Raf Yorumu: nehır (@qpnnehirr)

Dün sosyal medyada bir videoya denk geldim. 50li yaşlarında bir abla şehre uzak olduğunu düşündüğüm bir yerden bir video paylaşmıştı. Videoda bundan bahsedilmese de dikkatimi kıyafetleri ellerinde yıkaması çekti. Mutsuz görünmüyordu. Gayri ihtiyari içimden halinden memnun mu acaba diye geçirdim.…devamıDün sosyal medyada bir videoya denk geldim. 50li yaşlarında bir abla şehre uzak olduğunu düşündüğüm bir yerden bir video paylaşmıştı. Videoda bundan bahsedilmese de dikkatimi kıyafetleri ellerinde yıkaması çekti. Mutsuz görünmüyordu. Gayri ihtiyari içimden halinden memnun mu acaba diye geçirdim. Sonra yorumları açıp gezindim.Akranı olduğunu düşündüğüm biri "haline şükretmelisin bir sene önce kaza sonucu bir kolumu sakatladım eskisi gibi kullanamıyorum. Kıyafet yıkayacak gücüm yok" gibi bir şey yazmıştı. Bir süredir evimde kurutma makinesi yok diye yakındığımı anımsadım. Afalladım. İlk düşündüğüm değiştiğim oldu. Duyarsızlaştığımı yüzüme çarpılmışcasına hissettim. Sadece elimizdekilere olan minnet duygusu değil derdim. Daha köklü katmanlı bir sorun seziyorum. Aklımda ayrı bir sekme açıp çocukluğumu düşündüm. Köye gitmek için gün sayardım. Rahatsız minderler o zaman için pamuk yumağı hissi veriyordu. Kıyafetlerimde yamalar veya geçmemiş görünür lekeler olması aklıma bile gelmezdi. Pembe bir montum vardı her kıyafetimle onu giymek isterdim başka monta gerek duymazdım. Ben 50li yaşlarda değilim çok eskilerden söz edemem ama bu doyumsuzluğun, reflekse dönüşen başkalarına gıpta halinin normal olmadığını söyleyebilirim. Mükemmel bir hayatın hep daha mükemmeli vardır. Daha mükemmeli arayıp sıradanlaşmış bir haset besliyoruz. Bununla beraber başkaları da bize gıpta edebilsin diye kendimizi de maskeleyip "çok mutluyuz, bizim de hayatımız mükemmel " imajı çiziyoruz. Gıpta hasedi, haset nefreti, nefret öfkeyi besliyor. Kendimden yola çıkarak söyleyebilirim ki bu öfke farkettirmeden ilerliyor. Gülünüp geçilen her 15 saniyelik video sadece güldürme amacı gütmüyor. Bir kesme olan zorbalık veya duyarsızlık olabiliyor. İçinizdeki bazı duyguları köreltme ihtimali de taşıyor. Böylelikle sıradanlaşıyor. Yüzünüze çarpmadığı müddetçe farkedilmiyor. Bu vaziyetteyken öfkeli mutsuz birer roboto dönüşmek kaçınılamaz oluyor...:|