(@) - Raf

The Insult, bir hakaret davasından çok daha fazlası. Film bana şunu düşündürdü, bazı çatışmalar gerçekten söz yüzünden çıkmaz; söz sadece, yıllardır içte biriken öfkenin dışarı sızacak bir yer bulmasıdır. Toni ile Yasser arasındaki mesele, bir su borusu kadar küçük başlar…devamı

razaras 4 months ago

Elveda

Lulu Wang

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Film, çocukken ailesiyle birlikte Çin’den Amerika’ya göç eden Billi adlı genç bir kadının hikâyesini anlatır. Billi, New York’ta hayatını kurmaya çalışırken hem maddi zorluklar yaşar hem de kendini ait hissetme konusunda sürekli bir arayış içindedir. Tam bu dönemde ailesinden gelen…devamıFilm, çocukken ailesiyle birlikte Çin’den Amerika’ya göç eden Billi adlı genç bir kadının hikâyesini anlatır. Billi, New York’ta hayatını kurmaya çalışırken hem maddi zorluklar yaşar hem de kendini ait hissetme konusunda sürekli bir arayış içindedir. Tam bu dönemde ailesinden gelen bir telefon, Billi’nin hayatını altüst eder. Aile, Çin’de yaşayan ve herkesin çok sevdiği büyükanne Nai Nai’nin ciddi bir hastalığa yakalandığını öğrenmiştir. Doktorların söylediğine göre Nai Nai’nin hastalığı ilerlemiştir ve yaşam süresi çok kısıtlı olabilir. Fakat aile, bu gerçeği Nai Nai’ye söylememeye karar verir. Bu kararın arkasında kültürel bir bakış vardır: Onlara göre hastalığın ağırlığını tek başına yaşaması, Nai Nai’nin hem psikolojisini hem de kalan ömrünü daha da zorlaştıracaktır. Bu yüzden “yükü” büyükanne değil, aile üstlenecektir. Yani amaç kötü bir yalan değil; sevgiden doğan bir koruma refleksidir. Fakat Billi, Amerika’da büyümüş bir zihinle bu durumu kabullenmekte zorlanır. Ona göre bir insanın kendi hayatıyla ilgili gerçeği bilmeye hakkı vardır. Bu yüzden hem ailesine kızar hem de içten içe büyükannesiyle vedalaşamamaktan korkar. Aile, herkesi bir araya getirebilmek için bir plan yapar: Billi’nin kuzeni Hao Hao’nun düğünü bahane edilerek tüm aile Çin’de buluşturulacaktır. Aslında bu düğün biraz “organizasyon”, biraz “bahane”, ama en çok da herkesin son kez Nai Nai ile vakit geçirip vedalaşabilmesi için bir fırsattır. Billi de bu plana dahil edilir. Üstelik ailesi ona “sakın çaktırma, duygularına hakim ol” gibi baskılar yapar çünkü Billi’nin duygusal tepkisinin gerçeği ortaya çıkaracağından endişe ederler. Billi Çin’e gidince, film aile sıcaklığını, kültürel farkları ve bu “büyük sırrın” yarattığı iç baskıyı çok doğal bir şekilde göstermeye başlar. Düğün hazırlıkları, kalabalık aile buluşmaları, yemekler, ziyaretler… Her şey normal gibi görünür ama herkesin içinde aynı duygu vardır: Bu bir kutlama değil, bir veda yolculuğudur. Billi için en zoru da şudur: Nai Nai, hala capcanlıdır, enerjiktir, hayat doludur. Yani “veda” dediğin şey, hasta yatağında değil; hayatın tam ortasında yaşanıyordur. Bu da filmin en vurucu tarafıdır. Film boyunca Billi hem büyükanneyle bağını güçlendirir hem de ailesinin “gerçeği saklama” kararını anlamaya başlar. Bir yandan öfkeli, bir yandan çaresizdir. Çünkü ortada ne tamamen doğru ne de tamamen yanlış bir karar vardır. Ve hikâye ilerledikçe film bize şunu hissettirir: Bazı kültürlerde acıyı birey değil, aile paylaşır. Bazen gerçek, bir kişiye değil, tüm aileye aittir. Film, dramı büyük sahnelerle değil; küçük bakışlarla, kısa sarılmalarla, söylenemeyen cümlelerle kurar. Duygu sömürü yapmadan, gerçek hayattaki gibi sessizce ve ağır ağır ilerler.

razaras 5 months ago

His & Hers

William Oldroyd

68 Gönderi

Spoiler içeriyor Güzel diziydi, çabucak bitiverdi, herşey 6.bölümde çözüldü, o ana kadar sürekli birileri potansiyel katil olarak gösteriliyor ama hiç ama hiç ummadığım biri çıktı katil. Tavsiye ederim, güzel dizi. Bundan sonrası kendime not, dizinin son finali ile alakalı tüm işleyişi ve…devamıGüzel diziydi, çabucak bitiverdi, herşey 6.bölümde çözüldü, o ana kadar sürekli birileri potansiyel katil olarak gösteriliyor ama hiç ama hiç ummadığım biri çıktı katil. Tavsiye ederim, güzel dizi. Bundan sonrası kendime not, dizinin son finali ile alakalı tüm işleyişi ve finali anlatır, izlemeyenler burada bırakabilir, izleyip tam anlamayanlar devam edebilir :)) . . . . . . . Cinayet kurbanları Rachel, Helen ve Zoe’nin, Anna’nın 16. doğum gününde, Anna ve diğer bir kız olan Catherine’i ormana götürmek için bir komplo kurdukları ortaya çıkıyor. Bu üçlü, farkında olmadan Anna ve Catherine’in fotoğraflarını bir grup erkeğe gönderiyor; kısa süre sonra bu erkekler ağaçların arasından çıkarak Catherine’e saldırıyor. Bu olayın üzerinden yıllar geçiyor ve artık büyümüş, adını ve görünüşünü değiştirmiş olan Catherine (şimdiki kimliğiyle Lexy), izleyicinin gözünde “intikam almaya kararlı” biri gibi konumlanıyor. Üstelik onun geçmişine dair bir başka karanlık detay daha öğreniyoruz: Catherine, aile içindeki ağır zorbalık ve baskı nedeniyle, bir dönem kendi kız kardeşinin ölümüne sebep olmuş. Hikâye ilerledikçe taşlar yerine oturuyor ve Anna, Lexy (Catherine), Jack ve Jack’in ortağı Priya arasında yaşanan gergin hesaplaşma Lexy’nin ölümüyle sonuçlanıyor. Bu noktada dizi, izleyiciye cinayetlerin sorumlusunun ortaya çıktığı hissini veriyor. Ardından bir yıl sonrasına atlıyoruz: Jack ve Anna ilişkilerini onarmış, Anna hamile kalmıştır. Ayrıca Zoe’nin bebeğini evlat edinmişlerdir. İş hayatında da her şey yolunda görünür; Anna, çalıştığı kurumda büyük anlaşmalar ve yeni projeler üzerine görüşmeler yapmaktadır. Georgia’daki Dahlonega kasabası da sanki rahatsız edici seri katil dönemini geride bırakmış ve normale dönmüş gibidir. Ama bu “rahatlama” duygusu uzun sürmez. Çünkü aslında katil yakalanmamıştır. İzleyicinin kandırıldığı, gerçeğin bambaşka olduğu yavaş yavaş ortaya çıkar. Anna, çocukluğunun geçtiği evde dolaşırken odasında bir mektup bulur. Mektubu okumaya başladığında, önceki bölümlerden tanıdık gelen bir anlatım sesi duyarız. Bu, ilk anda kafa karıştırıcıdır; çünkü Anna’nın kendine böyle bir mektup yazması pek mümkün görünmez. Cümleler ilerledikçe anlatıcı sesin Anna’dan annesi Alice’e dönüştüğünü anlarız: Bu, Alice’in itiraf mektubudur. Mektuptan öğrendiğimize göre, Anna’nın bebeğini kaybetmesinden (beşik ölümü) sonra Anna, Dahlonega’dan uzaklaşmış ve bu süreçte Alice büyük bir kedere sürüklenmiştir. Anna uzaktayken Alice, kendini avutmak için Anna’nın eski video kayıtlarını izlemeye başlamıştır. Ve o kayıtların içinde, Anna’nın 16. doğum gününde ormanda yaşananların tamamını gösteren bir video vardır. Biz izleyiciler o ana kadar bu olaya sadece parçalar halinde tanık olmuştuk. Bu video, korkunç gerçeği açığa çıkarır: O gece Catherine saldırıdan kurtulmuştur, ancak Anna aynı şansa sahip olamamıştır. Anna’nın saldırıya uğradığı ve her şeyin kameraya kaydedildiği anlaşılır. Alice, kızının bu şekilde mahvedilmesine sebep olan “arkadaşlardan” intikam almaya karar verir ve Rachel, Helen ve Zoe’yi tek tek öldüren kişinin kendisi olduğunu itiraf eder. Üstelik kimsenin kendisinden şüphelenmemesi için yıllarca bunama hastasıymış gibi davranmıştır. Alice, itirafında bir detayı özellikle vurgular: Lexy’nin ölümü planının bir parçası değildir. Alice, Lexy’nin (yani Catherine’in) cinayetlerin suçunu üstlenip hapse girmesini ummuştur. Çünkü Catherine, yıllar önce Anna’yı ormanda yalnız bırakmış, o karanlık gecenin yaşanmasına zemin hazırlayan olayların içinde yer almıştır. Ancak Alice’e göre Catherine, saldırıyı doğrudan planlayan kişi değildir; bu yüzden Alice onu öldürmek istememiş, yalnızca “suçu üstlenen kişi” olmasını beklemiştir. Fakat işler kontrolden çıkmış ve Lexy, Jack ve Priya’yla yaşanan yüzleşme sırasında hayatını kaybetmiştir. Anna, mektubu okuduğunda ilk anda dehşete düşmüş gibi görünür. Ancak final anlarında yüzündeki ifade değişir: annesine bakar ve gülümser. Bu gülümseme, Anna’nın annesinin sevgisine, korumasına ve aldığı intikama karşı duyduğu karmaşık “minnet” duygusunu yansıtır.

razaras 5 months ago

Kiralık Aile

Hikari

12 Gönderi

Filmin yönetmeni, Netflix’teki Beef mini dizisinin de yönetmeni olan Hikari. Başrolde ise Oscar ödüllü komedi filmlerinin aranan yüzü Brendan Fraser var. Ama bu film komedi değil, onu baştan söyleyeyim. Film, Tokyo’da yaşayan ve kariyeri pek de parlak gitmeyen Amerikalı bir…devamı

razaras 5 months ago

Andhadhun

Sriram Raghavan

24 Gönderi

Mükemmmmelll bir film....... Andhadhun, “kader” dediğimiz şeyin bazen bir kurşun kadar rastgele, bazen de bir piyano notası kadar hesaplı olabileceğini gösteren nefis bir film. En güzeli de şu: İzleyiciyi sürekli yanlış ihtimale inandırıyor, sonra bir sonraki sahnede o ihtimali yerle…devamı

razaras 5 months ago

Medyum

Rodrigo Cortés

13 Gönderi

Medyum, paranormal olaylara savaş açmış iki bilim insanının, yıllardır ortadan kaybolmuş efsane bir medyumun geri dönmesiyle sarsılan düzenini anlatıyor. Film boyunca bir yandan “akıl mı baskın gelecek, sezgi mi?” diyorsun, bir yandan da klasik sahtekârlık numaralarının arkasındaki psikolojiyi izliyorsun. Robert…devamı

razaras 5 months ago

Hayaletler

Jonathan Millet

2 Gönderi

Film yüzeyde bir politik gerilim gibi başlıyor ama ilerledikçe çok daha derin bir yere, travma ve vicdan meselesine evriliyor. Film, savaşın bitse bile insanın içinde sürmeye devam eden tarafına odaklanıyor. Hikâye, kayıplar, yüzleşme ve adalet arayışı etrafında ilerlerken; film size…devamı

razaras 5 months ago

CMXXIV

Cem Yılmaz

48 Gönderi

Dün gece Netflix'de Cem Yılmaz’ın yeni gösterisini izledim. Her gösterisini izlemiş biri olarak şunu söyleyebilirim; hâlâ bildiğimiz Cem Yılmaz ama bu kez daha oturaklı, daha dokunaklı. Eskisi gibi kahkaha attırıyor ama artık sadece güldürmekle yetinmiyor; toplumun nasıl değiştiğine, bizim nasıl…devamı

razaras 5 months ago

En Sevdiğim Pastam

Maryam Moghadam

41 Gönderi

My Favourite Cake, 70 yaşındaki Mahin’in Tahran’daki yalnızlığıyla açılıyor. Kocasını kaybetmiş, kızı Avrupa’ya göç etmiş; hayat sessiz, ev geniş, günler birbirinin aynısı. Öğleden sonra çayı için arkadaşlarıyla buluştuğunda, ondan beklenmeyecek bir şey fısıldanıyor kulağına: aşk. Yeniden. Bu fikir Mahin’i hem…devamıMy Favourite Cake, 70 yaşındaki Mahin’in Tahran’daki yalnızlığıyla açılıyor. Kocasını kaybetmiş, kızı Avrupa’ya göç etmiş; hayat sessiz, ev geniş, günler birbirinin aynısı. Öğleden sonra çayı için arkadaşlarıyla buluştuğunda, ondan beklenmeyecek bir şey fısıldanıyor kulağına: aşk. Yeniden. Bu fikir Mahin’i hem ürkütüyor hem de içini tuhaf bir umutla dolduruyor. Uzun süredir kapalı tuttuğu bir kapı aralanıyor sanki. Birine yeniden yer açma ihtimali, korkuyla karışık bir heyecan yaratıyor. Derken, şans eseri bir karşılaşma… Ve o karşılaşmanın, Mahin’in hayatında belki de unutamayacağı tek bir akşama dönüşmesi. Film, çok sade ama çok güçlü bir yerden söylüyor sözünü: Kadın her yaşta kadındır. Yakınlık ihtiyacı, sevilme arzusu, dokunulma isteği yetmiş yaşında da aynıdır. Ne eksik ne fazla. Yönetmen, izleyiciyi sona doğru adım adım hazırlıyor aslında. Adam eczanede “ilaç almam gerek” dediğinde, zihnin bir köşesinde o ihtimal beliriyor. Aldığı ilacın üzerinde sildenafil 50 mg yazıyor. Yanılmıyorsam Viagra türevi. Ardından gelen cümleler… “Ben yalnız ölmekten korkuyorum.” Bahçedeki nane sohbetinde söylenen o cümle: “Hiçbir şey sonsuza dek sürmez.” Daha ne desin? Film bağırmıyor ama fısıltıyla her şeyi söylüyor. Adamın tarafından bakınca, belki de hayatının en mutlu gecesi bu. Seviyor, seviliyor. Uzun zamandır özlediği ev yemeklerini yiyor, şarap içiyor, dans ediyor. Yıllar sonra bir evin içinde misafir değil, ev sahibi gibi hissediyor. Peki ya geride kalan? Mahin’in elinde ne var? Bulanık birkaç fotoğraf. Bahçesinde gömülü bir aşk. Bir gecelik bir Sindirella masalı gibi… Hayat ne kadar acımasız. Üstelik bu sadece bir film. Hem de bir İran filmi. Bazı filmler vardır; kendinizi onlara o kadar yakın hissedersiniz ki izlediğinizi unutursunuz. Sanki bir kurmacayı değil, birilerinin ev hayatını gizlice izliyormuş gibi olursunuz. My Favourite Cake benim için tam olarak öyleydi. İçten, gerçekçi, sade. Umut veriyor, sonra o umudu sessizce geri alıyor. “Hayatta hiçbir şey için geç değil” dedirtiyor; bir anda da “her şey için geç olabilir” duygusunu bırakıyor insanın içine. İran “devrimi” gibi: Mücadele etmek için geç değil belki ama sanki artık mücadele de yetmeyecekmiş gibi… Yine de sevgi varsa, umut hep var. Bu filmde sevgi çok. Sessiz, gösterişsiz ama derin. En çok da neye kahroldum biliyor musunuz? Mahin’in elinde o geceden doğru düzgün bir fotoğraf bile yok. Eli titremiş teyzenin çekerken. Üç dört tane çekmiş, hepsi bulanık. Hayatta bazı anlar vardır; yaşanır, kalbinizin en derinine kazınır ama geriye kanıt olarak hiçbir şey kalmaz. Sadece siz bilirsiniz. İşte bu film, tam da o anlar gibi. Uzun süre akıldan çıkmayan, bazı sahneleri gözünüzün önünden gitmeyen, ruhunuza sessizce bir şeyler ekleyen türden.

razaras 6 months ago

Homeland

Howard Gordon

22 Gönderi

Homeland, İslam ve terör anlatısını kurarken iki farklı şeyi aynı anda yapmaya çalışan, bu yüzden de kaçınılmaz olarak problemli bir yere savrulan bir dizi. Bir yandan Amerikan dış politikasını, CIA’in kirli operasyonlarını, Ortadoğu’da yaratılan yıkımı eleştiriyor gibi duruyor; “bakın biz…devamıHomeland, İslam ve terör anlatısını kurarken iki farklı şeyi aynı anda yapmaya çalışan, bu yüzden de kaçınılmaz olarak problemli bir yere savrulan bir dizi. Bir yandan Amerikan dış politikasını, CIA’in kirli operasyonlarını, Ortadoğu’da yaratılan yıkımı eleştiriyor gibi duruyor; “bakın biz de masum değiliz” demeyi ihmal etmiyor. Ama öte yandan tehdit algısını sürekli ve sistematik biçimde Müslüman coğrafyada sabitliyor. Bu sabitleme çok bağırarak yapılmıyor; tam tersine, akıllıca, sakin ve ikna edici bir dille işleniyor. Sorun da tam olarak burada başlıyor. Dizideki Müslüman karakterler çoğunlukla üç role sıkışıyor: radikal, kurban ya da sessiz figür. İnanç, gündelik hayatın bir parçası, ahlaki bir arayış ya da insanı dönüştüren bir iç yolculuk olarak değil; travma üreten, şiddeti tetikleyen bir arka plan olarak var oluyor. Mesela Abu Nazir ilk bakışta derinlikli, hatta haklı gerekçeleri olan bir karakter gibi sunuluyor. Çocuğunu kaybetmiş, Amerika’nın müdahaleleriyle hayatı paramparça olmuş biri. Seyirci onun öfkesini “anlıyor” ama bu anlama hiçbir zaman gerçek bir meşruiyete dönüşmüyor. Çünkü Nazir, en nihayetinde “kaçınılmaz kötülük” konumuna yerleştiriliyor; onun dünyası bir alternatif olarak değil, bertaraf edilmesi gereken bir tehdit olarak çiziliyor. Buna karşılık Batılı karakterler –özellikle Amerikalılar– son derece katmanlı. Hatalı, vicdan azabı çeken, aşık olan, pişmanlık yaşayan, iç çatışmalarla boğuşan “insanlar” olarak resmediliyorlar. Carrie’nin deliliği bile insani bir derinlik kazanırken, Müslüman karakterlerin inancı çoğu zaman tek boyutlu ve tehlikeli bir motivasyona indirgeniyor. Böylece dizi, açık açık söylemeden şunu fısıldıyor: “Evet, Amerika yanlışlar yapıyor ama tehdit yine de oradan geliyor.” Bu bilinçaltı aktarım, Homeland’i hem çok etkileyici hem de çok rahatsız edici kılıyor. İzleyici kendini eleştirel bir hikâye izlediğine ikna ederken, farkında olmadan İslam–terör eşleşmesini yeniden ve yeniden içselleştiriyor.