Raf Yorumu: zeizlee (@zeizlee)

Spoiler içeriyor Tell Me Lies’ta karakterlerin neredeyse hiçbirini sevmedim ama sanırım tam da ihtiyacım olan dönemde izlemişim. Lucy’nin Stephen’ın toksikliğini bile bile sürekli ona dönmesi bana batık maliyet yanılgısını hatırlattı. Güzel, başarılı olabilecek, önünde sayısız ihtimal bulunan bir kadın ama verdiği emeğin…devamıTell Me Lies’ta karakterlerin neredeyse hiçbirini sevmedim ama sanırım tam da ihtiyacım olan dönemde izlemişim. Lucy’nin Stephen’ın toksikliğini bile bile sürekli ona dönmesi bana batık maliyet yanılgısını hatırlattı. Güzel, başarılı olabilecek, önünde sayısız ihtimal bulunan bir kadın ama verdiği emeğin boşa gittiğini ve kaybettiğini kabullenemediği için kendisini hep aynı adamın yanında buluyor. Uğradığı zararı telafi etmeye çalışırken daha fazlasını kaybediyor. Bree de Oliver’ın manipülasyonlarının ardından hesap sorma ve haklılığını kanıtlama çabasıyla kendisini daha fazla yıpratıyor. Bu bana Kayseri’de öğretmeniyle evlenip çocuk sahibi olamadığı için terk edilen ve yıllarca kırmızı giyen kadının belgeselini hatırlattı. Bir insanın bütün ömrünün geçmişte uğradığı haksızlığın etrafında şekillenmesi ne kadar sarsıcı. Bazen bize kötülük yapan insanlar hiçbir bedel ödemeden hayatlarına devam edebiliyor. Biz ise onların pişmanlığını, cezalandırılmasını ya da ilahi adaletin tecellisini beklerken kendi hayatımızdan yıllar kaybediyoruz. Bu yüzden dizide en güçlü bulduğum karakter Diana’ydı. O da aynı manipülasyonlara ve aşağılanmalara maruz kaldı ama Stephen’a bir şey kanıtlamaya çalışmadı. Onun gözünde başarısız görünmeyi bile göze alıp kendi geleceğini seçti. Sanırım hepimiz biraz Lucy’yiz. Haklı çıkmaya, kıymetimizin anlaşılmasına ve bize zarar verenlerin bedel ödediğini görmeye öyle takılıyoruz ki hayatımızda istemediğimiz insanları zihnimizin merkezine yerleştiriyoruz. Oysa bazen bir şeyleri Allah’a havale edip o hikâyeden tamamen çıkmak, insanın kendisine yapabileceği en büyük iyilik. Bize kötülük yapanlardan intikam almak yerine onlara karşı kayıtsız kalabilmek, hayatımızı onların akıbetine bağlamamak gerekiyor. Çünkü başkalarının bize yaptığı haksızlığı, kendi ömrümüzü tüketerek sürdürmenin hiçbir anlamı yok.