Raf Yorumu: Yan Masadaki Adam (@hawar)

Benim bu memleketten otuz yıllık uyku alacağım var doktor. Bak dinle! Yaşadığım apartmandaki herkese kılım ben doktor. İnsan sevmediğimden değil bu. Normal saatler içinde uykumu da almışsam severim aslında insanı. N’olcak? Eninde sonunda insanım ben de. Ama doktor, bizim apartmandaki…devamıBenim bu memleketten otuz yıllık uyku alacağım var doktor. Bak dinle! Yaşadığım apartmandaki herkese kılım ben doktor. İnsan sevmediğimden değil bu. Normal saatler içinde uykumu da almışsam severim aslında insanı. N’olcak? Eninde sonunda insanım ben de. Ama doktor, bizim apartmandaki hidrofor var ya, tam benim yattığım odanın altına denk geliyor. Ve ben bu hidrofor yüzünden yıllardır uykusuzum. Yoksa ben deli miyim de size böyle bir şikâyetle geleyim? Öbürleri nasıl mı uyuyor? Ah doktor, ben ne bileyim! Sırtımdaki fibrozitler, boynumdaki tutulmalar, hiç geçmiyor. Bakın, burası benim odam. Kolon, kiriş, kolon. Burası da bizim salon. Hangisinde uyusam fark etmiyor. Ah be doktor! Bir de doktor, biraz deli biraz bıçkındım zaten. Bu huyum da doğuştan. Hani şu geçen gün soğukta camıma konan kuşlar var ya… Kamburi kuşlar hani… Soğukta… Dün iki oldular camda. Baktım, bir tek onlara bakarken içim böyle biraz huzuru bulur gibi oldu doktor. Söylediklerim çok mu fazla “gerçek” doktor? Bu yüzden mi? Bu yüzden mi bu şiirde yüzüme tuhaf tuhaf bakıyorsunuz? Kışları dünyada olduğumu daha iyi anlıyorum ben demiştim size daha önce bir seansta. Gökyüzü bile insani bir hizaya inmeye çalışıyor ya… İşte bunu seviyorum dünyada demiştim. Böyle şeyler yazınca doktor, bu şiir oluyor da niye benim yanan gözkapaklarım, uykusuzluktan, şiir olmuyor? Şiir dedim de aklıma geldi. Yeri değilse bile söyleyeyim. Bu bizim millet şiirden bi bok anlamıyor doktor! Avni abi misal. Ben onun dükkâna girsem, “Abi sen şiir okur musun?” diye fısıldasam, beni direkt, olmadı iki dakikaya kapının önüne koyar. Neyse Avni abiyi koy bir kenara. Gülümseyelim. Salla gitsin. Konumuza dönelim doktor. Benim en büyük gerçeğim uykusuzluğum doktor. Düşünsenize. Her sabahın köründe başlayan bir hidrofor. Ne olduysa bana bu uykusuzluktan oldu zannımca. Üstelik münavebeli çalışıyor. Müdürüm… Müdürüm mü dedim? Pardon doktor! Foom….mhhg Tag Fooommmmmhhg Tag. Hoyrat, küstah ve acımasız. Hoyrat, küstah ve acımasız. Tekrarları seven şairler için belki de bulunmaz nimettir ama beni delirtiyor doktor! Üstelik apartmanda tekrar eden tek şey hidroforun sesi de değil. Her gün her şey tekrar ediyor. Ama hidrofor… Ama hidrofor doktor… Onunla kimse başa çıkamıyor. Kaç kere söyledim toplantıda. El ele verelim, bir çare bulalım dedim apartmandakilere. Dedim de doktor… Bizim millet şiiri sevmediği gibi el ele tutuşmayı da sevmiyor. ~ Birhan Keskin