Raf Yorumu: sum (@sumie)

Spoiler içeriyor Kitap ana karakterin milli mücadele için yanıp tutuşan aşkının zihninde oluşturduğu girdabı konu almış. Ve girdapta okuyucu da savruluyor. Birlikte terk ediyoruz gerçekliği. Zihnimizde savaş veriyoruz. Gerçekliğin hayal dünyasıyla buluşmasının en duru hali. Sanki gerçek ve hayal dansa kalkmışlar. Tüm…devamıKitap ana karakterin milli mücadele için yanıp tutuşan aşkının zihninde oluşturduğu girdabı konu almış. Ve girdapta okuyucu da savruluyor. Birlikte terk ediyoruz gerçekliği. Zihnimizde savaş veriyoruz. Gerçekliğin hayal dünyasıyla buluşmasının en duru hali. Sanki gerçek ve hayal dansa kalkmışlar. Tüm seyirciler de onlara odaklanmış. Kimisi melodisinde kaybolmuş kimisi bakışlarını ayıramamış.. Savaşta aldığı kurşunla, kurduğu yaşamın esiri olup ölmüş bir asker... Gerçekten aklıma bile gelmeyecek bir sondu. Kimisine göre saçma kimisine göre büyülüydü ve ben saçma olana sevdalıydım. Saçma ama etkileyici hisler tanıttı bana. Karakterlerle tartışıp onlardan daha çok sevinirken çıldırdığım anları dolu dolu hissettim. Özellikle Ayşeye ben bile hayran oldum. Halide Edip nasıl da güzel betimlemiş öyle! Ayşe'nin gözlerine bende kimi zaman daldım gittim. Ayşe olmak istedim. Onun güzel yüreğine sarılıp öpmek istedim. İhsan ile olan münasebetinde ben de çokça dua ettim. Onlarla ,onlardan çok, öyle güzel hayaller kurdum ki! Çocuk gibi mutluydum... Savaştaki ağır gerçeklerin olduğu yerlerde, içime ağır şeyler oturdu. Tonlarca ağırlıkta şeyler... O kadar sahih olmayan hayallere karşın, yüzüme hiddetle tokat atan gerçeklik beni uzun uzun düşündürdü. Ayşe'nin gözleri ve İhsan'a olan bakışları asla aklımdan ve zihnimin içindeki görüntüyü canlandırma olayından gitmek bilmiyor. Onun vatanına olan sevgisi, çarşafıyla olan güzelliği beni derinden etkiledi. Onların canla başla savaşıp gelecekte yaşam şansı olanlara umut olduklarını, sanki canlı canlı izledim. Ve bana gelecek umudunun imkanını veren vatan kahramanlarımız için binlerce şükran duydum. Tekrar ve tekrar... Tabii bununla birlikte içeriğin ve kelimelerin ruhu olduğunu düşünüyorum. Sanki kapılıp gitmek zorundaymışım zannediyorum. ve onunla birlikte uçurumdan bile atlıyorum. Kitabın ruhu, en sevdiğim çikolata gibi "Ye ye bitmez!" Misali. Zihinde canlandırma olayı çok hoşuma gitti. Bazı filmlerde almadığım keyifi aldım, zihnimdeki canlandırdıkları filmle. Kendi karakterlerimi kendim seçtim ve kitapta olan senaryoyu kendi duygularımdan esinlenerek hissettim. Bunları okurken yapan ben kitaptaki karakteri anlamakta güçlük çekmedim değil. İnsan zihninin genişliği de dikkat çekilmiş sanki. Ve bu bana etkileyici geliyor. En ince ayrıntısına kadar hissediyor ama uyanınca rüya, halisülasyon, senaryo artık ne derseniz ama gerçek olandan çok farklı şekilde uyanması ve gerçekten onların yanına gömülmek istemesi duygu karmaşıklığı hissettiriyor. Ve gerçekten düşündürüyor. Belki farklı ve alakasız bakış açısıyla bakıyorum olaya. Fakat insan zihni ve ufku evren kadar sonsuz. Bunlar benim sonsuzluğum. Halide Edip'in sonsuzluğunun içinde ateşten gömlek de yatıyor. Sonsuzluğuma katkısı da oldu bununla birlikte. √Proje ödevimmiş ve kelime sınırını doldurmak için yapabildiğim kadar boş yapmışım:D yine de severek okumuştum. Bu kadar mübalağayı hak etmese de güzeldi :)