Bir kemancı gözüyle baktığımda, filmde en çok dikkatimi çeken şey teknik ile efsane arasındaki çizgi oldu. Döneminde halkın, onun o güne kadar görülmemiş tekniğini insani bulmayıp "ruhunu şeytana sattı" dedikodusunu çıkarması filmde Urbani karakteriyle somutlaştırılmış. Tabii ki gerçek hayatta arkasında böyle gizemli bir şeytan-menajer yoktu. Üstelik film bu mucizevi yeteneği tamamen mistik bir dehaya bağlasa da işin enstrüman tekniği boyutunda Paganini'nin o akılalmaz parmak esnekliği ve hızının ardında Marfan sendromu gibi tıbbi bir gerçek yatıyordu. Yine de başrolde David Garrett gibi gerçek bir virtüözün yer alması, en azından keman icra sahnelerindeki o tuşe, yay kullanımı ve tekniğin gücünü hissetmek adına harika bir tercih olmuş; sahnelerin inandırıcılığını kurtarmış. Filmin tarihsel açıdan tutturduğu doğru damarlar da az değil. Paganini’nin kumarda kendi Stradivarius kemanını kaybedecek kadar ileri giden bağımlılığı, kadınlara düşkünlüğü, ağrıları yüzünden afyon ve cıva kullanması gibi çalkantılı yaşam tarzı gayet doğru yansıtılmış. Londra seyahati ve Charlotte Watson ile yaşadığı yakınlaşma tarihsel olarak doğru olsa da senaryo gereği fazla romantize edilip abartılmış. Katolik Kilisesi ile yaşadığı gerilim ve öldükten sonra cenazesinin dini tören yapılmayarak yıllarca gömülememesi de gerçeklerle birebir örtüşüyor. Sonuç olarak benim için bu yapım, katı bir biyografi ya da doyurucu bir müzik tarihi filmi olmaktan ziyade, Paganini’nin yarattığı o karanlık ve büyülü aura üzerine kurulmuş, keman sahneleri hatrına izlenebilecek ortalama bir seyirlik.