Wolvi (@wolverineh)

Dikkat bu gönderi hassasiyet içerir! Okuyacağınız yazı, My Mister'ın on binlerce izleyicisinden yalnızca birinin hislerinden ve diziye olan hayranlığından ibarettir. Bu kişi 16. Bölüm sonrasında öylece kalakalmıştır. Ne yapacağını bilemez halde masasına oturup bir şeyler yazmıştır. Ne dersiniz yazdıklarına bilemem...…devamıDikkat bu gönderi hassasiyet içerir! Okuyacağınız yazı, My Mister'ın on binlerce izleyicisinden yalnızca birinin hislerinden ve diziye olan hayranlığından ibarettir. Bu kişi 16. Bölüm sonrasında öylece kalakalmıştır. Ne yapacağını bilemez halde masasına oturup bir şeyler yazmıştır. Ne dersiniz yazdıklarına bilemem... Ama bir mektubu getirebilir akıllarınıza. Nereden ulaşabilirsiniz bu yazıya? İşte onu da bilemem... Ama bir bankta oturmuşsunuzdur iş sonrası dinlenmek için, göğe doğru kaldırmışsınızdır başınızı; bir kağıt uzaklardan süzüle süzüle size doğru geliyordur... Alırsınız onu elinize, başlarsınız okumaya: My Mister... Tanışmadan önce defalarca kez ismini My Sister sanardım. Netflix arayüzünde gezinip de ne zaman görsem seni, o bir buçuk saatlik süreni fark eder etmez uzaklaşırdım. İçimde de sen dolu bir his kalırdı. Nasıl tarif edeyim, kapalı bir kutu halinde öylece duruyordun bende. Kapağın açılması için zaman gerekiyordu. Bir gün gelip çatınca, sessiz sedasız çıktın o kutudan. Sessiz sedasız... Sen özgür kalınca, beni farklı duygular sardı. Artık izlenebilir, dinlenilebilir ve bakılabilirdin. Öyle de yaptım: yüreğimle izledim, yüreğimle dinledim ve de yüreğimle baktım... Çok ilişkiler gördüm dizilerde ama senin anlattığın daha özeldi. Tüm o ilişkilere aşk dışında derinlikler verdin. Sessizce sevmeyi, birisinin yanında olmayı, bir bakışla kelam etmeyi, dokunmadan değer vermeyi saf bir şekilde nasıl ekranlara böyle aktarabilirsin? Sen nasıl bir diziydin biliyor musun? Sarılmadan sarılanların...Acı veren bir gecede kendini avutmaya çalışanların... Uzaktan sevenlerin... Bir sözün insanda açtığı keskin yaraların, acının, kederin dizisiydin... Ama yine sen nasıl bir diziydin biliyor musun? Sarıldığında sıcaklık hissedenlerin, acı dolu bir gecede bir bakışla ince ince huzur bulanların, saçını okşayarak sevenlerin, yalnızca bir kelimenin insana dünya kadar hoş gelmesinin, gülüşün, neşenin dizisiydin... JI AN Kalabalıklar yerine tenhaları sevdin. Alışılmış bir romantizmden farklı olarak saygıyla sevdin Bay Hoon'u. Huzuru ve güveni arayan bakışların, beni çok etkiledi. Dünyada bir sürü bakışın olduğu aklıma geldi seni izlerken. Ama bu milyonlarcasından en çok seninkiler beni alt üst etti. Bazen içimde bir şeyler cız etti... O gülüşün yok mu? Huzur birazcık senin yanına geldiğinde hemen elini tutuyorsun onun. Kaçar gibi bir havan yok değil ondan; ama bir parçan mutluluğu arıyorken, kaçmak mümkün mü?... Ah Ji An, seninle oturup bir bardak sıcak çay içmek için neleri vermezdim... Bu sahne hayallerimde az canlanmadı elbet... Ama burası herkese ayrı dönen dünya değil mi? Olanaksız olandan ayrılmalıyız... Senin dünyan benimle karşılaştığında bir yabancıyı göreceğin yer belki de... Ah, kendime ağır konuşuyorum. Biliyorum saçmaladım, ama gerçeklerden kopmadım Ji An. Sen Bay Hoon'a sarıldığında, kalbindeki hislerin tamamı bana uğradılar; kolların oracıkta kalsın istiyorsun... O hislere çok güzel baktım... Aynı şekilde uğurladım onları... Hislerin senindir Ji An. Huzur da senindir. Mutluluk da senindir. Kendine sonsuz güzellikte iyi bak lütfen... Park Dong Hoon Bayım... Yazdıklarım nereye vardı inanın bilmiyorum... Belki en çok burayı yazmakta zorlanacağım. Siz, bir iş yerinde sahip olunabilecek en güzel müdürsünüz. Uğradığınız hakaretler, gittikçe süratlenip kalbe saplanan bir ok etkisi yarattı bende. Ne sen de kaldı huzur ne de bende. Ben de sizin gibi yolunu şaşırmış bir erkeğim belki kim bilir? Tüm bu acılara rağmen yerinizde duruşunuz, çalışanlarınıza yaklaşımınız, Ji An'ın her zaman ama gerçekten her zaman yanında oluşunuz beni büyüledi. O kadar dürüst birisiniz ki dünyada sizin gibisinin varlığına inanamadım bir an. Ji An'a duyduğunuz saf ve anlayış dolu sevgi , onun acısına sessizce eşlik etmeniz, zorunda olmadığınız halde onun dünyasının koruyucusu olmanız size öyle yakıştı ki... Ji An'ın kalbine her dokunduğunuz an, ben buralardan o sıcaklığı hissettim... Siz bayım, oturma odasında yalnız başınıza kaldınız ya... Yediğiniz yemekler boğazınızdan aşmaz oldu, yutkunurken zorlandınız... Göz yaşları birer birer yüzünüzde peyda oldu... kayıp gittiler gözlerinizden... Tutamadınız işte kendinizi.. Özür dilerim bayım ama ne güzel ağladınız. Ne kadar içtendiniz. Sanki tüm bir insanlığın içinde birikmişleri bırakıverdiniz. Bay Hoon, siz ağladığınızda kalbinizdeki hislerin tamamı bana uğradılar. Zor geldi bir şeyler size... Ben bu hislere de çok güzel baktım. Sonra.. Sonra aynı şekilde uğurladım onları... Hisleriniz sizindir Bay Hoon. Huzur da sizindir... Mutluluk da. Kendinize sonsuz bir güzellikte iyi bakın lütfen... My Mister... Ben gidiyorum. Sakın yanlış anlama beni. Uzaklara bakmıyor gözlerim. Sana ne kadar teşekkür etsem azdır. Pembe olmaktan uzak, olgun bir seyir sundun bizlere. Tüm insanların kendi kendini iyileştirme becerisi olabileceğini gösterdin. Yalnızca bir erkek ve kadın arasındaki aşkın değil; diğer tüm ilişkilerin de değerli olabileceğini gösterdin sen: Kardeşliğin, dostluğun, komşuluğun ve... İnsan sevgisinin... ne kadar güzelsin My Mister. Bilinçli bir şekilde Ji An ve Park Dong Hoon arasındaki yakınlığı aşktan uzaklaştırdın.. Derinden bir bağlanma söz konusu olduğunda aşktan ziyadesini düşündürdün. Ve şimdi sana veda ediyorum... Okumanız burada bitmiştir. Nasıl hissediyorsunuz? Bir yabancının My Mister dizisine karşı olan beğenisidir bunlar. Dilerim ki bu dizi kalplere ışık saçsın. Sevgiyle kalın...

wolverineh 18 hours ago

Başka Yolu Yok

Park Chan-wook

7 Gönderi

Arkadaşlar ben Park Chan Wook filmi izlediğimde sessiz kalamam. Çünkü bu adam demek sinema demektir; yazım edebi nitelikte olacaksa bile şuanki aldığım sanatsal haz ve etkiden dolayı kendimi kontrol edemiyorum. Neyse sakin kalarak ama içimdeki o coşkudan da ödün vermeden…devamıArkadaşlar ben Park Chan Wook filmi izlediğimde sessiz kalamam. Çünkü bu adam demek sinema demektir; yazım edebi nitelikte olacaksa bile şuanki aldığım sanatsal haz ve etkiden dolayı kendimi kontrol edemiyorum. Neyse sakin kalarak ama içimdeki o coşkudan da ödün vermeden yazıma başlasam iyi olacak... Park Chan Wook, sen bir sinema dahisisin Bir kere ben filmin, Bong Joon Ho tarafından çekilmiş Parazit adlı yapımdan esinlenildiği yahut onun başarısına yaklaşmak için çekilmiş olduğu vs. yorumları hiç ciddiye almıyorum. Evet, iki film de kapitalizmin insan ruhundaki korkutucu değişimini anlatıyor. Bizi şuan ilgilendirense: No Other Choice. Man Soo, bir aile babasıdır; eşi ve çocuklarıyla mutlu göründüğü, güzel bir gün sahnesiyle açılır film. Ama Park Chan Wook'un, bir iki istisna dışında hiçbir filminde sizlere huzuru resmetmek gibi bir maksadı yoktur. Sahneler ilerledikçe Man Soo ve ailesinin çöküşünü izleyeceğimizi anlamakta gecikmeyiz. Man Soo, kağıt fabrikası şirketinde müdürlükten kovulmasıyla birlikte ekonomik olarak zor günler geçirir ve büyük bir boşluğa düşer. Bu sırada bol kara mizahla adamın akıl sağlığını kaybetmeye başladığını fark ederiz. Park Chan Wook, bunu öyle ince bir şekilde dokumuş ki Man Soo'nun şirketteki rakipleri ile normal olamayacak türden münasabetleri başta tatlı gelir ancak sonra sonra işin tehlikesini anlarız. Çünkü Man Soo rakiplerini yok etmek ve ekonomik kaygısına bir son vermek ister. Onun bu kurtuluş yolu kapitalist sistemin insanı nasıl canavarlaştırdığını ve ahlaki bir çöküşe sürüklediğini gösteriyor. Filmde dikkat çekici bir nokta var ki baba ile kızı arasındaki kırılmış ilişkiyi kuvvetlice özetliyordu. Man Soo'nun kızı salıncakta sallanırken kızın yüzünü göremeyiz, sarı çizmelerini fark ederiz. Sarı masumiyet ve iyimserliğin tonudur fakat Park Chan Wook filmlerinde bu tonlara rastlamak çok az mümkündür... Kızın son sahnede çello çaldığı odanın kapısının sarı olması da yine o çocuk masumiyetinin simgesiydi. Filmin sonunu izlediğimde ilkin bir şaşırdım, ancak biraz düşününce anladım ki daha nasıl bitsin? Man Soo, zafer elde etmiş gibi görünse de ahlaki değerlerini tamamen yitirmiş bir adamın evinden mutluluk beklenir mi? Pek sanmıyorum. Nitekim karısı Mi ri ve çocuğunun Man Soo'ya bakışlarından aralarındaki ilişkinin ne kadar değersizleştiğini, birlik ve beraberliğin kapitalist sistemin formalitesinde boğulduğunu anlarız. Filmin sonunun bile ironi içermesi; ailesine çello çalmayan suskun kızın bir anda hoş melodiler çalması ama hemen ardından cinayet işleyerek istediği konuma gelebilmiş babası Man Soo'nun fabrikasındaki o endüstriyel gürültü müthiş bir tezat oluşturuyordu. Hülasa, Man Soo esasında aklını yitirmişçesine kendini bu endüstriye kurban etmiştir. Sistemde var olabilmek için ahlaki değerlerinden ödün vermiş ve adeta bir makineye dönüşmüştür. Bu onun için mutlu bir son değildir elbette... Filmi çokça övmek istiyorum. Üzerine konuşulacak çok şeyi var. Görüntü yönetmenini de ayakta alkışlamak lazım. Kazı sahnesinde Man Soo ve karısının aynı karede belirmesi neydi öyle? Ayrıca Man Soo'nun yaşadığı diş ağrısı da bir metafordu. Başlarda suç işlemeye yakınken vicdanı sızlayabilen bir adamdı Man soo; dişi birden sızlıyordu. Ancak o dişi ne zaman söküp attı, yıllardır dokunmadığı alkole elini sürdü o zaman vicdanını da susturmuş oldu. Bu filmi mükemmel kılan birçok detay var şüphesiz ancak iki dev oyuncu Lee Byung Hun ve Son Ye Jin'den bahsetmeden geçilemez. Kimyaları mükemmeldi. Güney Kore sineması bu iki oyuncuya sahip olduğu için çok şanslı.

wolverineh 3 days ago

Evet, bugün benim doğum günüm. Diğer sosyal mecralarda, doğum günü şovu yapmak yerine ben sessiz ve sakince Raf'ımda paylaşmayı istiyorum bunu. 26 yaşıma girdim. Bugüne kadar çok güzel filmler ve diziler izledim. Kitaplar okudum. Sohbetini yaptığım güzel insanlar oldu. Burada…devamı

wolverineh 3 days ago

Satıcı

Asghar Farhadi

25 Gönderi

Yazıma Asghar Farhadi ile başlamak istiyorum. Ne söyleyebilirim? Bu adam bir kaseye portakal sıksın ben onu da izlerim. Gözüm kapalı güveneceğim yönetmenlerden biri. Satıcı filmi daha ilk sahnesinden yaşanacak olan dramı ve çöküşü yansıtıyor bizlere: Emad ve Rana çiftinin kaldıkları…devamıYazıma Asghar Farhadi ile başlamak istiyorum. Ne söyleyebilirim? Bu adam bir kaseye portakal sıksın ben onu da izlerim. Gözüm kapalı güveneceğim yönetmenlerden biri. Satıcı filmi daha ilk sahnesinden yaşanacak olan dramı ve çöküşü yansıtıyor bizlere: Emad ve Rana çiftinin kaldıkları bina dışarıda yapılan bir çalışma yüzünden yerle bir olmak üzeredir. Çiftin hayatı yeni taşındıkları evle birlikte değişir. Çünkü eski kiracı ne idüğü belirsiz bir kadındır ve bu bela çiftin peşini bırakmaz. Her Asghar Farhadi yapımında olduğu gibi bu da vicdanımızı harekete geçiren bir film. Karakterlerin derinlerine iniyor ve ahlaki ikilemlerini fevkelade hissediyoruz. Aksiyon beklemeyin, yani patlayan, çatlayan bir efekt yok. Rana, bir akşam kapısını kocası geldi sanarak aralıyor ve banyoya giriyor. Sonrasında onu, başı yaralanmış şekilde hastanede buluyoruz. Rana ve Emad'ın bakışlarından, diyaloglarından, çevresiyle etkileşiminden olayın onlar üzerinde yarattığı psikolojik gerilimi duyumsuyoruz. Film çiftin hayatına paralel olarak bir de onların oynadıkları tiyatro sahnesine yer veriyor. (Arthur Miller- Satıcının Ölümü) Artan gerilim, öfke ve hüsran duyguları oyunda da ön plana çıkıyor. Katmanlı bir hikâye sunuluyot kısacası. Emad başta sakin bir öğretmenken, öfkesine yenik düşüp intikam almak istemesi ahlaki bir sorgulama yaşatıyor. Zirve an finalde yaşanıyor, her şey açığa kavuşuyor ancak bizi hemen cevaplandıramayacağımız sorularla baş başa bırakıyor. Özellikle son sahnede, Emad ve Rana'nın suçluluk duygularının ve vicdanlarının farklı şekilde işlemesi çok dikkat çekiciydi, oyuncular: Shabab Hosseini ve Taraneh Alidoosti'yi ayakta alkışlamak gerekiyor. Tabii ki Asghar Ferhadi İran'a dair toplumsal eleştirilere yer vermeden geçmez asla. Rana bir mağdur da olsa işe polisi karıştırmamaları, "Durum daha kötü olur, sana neden kapıyı açtın diye sorarlar?" şeklindeki konuşma İran'da kadınların durumunu ve ağır yüklerini gözler önüne seriyor... Rana'nın banyoda bir adam tarafından saldırıya uğraması kesinlikle bir suçtur, evet. Ancak Emad'ın intikam almak isteyerek bu adamı cezalandırma yöntemine başvurması da bir başka suç mudur? Filmin en önemli sorgusu burada yatıyor. Asghar Ferhadi kesin cevaplar vermiyor, seyirciye bırakıyor. Suçluyu (Rana banyodayken içeri giren yabancı adam) da, mağduru da gösteriyor. Ve bir soru işareti bırakıyor bizlere. Kısacası ben demek isterim ki "Satıcı" sanattan başka bir şey değildi. Bayıldım filme. Asghar Farhadi, Allah senden razı olsun. Filmlerinle kendime geliyorum resmen be adam. Ustasın sen usta.

wolverineh 5 days ago

Selamlar. Okuduğunuz kitapların size faydasını tam olarak ne zaman ve nasıl görüyorsunuz? Yorumlara bekliyorum 🌿

wolverineh 1 week ago

Köstebek

Alejandro Jodorowsky

4 Gönderi

---Yazım spoiler içeriyor fakat sürpriz de bozmuyor...--- Film, siyahlar içindeki bir adamın çıplak oğluna, oyuncağını ve annesinin fotoğrafını toprağa gömdürmesi ile başlar. Çocukluk ve masumiyetin yok oluşuyla birlikte El Topo'nun egosuna ulaşma serüveninin başlangıcıdır burası. Giydiği siyah kıyafet kendisinin kirli,…devamı---Yazım spoiler içeriyor fakat sürpriz de bozmuyor...--- Film, siyahlar içindeki bir adamın çıplak oğluna, oyuncağını ve annesinin fotoğrafını toprağa gömdürmesi ile başlar. Çocukluk ve masumiyetin yok oluşuyla birlikte El Topo'nun egosuna ulaşma serüveninin başlangıcıdır burası. Giydiği siyah kıyafet kendisinin kirli, hileli ve günahkâr olduğuna işaret eder. El Topo ve oğlu çölde ilerlerken katledilmiş insanları fark ederler. Bu katliamı yapan Albaydır. El Topo peşine düşüp, albay ve adamlarını cezalandırır. Ve Mara adlı kadını da oradan kurtarır ve çölde ilerleyebilmek adına dört silah ustasını yenmek zorundadır. Bu sahneler yine El Topo'nun egosunu beslemeye devam eder Çölün en iyileri kabul edilmiş bu dört silah ustası sıradan insanlar değildirler. Her birisi bir öğretiyi taşır. El Topo, bu dört ustayı hileye başvurak, tuzağa düşürerek türlü yollarla halleder. Birisi acı duymaz, bu hissi aşmıştır. İkincisi bakırdan düzenekler yaparak kusursuzluğu inşa eder. Üçüncü usta, tavşanlarla yaşar; doğayla uyum içindedir. Dördüncüyse daha çok çilede bir ihtiyar gibidir. Tanrıya teslimiyet içindedir. Aslında bu dördü de peygamberleri simgeliyor filmde. El Topo, onları yok ederek öğreniyor fakat yolculuğun sonunda büyük bir boşluğa düşüyor. Öldürdükçe egosu tatmin oluyor ve en sonda bir hiçlik duygusuna hapsoluyor. Tüm bu yolculuk esnasında bir sahne var ki El Topo'nun canavarlaşmış ruhunu gözler önüne seriyor. Siyahlar içindeki bu adam, gidip iğrenç ve korkutucu şekilde petekleri tırnaklararak ve kemirerek bal yiyor. Burada hileden, acıdan, öldürmekten tarifi olmaz bir zevk duyduğunu egosunun doruk noktasında olduğunu anlıyoruz esasında. Bu bal detayı çok önemli çünkü filmin sonunda da denk geleceğiz ama farklı bir şekilde... El Topo yol arkadaşı Mara tarafından terk edilir. Vurulur. Ve garip görünümlü insanlar, dilenciler tarafından bir mağaraya götürülür. Film bu sahne itibariyle yönünü değiştirir. Artık günahkâr El Topo yoktur. O mağarada yeniden doğmuştur --Ki adeta cadı görünümlü kadın tarafından ritüel eşliğinde yeniden doğar -- Mağara halkı için, o bir İsa'dır. Bir görevi vardır. Cüceler, sakatlar ve dilencilerden oluşan bu halkı o mağaradan bir şekilde çıkarmalıdır. Yeniden doğmuş El Topo ve yoldaşı Cüce kadın bir kasabaya uğrarlar. Bu kasabanın hemen hemen her yerinde üçgen içinde göz simgesini yani illününatiyi görürüz. Şüphesiz filmin bundan sonrası kurumsallaşmış dini, organize olmuş din adamlarının eleştirisidir. Yine bu kısımda çarpıcı bir sahne var. Rahip ve kasaba halkı mucize, mucize diye bağırırlar ve ellerinde bir silahı gezdirerek adeta Rus ruleti oynarlar. İbadet ve şiddet adeta yan yana gelmiş ve bunu meşrulaştırmışlardır. El Topo, mağarada kalan halkı kurtarmıştır. Halk koşarak kasabaya varır. Ve yozlaşmış insanlar tarafından canice katledilirler. Bunu gören El Topo, haykırır ve uzun bir zamandır eline geçirmediği silahı alır. Dikkat çeken bir detay vardır ki kurşunlar ona işlemiyor. El Topo, günahkârken ve arayış içindeyken; acı duymayan bir ustayı öldürmüştü. Aslında o öğretiyi bu finalde kullanmış oluyor. Hem de hayatının son dakikasında. Nihayetinde canileşmiş kasaba halkına son verdikten sonra en son kendini yakarak öldürür. Budist rahiplerin kendilerini yakarak yaşamlarına son vermelerine benzer burası. Son olarak, bir bal sahnesinden bahsetmiştim. Filmin kapanışında El Topo'nun mezarı üzerinde arılar birikmiştir. Araştırdığımda arıların bir dönüşümü simgelediğini öğrendim... Kısacası El Topo ardında bir mesaj bırakmıştır. Güç silahta değildir. Sevgide, hizmette ve şiddetsiz bir dünyadadır. Meksikalı yönetmen Jodorowsky'den ilk defa bir film izledim. Sabırla seyderilmesi gerekiyor. Farklı anlamlar çıkarılabilir. Bittikten sonra ne izledim diye düşünürken filmi çok sevdiğimi fark ettim. İşte bittikten sonra başlayan eserleri bu yüzden seviyorum. Sinema veya sanat da tam olarak bu olmalı. Hani bir sergiye gidersiniz, çok farklı bir tablo gözünüze çarpar. Eve gelirsiniz, zihninizin bir köşesinde kalmıştır, durduk yere aklınıza gelir. Sanki hâlâ o tabloyu izliyor gibisinizdir.. Bu filmi izlemek ve etkisi de öyleydi.

wolverineh 1 week ago

Şöyle bağımsız filmlere güzel ve uzun yazı yazan, okuduğu kitabın kendisine neler düşündürdüğünü yazan arkadaşları özledim açıkçası. Şuan böyle paylaşım yapanlar bir elin parmağını geçmez diye düşünüyorum. Keşke böyle gönderiler daha da artsa. Yani artsın. Artarsa güzel olur. Her şey…devamı

wolverineh 1 week ago

Daredevil: Born Again

Matt Corman

17 Gönderi

MCU, Kevin Feige yahut her kimseniz size sesleniyorum: Efsane bir şekilde Netflix'te yayın hayatına başlamış ve Disney+ da güzellikle devam edebilmiş DAREDEVIl (Matt Murdock) ı BİR SİNEMA FİLMİNDE İZLETECEKSİNİZ. Şu karakterin Spiderman ile beraber birçok sahnesi olmalı. Avengers yapımlarında boy…devamı

wolverineh 1 week ago

Selamlar. Film izlerken abur cubur yeme alışkanlığınız var mı? Veya abur cubur yemeniz izlediğinizin türüne göre mi değişir? Mesela dram veya yavaş akan film seyrederken abur cubur yemez misiniz? Yoksa yeter ki film, dizi olsun fikrinde misiniz... İyi akşamlar 🌿

wolverineh 1 week ago

Acımak

Reşat Nuri Güntekin

82 Gönderi

Türk edebiyatının hakiki manada en acınacak ve bahtsız karakterlerinden birine sahip olduğunu bilmiyordum "Acımak" kitabının. Reşat Nuri Güntekin bu kitabı yazdığı dönemde Anadolu'yu gezen bir maarif müfettişiymiş. Bu deneyimlerini, romanın eğitim, bürokrasi ve memuriyetle ilgili tüm kısımlarına başarıyla aktarmış. Kitap,…devamı