Raf Yorumu: ebrar (@ebrarara

Spoiler içeriyor 💌 Spoiler içeren cümle başları “°” bu şekilde başlamaktadır. O kadar huzurlu, insana safe place hissi veren bir film ki kendinizi bir noktada filmin içinde buluyorsunuz. Belki aşırı duygusalım, bilmiyorum, ama çoğu sahnesi gözlerimi yaşarttı. Belki bunlar mutluluk gözyaşlarıydı, bilmiyorum…devamı💌 Spoiler içeren cümle başları “°” bu şekilde başlamaktadır. O kadar huzurlu, insana safe place hissi veren bir film ki kendinizi bir noktada filmin içinde buluyorsunuz. Belki aşırı duygusalım, bilmiyorum, ama çoğu sahnesi gözlerimi yaşarttı. Belki bunlar mutluluk gözyaşlarıydı, bilmiyorum ama kesinlikle değdiler. “Aşk” ve “gerçek aşk” o kadar çok kullanılmış kelimeler ki zamanla biraz klişeleşmiş gibi geliyor. Ama bence gerçek hislerin değerini klişe olmaları azaltmıyor. Çünkü gerçekten sevdiğimizde hissettiklerimiz, zaman geçince yalnızca bir anı haline gelmek zorunda değil. Bazı sevgiler geçici değildir, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin içimizde bir yerlerde yaşamaya devam eder. Bu filmde en sevdiğim şeylerden biri de küçücük görünen şeylerin aslında ne kadar büyük sonuçlara dönüşebileceğiydi. Bir mektup, bir tesadüf, söylenmemiş birkaç kelime… Başlangıçta önemsiz gibi görünen şeylerin bir insanın hayatının yönünü değiştirebilmesi çok güzeldi. °Ve Sophie’nin, yemekten başka bir şeyi gözü görmeyen sevgilisinden ayrılıp onu bekleyen gerçek yola çıkmasını izlemeyi bütün film boyunca bekledim. °O an beyaz arabasıyla Sophie’yı görünce -yürü be kızım! dedim. Yollar da filmin en güzel parçalarından biriydi. 🚗🌿 Arabayla giderken gördüğümüz manzaralar, kasabalar ve o sakin yolculuk hissi filmin romantizmini tamamlıyordu. Sanki hikayeyi sadece karakterlerle değil, geçtikleri yollarla da anlatıyordu. Ve sonra o balkon… Romeo ve Juliet’in balkonunda aşk vardı, ama kavuşmak yoktu. °Yüzyıllar sonra başka bir balkonda, Sophie Charlie’ye onu sevdiğini söyledi. Bu kez hikaye yarım kalmadı ve hakettiği değeri gördü. Belki de bu yüzden o sahne bana Romeo ve Juliet’i hatırlattı. °Aynı balkon, aynı aşkın cesareti… ama bu kez sonu ayrılık değil, kavuşmaydı😭. Sophie’nin 50 yıllık aşk mektubuna cevabı ise beni en çok boşluğa baktırandı. °“‘Ne ve olurdu’ kelimeleri aslında yeterince zararsız iki kelime ama yan yana geldiklerinde hayatının sonuna kadar içini kemirecek gücü oluştururlar.” Belki de bazı hisler, söylenmediğinde sevgiden çok bir “keşke”ye dönüşür..