Raf Yorumu: Buse (@muad.dib)

*eser miktarda spoiler içermektedir, okuma zevkine hasar verecek bir bilgi bulunmamaktadır* Toplumda kültür öğesi haline gelmiş gotik klasiklerini okuma arzusu duyduğum bir vakit Dracula ile birlikte almıştım, şimdi okuyabildim ve çok keyif aldım. Mary Shelley'nin 19 gibi körpe bir yaşta…devamı*eser miktarda spoiler içermektedir, okuma zevkine hasar verecek bir bilgi bulunmamaktadır* Toplumda kültür öğesi haline gelmiş gotik klasiklerini okuma arzusu duyduğum bir vakit Dracula ile birlikte almıştım, şimdi okuyabildim ve çok keyif aldım. Mary Shelley'nin 19 gibi körpe bir yaşta şair eşi ve Lord Byron gibi dönemin başka birkaç yazarıyla çıktığı bir İsviçre gezisinde fırtınadan evde mahsur kalmaları ve birbirlerine eğlence için anlatmak üzere kısa korku öyküleri yazmaya başlamalarıyla bu eser hayat buluyor. Aslında herkes öyküsünü anlatmışken Mary bir türlü ilham bulamamanın sıkıntısını yaşamaktadır ama bir gece gördüğü bir kabus bu esere ilham olur! Yazarı bu haliyle hayal ettiğimde nedense hep çok sevimli gözükür gözüme. Şimdi gelelim öykümüze. Frankenstein'ın canavarı öykünün başlarında yaratılışıyla Adem'e, öykü ilerledikçe ise Şeytan'a benzetilen bir karakterdir. Canavarın, yaradanı tarafından dahi sevilmeyip terk edilmesi onu Tanrı tarafından terk edilen insanoğluna benzetir. İnsanı yozlaştıran da belki bu canavarın başına gelenle aynıdır. En azından çoğu kimsenin öyküye bakışı böyledir. Zaten bu öyküyü gözümde bu kadar ilginç kılan da budur. Mary, Frankenstein ve canavarını öyle bir yazmıştır ki hem kendileri hem de birbirleriyle savaşta olan bu iki karakter her zaman gri sularda süzülmektedir. İyilik ve kötülük nedir, bu kişiler çizginin neresindedir? Biri Tanrı, biri insanın timsali bu iki kimsenin aralarındaki güçlü bağ okurken insanın canını acıtır. İnsanın tanrısına isyanlarını, ondan merhamet dilenişlerini, ona efendilik taslayışlarını okurken her şey çok tanıdık gelir göze. Yüz yıllardır bildiğimiz bir öyküyü tekrar yazmıştır sanki Mary. Hiçbir yere ait olamamanın, sevgiyi tadamamanın, vahşi dürtülere teslim olmanın ve bunun her zaman getirdiği felaketlerin öyküsüdür Frankenstein. Kalbimde yuvasını samanlarla döşemiş, Güneş'in ona birkaç huzme lutfetmesiyle hayatta başka bir şey istemeye gerek olmadığına inanmış ve saklanmış, uyumaktadır. Kalbimdeki uykusundan rahatsız edip uyandırmak istemem onu. 🔸"Canımın verildiği meşum gün! Lanet olası yaratıcım! Kendinin bile tiksintiyle sırtını döneceğin böylesine korkunç bir canavarı ne diye yarattın? Tanrı merhametiyle, insanı kendi suretinde, hoş ve güzel yaratmış. Oysa benim görünüşüm senin en berbat halin, hatta ondan da beter. Şeytan'ın bile onu beğenip teşvik edecek yoldaşları, akranları vardı. Bense yapayalnız ve hor görülen biriyim."