Raf Yorumu: ozy (@ozy

ozy_ 3 days ago

hayatımın en değişik evrelerinden birindeyim sanırım bu sezon oldukça değişik hislerle geçecek gibi gözüküyor ve sezonun yeni bölümleri başlayalı daha birkaç hafta oldu (optimistik realizm) bir kalem ve bir kağıt ile şu anki hislerimi ve düşüncelerimi açığa çıkarıyorum şimdi yazmak…devamıhayatımın en değişik evrelerinden birindeyim sanırım bu sezon oldukça değişik hislerle geçecek gibi gözüküyor ve sezonun yeni bölümleri başlayalı daha birkaç hafta oldu (optimistik realizm) bir kalem ve bir kağıt ile şu anki hislerimi ve düşüncelerimi açığa çıkarıyorum şimdi yazmak her zaman bana iyi gelmiştir (daha sıkı yazmalısın ozy) yazmak neyi isteyip istemediğim konusunda hayatta ne yapmalı ve nerede olmalıyım konusunda bana ilham vermiştir özellikle spontane gelişen anlarda yazmak bu da o anlardan biri mezun oldum geçen dönem ve şu anda hayatta bölümümle çok da alakası olmayan bir şekilde hayatımı şekillendirme peşindeyim buna o zamanlarda çalışmaya başlamıştım ve şu an tam zamanlı olarak kendimi adamaya çalışıyorum hedeflerim var, feragat ettiğim çok şey var bir bahçe yaratmaya çalışıyorum ve bu ağaçları dikerken gecelerimi buna adadığımı bilirim risk, risk, risk aslında başardıklarıma bakınca gururlanmam gerekiyor bu kadar kısa sürede peki ya bu kadar genç yaşta buna çabalamama ne demeli aslında akışına bıraksam çok da sorun yaşamayacağım gibi (alan watts abimiz gelse şöyle bir sirkelerdi ve cümleyi suratıma 3-4 defa yapıştırırdı herhalde) bir yanım yaptıklarımın şimdilik yeterli olduğunu söylüyor (daha çok katedilecek yol var) henüz birkaç yıl önce yalnızca hayalini kurduğum şeylerin bugün hayatımın bir parçası olduğunu görüyorum (henüz sadece bir kısmı) kendime ait bir yol çiziyorum, kendi kararlarımı veriyorum ve en önemlisi, bir başkasının benim için uygun gördüğü hayatı yaşamak yerine kendi hayatımı inşa etmeye çalışıyorum ben sıradan olmamayı, yaratıcı yolu seçtim ve bu yol zorlu geçecek gibi gözüküyor, özellikle önümüzdeki 9 ay hayatımı tamamen kendi kontrolüm altına almak istiyorum ve bunun için de biraz zamana ihtiyacım var gibi henüz yolun başında olduğumu kabul etmek, şimdiye kadar yürüdüğüm yolu küçültmüyor tabi belki de özgürlük dediğim şey tam olarak bu önümde ne olduğunu bilmiyorum ektiğim tohumların hepsinin büyüyeceğinin de garantisi yok (unutmamalıyım, marcus aurelius'un kendime düşünceler'de sık sık hatırlattığı gibi, insanın asıl meselesi dünyanın nasıl şekilleneceğinden çok, kendi düşünceleriyle ve eylemleriyle ne yaptığıdır) bazı kararlarım yanlış çıkacak, bazı hayallerim değişecek, belki bugün uğruna mücadele ettiğim bazı şeyleri yarın artık istemeyeceğim (ama şu an istiyorum) geleceği bütünüyle kontrol edemem ama ona nasıl yaklaştığımı, bugün neye emek verdiğimi ve hangi ihtimallere açık kaldığımı, her şeye rağmen bakış açımda optimistik umudu korumayı seçebilirim nietzsche gibi yolları yollara sormayı sevdim hep bir sorma ve denemeydi benim yürüyüşüm