Raf Yorumu: Ceyda (@ceydaadiguzel)

Dünyada her yıl yaklaşık 40 milyon çocuk istismara uğruyor… Jeon Min-soo , Kim Yeon-doo, Jin Yoo-ri…Biz bu film sayesinde sadece 40 milyonda üç çocuğun yaşadığı istismara tanık oluyoruz ama inanın ki izlemek dahi kalbinizi sıkıştırıyor, kanınızı donduruyor, canınızı fazlasıyla yakıyor.…devamıDünyada her yıl yaklaşık 40 milyon çocuk istismara uğruyor… Jeon Min-soo , Kim Yeon-doo, Jin Yoo-ri…Biz bu film sayesinde sadece 40 milyonda üç çocuğun yaşadığı istismara tanık oluyoruz ama inanın ki izlemek dahi kalbinizi sıkıştırıyor, kanınızı donduruyor, canınızı fazlasıyla yakıyor. Film gerçek bir olayı anlattığı için öncelikle size filmin gerçek hikayesini izah edeyim. –Birkaç blogdan edindiğim bilgiler yardımıyla- 2000-2005 yılları arasında Güney Kore’de bulunan In Hwa Okulu’nda –işitme engelli çocukların eğitim gördükleri bir okul- 6 öğretmen, 9 öğrenciye 5 sene boyunca cinsel saldırıda, fiziksel ve psikolojik şiddette bulunuyorlar. Bu davada suçlular halk tarafından bilinen, güvenilir, saygın, zengin ve dindar! kimseler oldukları için de ceza almadan serbest bırakılıyorlar.(6 ayı ceza olarak saymıyorum kusura bakmayın.) Bu yaşanan facianın üzerinden tam 4 yıl geçiyor ve 2009 yılında Kong Ji Young, Do-ga-ni (Sessizlik) adında bir kitap çıkartıyor. Bu yapıt büyük bir ilgiyle karşılanıyor lakin halkın da ayaklanmasına rağmen bir şeyler eksik kalıyor ve dava geçersizliğini devam ettiriyor. Sonrasında filmin başrolünde yer alan Gong Yoo kitaptan çok etkilenip romanın senaryolaştırılmasını istiyor. O sırada yazarımız ve yönetmenimiz bu şahane filmi ortaya çıkarıyor. Film 2011 yılında gösterime giriyor ve bundan sadece iki ay sonra okul kapatılıp öğretmenler hapis cezasına çarptırılıyor. Yani bu film çoook şey başarmış. Hatta hattaa parlamento ‘’Dogani Tasarısı’’ adı altında kanun değişikliğine gidiyor. Bunların hepsinin bu film sayesinde olması çok değerli çok muazzam bir şey… Şimdi size uzun da olsa filmin gerçek hikayesini anlatmış bulundum.(Haliyle konusunu da) Kısa bir şekilde ‘’Ben beğendim siz de izleyin.’’ demeye gönlüm razı olmadı bu film için. Çünkü izlediğiniz takdirde anlayacaksınız bu filme sadece bir film gözüyle bakamıyorsunuz. Vicdanınız sorgulanacak, sabrınız sınanacak ve bir dakika dahi sakin kalamayacaksınız... Gerçek hikayesinden ayrı olarak filmde 6 değil 3 istismarcı, 9 değil 3 çocuk bulunuyor. Konu ve işleyiş anlattığım şekilde devam ediyor. Film genel olarak sizi kedere, acıya, derde, eleme, gama, kasvete sürüklüyor. Film bitiyor ve tavanı seyretme seansınız başlıyor. Filmin konusuna dahi bakmadan izlemiş biri olarak söylüyorum kafanız karışık ise izlemeyi erteleyin çünkü sizi yerle bir edecek bir güce sahip. -Biraz daha detaya ineceğim spoiler vermemeye dikkat edeceğim fakat bu kadar bilgi de yeterli derseniz okumamanız önceliğim- Filmde çocuklar zaten çok zor hayat koşullarına sahipler. Ortak dertleri ‘Ne duyabiliyorlar, ne de konuşabiliyorlar’. Üstüne kimisi yetim, kimisi anne babasından ayrı, kimisi kardeşini daha yeni kaybetmiş… Ve küçücük olmaları da yetmiyormuş gibi hayat bütün kozunu oynamamış gibi şerefsiz birkaç insan müsveddesinin zevklerine kurban gidiyorlar. Kendinizi bu çocukların yerine koymanızı rica etsem bence hiçbirimiz bu derece ileri bir empati kuramayız. Ve üstüne üstlük belediye, eğitim bakanlığı, avukat, hakim, savcı… hiçbiri çocukların yanında olmuyor. Hepsi onlara para vaat eden, din perdesi altında yemediği halt kalmayan suçlunun tarafında oluyor. Paranız ve inancınız varsa otomatik olarak her boku yeme hakkı kazanıyorsunuz çünkü zaten adalet sizi kurtarıyor görüşünü film çok güzel yüzümüze vuruyor. Filmde çareyi medyaya bularak artık devlete değil topluma güvenerek çocuklara kamera karşısında ifadeler verdirtiliyor. Bu sahnelerde adeta kanım çekildi, inanın ne desem yarım kalır. Çocukların oyunculukları da en az Gong Yoo kadar etkiliydi. Ve final sahnesi…😰 Ağlamak istedim, yapamadım, kaldım öylece. Tarif edilemez bir film.. Bu dram dünyanın acımasız tarafını hiç unutmamak üzere tekrardan gözüme soktu. Her ne kadar sinirlerinizi bozacak, boğazınızı düğümleyecek, üzerinize yük içinize dert olacak bir film olsa da kesinlikle izlemeniz gerektiği kanısındayım. Ben diyeceğimi dedim artık top sizde. Filmin sonunda şu cümle bizi karşılıyor : ‘’Mücadele etmemizin sebebi dünyayı değiştirmek için değil, dünyanın bizi değiştirmesine izin vermemek için.’’ Umarım ki dünyanın sizi değiştirmesine izin vermediğiniz güzel günleriniz olur… Sevgiler saygılar… • ‘’Bizim de diğer insanlarla aynı olduğumuzu ve değerli olduğumuzu fark ettik.’’ • ‘’Ne duyabiliyor, ne konuşabiliyor… Millet bu çocuğun adı Min-soo.’’ • ‘’Her fırsatta bizi dövüp iç çamaşırlarımızı çıkarttı. Kim affetmiş? Ben affetmedim.’’