Raf Yorumu: Tuğçe (@kelimeleredair)

Az evvel YouTube üzerinden Tutunamayanlar'ın bir sahnesinin seslendirilişini dinledim. Birkaç gündür zihnimi meşgul eden bir sahne idi. Uzun süreli yorulan ruhumun, bedenime sunduğu o tarifsiz ağırlığı hissediyor iken bu satırlara yalın ayak koşar adımlarla gelmiş gibiydim. Hani bazen insan kendisini…devamıAz evvel YouTube üzerinden Tutunamayanlar'ın bir sahnesinin seslendirilişini dinledim. Birkaç gündür zihnimi meşgul eden bir sahne idi. Uzun süreli yorulan ruhumun, bedenime sunduğu o tarifsiz ağırlığı hissediyor iken bu satırlara yalın ayak koşar adımlarla gelmiş gibiydim. Hani bazen insan kendisini nedensiz bir tanımsızlığın içerisinde bulur da, sessizleşecek satırlar arar ya; sonrasında, aynı sessizlikte bulacağı bir şömine kenarını hissetmek ister ya... Hahh işte tam da böylesine bir ruh iklimine bürünüyor olmaktı tüm istediğim. Ve tüm bir isteğim gerçek kılındı. Oğuz Atay, kendi sessizliğini nefes alabileceğim bir pencere misali açıverdi bana. Âh; nasıl bir nefes alabilme hâline büründüm bir bilseniz, bir bilseniz ey insanlar demek istedim o ân. Gün geçtikçe Oğuz Beye mi benziyorum ne :d Oğuz Atay, Tutunamayanlar'ın -benden yana- derin iklimini bahşettiği o sahnesinde şöyle diyor: "Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşun kalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım." Ardından şöyle devam ediyor: " Bütün günüm tedirgin bir beklemeyle geçiyor: gelecek mi, gelmeyecek mi? Ne gelecek? Bilmiyorum. Adını koyamadığım bir şeyden korkuyorum." -"Adını koyamadığım bir şeyden korkuyorum..."- Saatler geceye evrilmişken, sayfalar arasından bir insanın benimle aynı hisleri taşımış olması bana çok tuhaf geliyor. Kendimi, kendime bu denli anlatıyor oluşu bana hakîkaten çok tuhaf geliyor. Şu satırın ağırlığını tüm bir koca dünya üzerinde sadece bana yazılmış gibi hissediyorum. Bu inanılmaz bir büyü, inanılmaz bir derinlik. Bilmediğim bir korkunun bana sunacağı bir şifânın var olduğunu hiç düşünmezdim. Tanımını bilmediğim bir korkunun mevcûdiyetini taşıyor olmak, bir sızı oluşturmuştu ben de. Her daim kendi içimden daha fazla korkmamalısın, daha fazla korkmamalısın diye zikrederken aynı hisleri bir başka insanla paylaşıyor olmak inanılmaz. Âh sevgili Oğuz Atay, ruhun şâd olsun. Tüm bir tanımsızlığın içerisinde bir tanım aramaya koyulan bu koca insanlığa, tanımsızlığın normal olduğunu fısıldadığın için sonsuz minnet duygularımı bahşediyorum sana.