Raf Yorumu: İlayda Özkan (@oneirataxia)

İlk 30 dakikası ekrana boş boş bakmamla geçti. Zorlayıcı sahneleri nedeniyle kapatmanın eşiğine geldim ama beklenti ile açmış olduğum için sabrettim. Kesinlikle sabretmeme değdiğini düşünüyorum. FİLM BİR ŞAHESER. İlk 30 dakika boyunca neredeyse hiç konuşma geçmiyor. Sinek viziltilari, kurbağa sesleri…devamıİlk 30 dakikası ekrana boş boş bakmamla geçti. Zorlayıcı sahneleri nedeniyle kapatmanın eşiğine geldim ama beklenti ile açmış olduğum için sabrettim. Kesinlikle sabretmeme değdiğini düşünüyorum. FİLM BİR ŞAHESER. İlk 30 dakika boyunca neredeyse hiç konuşma geçmiyor. Sinek viziltilari, kurbağa sesleri ve dini törenleri andıran seslerden başka ses yok. Kesinlikle rahatsız edici olan ve anlaşılması mümkünsüz görünen sahneler geçerken "ben ne izliyorum acaba?" gibi şeyler söylenip durdum. Kurbağa orduları, öküzün karnında oturan adam... 30 dakika sonra beni heyecanlandıran ve umutlandıran olaya gelelim. Karakterin bir tür 'Allah katı' gibi bir yere (daha çok kule gibi bir yapı) çıkmasıyla başlıyor film. Diğerlerine nazaran daha bilge olan dışında 7 kişi var. Bu yedi kişi ayrı gezegenleri temsil ediyor. Bu gezegenler ise aslında toplumsal sorunların eleştirisini barındıran semboller. Usta/bilge olan kişi davetsiz misafir olan karakterimize diğerlerini tanıtırken "Senin gibi hırsızlar ama farklı bir düzeyde. Onlar gezegendeki en güçlü insanlar. Sanayiciler ve siyasetciler" sözlerini kullanınca beni bir heyecan sarıyor. Bayılıyorum sistem eleştirisi görmeye. Kapitalist sistem, savaşlar,algı yönetimi, kentleşme, ekonomik sorunların yanlış çözümü... En büyük eleştiri dinler ve dinsel her türlü körü körüne inanışlar olup buna apayrı bir yer veriliyor. Filmin devamında büyük bir sırrın peşine, bilgelik yoluna düşülüyor. Yolculukları esnasında devam eden eğitimde Osho kitabı okuyor gibi oldum. Birkaç replik bırakacağım aşağıya. Sonu ise tam beklediğim gibiydi. Hassas bir insan değilsen izlemeni öneririm. Filme puanım 9/10. Çünkü yönetmen filmin içine girmene izin vermemiş sen seyircisin otur oturduğun yerde izle sadece demiş. Bu açıdan da değişik bir deneyim oldu. Benim takıldığım bir nokta var. Yıl 1973 adamlar mükemmel bir öngörüyle böyle bir film ortaya koyuyor. Yönetmen delilikle dahilik arasındaki çizgide duranlardan. Bu dönemde böyle bir film çekmek cesaret istiyor gerçekten. Bu bana çok acı geliyor. Sisteme ve iğrenç bir yaşantıya boyun eğen, göz yuman hatta hiç farkında olmayan insan bu kadar çokken pek kimsenin eleştirmeye, farkındalık yaratmaya cesaretinin olmaması çok acı. Cesaret edenlerin linç edilmesi daha acı. Filmden replikleri de şöyle bırakayım. "Balık açlığını düşünür, balıkçıyı değil." "Sen düşmekten korkmuyorsun. Seni korkutan tırmanmak." "Benlik algısı bu "ben"im, şu bana ait diye düşünürken kendi kendisini bağlar ve Büyük Öz'ü unutur."