(@) - Raf

Yaratık, canavar diye bir şeyin olmadığını bize bir kez daha gösteren M. Night Shyamalan filmi. Uzaylıların veya farklı türde hayvanlar olduğuna inanırım ama çoğunlukla yaratık denilen varlıkları insanların masallarda türettiğini, uydurduğunu düşünürüm. Bu da onu destekleyen bir yapım. Açıkçası daha…devamı

romantizma 3 years ago

Göz

Mike Cahill

135 Gönderi

İlgimi çeken bir yapım oldu. İçeriğini öğrenince merak edip izlemeye başladım. Film göz ve gözün evrimi üzerinden moleküler biyoloji alanında yüksek lisans yapan bir doktoru konu alıyor. Her yapımda da olan klişe aşk hikayesini saymazsak film iyiydi. Yani benden geçer…devamıİlgimi çeken bir yapım oldu. İçeriğini öğrenince merak edip izlemeye başladım. Film göz ve gözün evrimi üzerinden moleküler biyoloji alanında yüksek lisans yapan bir doktoru konu alıyor. Her yapımda da olan klişe aşk hikayesini saymazsak film iyiydi. Yani benden geçer not aldı. Göz üzerinden evrim konusunu işlemeleri ilginçti. Arada dini inanç üzerinden ruhani spiritüel konularında olması hoştu. Orayada dokundurmuşlar. Reenkarnasyonu da güzel işlemişler filmin içinde ama bu varsayıma göre aynı göze, gözeneğe sahip kişiler aslında reenkarne olmuş aynı kişilerdir. Yani bu mu çıkıyordu filmden?(tabii gerçek hayatta aynı göz yapısına sahip olmayıpta reenkarne olmuş insanlar vardır. Örneğin atıyorum Hindistan'da bir ailede büyüyen küçük bir kız yıllar öncesinde bir Mısır prensiyle ilişkiye girmiş(MÖ'li yıllar) bir kız olduğunu hatırlayabilir. Ve gerçek hayata yani Mısır yapılarına ışık tutabilir. Ki uydurdum ama böyle bir şey var bir kız yaşamış bunu gerçek hayatta mekan her ne kadar farklı olsada. ) Dediğim gibi film bir yerden reenkarnasyona bağlanıyor ve inanmıyorsanız ilginizi çekmeyebilir. Ama ben her ne kadar Kur'an'da bu konuda destekleyen bir şey bulunmasada aksi, yani yanlışlayan, reddeden bir şeyde bulunmadığından ötürü reenkarnasyona inanıyorum. O mahiyetten yapım hoştu. Yalnız mistik konulara altyazı haricinde yapımda biraz daha fazla değinecekler sanmıştım. Bu arada TWD'den tanıdığımız Steven Yeun'da bulunuyor filmde. O da hoş bir detaydı benim açımdan. Harici filmde çok fazla +18 sahneler var başlangıçta atlamıştım daha sonra altyazılar geçiyor diye atlayamadım. Ama cinsellik bi tık fazlaydı. Bu arada bu film bana içerdiği simgesellik, semboller den ötürü Ari Aster'in Midsommar filmini anımsattı. (gerçek hayatta bir bağlantısı bulunmasada kendi içinde tutarlı bir film) Puanım 9/10 (Filmde geçen iris tabakasının bilimselliğini araştırmak isteyenler için ise şuraya Evrim Ağacı'nın makalesini bırakıyorum: Gözün Evrimi: Görme, Göz Kusurları, Gözde Evrimsel Hatalar ve Çok Daha Fazlası...)

romantizma 3 years ago

Zeytindağı

Falih Rıfkı Atay

17 Gönderi

Spoiler içeriyor Öncelikle tasvirleriyle, tahliller cidden muazzam. Savaş zamanı Ortadoğuyu tasvir eden, anlatan muazzam bir eser. Çıplak İsa, Nasıra'da marangoz çırağı idi; Zeytindağı'nın üstünden geçtiği zaman, altında, kendi malı bir eşeği vardı. Biz Kudüs'te kirada oturuyoruz. Halep'ten bu tarafa geçmeyen şey, yalnız…devamı

romantizma 3 years ago

Liberaller ve Cemaatçiler

Komisyon

1 Gönderi

Ya hem liberal bir de cemmatçiysek o nasıl olacak? (Fatal 404 error Türkiyeyi düşünememişler herhalde)

romantizma 3 years ago

Aile

Ahmet Katıksız

15 Gönderi

Uyarı bu gönderi daha sonra kendini imha edecektir Kıvanç Tatlıtuğ'u ekranlarda görmeyeli bayağı olmuştu özletti kendini kera..(Simay benim karım lan) Neyse öhm asıl konumuza geçelim diziyi bugün izlemişken ilk izlenimimi aktarayım diyorum. Babası ölmüş(intihar etmiş) , annesi hayatta olan bir…devamı

romantizma 3 years ago

Denizanası

Shira Geffen

1 Gönderi

Filme başlarken de ortalarında da bunun sonu bir yere varmayacak dedim ama beni şaşırttı. Adam kendi Tarantino filmini yapmış. Bu arada ciddi manada kuvvetle muhtemel ondan esinlenmiş.

romantizma 3 years ago

Persona

Ingmar Bergman

80 Gönderi

Spoiler içeriyor -Ama bilirsin sadece bir kez aşık olur insan. Ona sadığım. suç ve ceza’yı ilk defa okuduğumda arka kapakta dostoyevski’nin resmi vardı. do minör passacaglia’yı ilk dinlediğimde zaten bach’ın tipine aşinaydım ama persona’yı ilk izlediğimde tamamen hazırlıksız yaklandım. 20’li yaşlara geldiğimde…devamı-Ama bilirsin sadece bir kez aşık olur insan. Ona sadığım. suç ve ceza’yı ilk defa okuduğumda arka kapakta dostoyevski’nin resmi vardı. do minör passacaglia’yı ilk dinlediğimde zaten bach’ın tipine aşinaydım ama persona’yı ilk izlediğimde tamamen hazırlıksız yaklandım. 20’li yaşlara geldiğimde pek çok güzel film izliyordum ancak hiçbiri bünyede, çocukken hayalet avcıları ya da batman’ın yarattığı etkiyi yaratamıyordu. günlerce içinde tutmuyordu. sonra bir tatil günü personayı bilgisayara koydum ve çok şey değişti. film bitiminde önce yaşamadığım bir başdönmesi hasıl olmuştu. birkaç saat geçmesini bekledim. geçince akşama tekrar izledim. sonra filmi bana tavsiye eden ev arkadaşımı sorguya çektim, senaryonun ne anlattığını açıklamasını istedim. tatmin edici bir cevap veremeyince bunu iyice dövdüm. yattım. ertesi gün uyanır uyanmaz tekrar izledim. 2 günde 3 izleyişten sonra insan ister istemez böyle bir sinemayı yapan insanı kafasında kurmaya çalışıyor. yetenekten korkmak diye birşey var. o an farkettim. derhal ingman bergman’dan korkmaya başladım.. günlerce sürdü. bir taraftan da sürekli nasıl bir insan olabileceğini düşlüyordum.şöyle: 1.90 m boyunda bir insan düşünün. öyle yakışıklı, öyle derin bakıyor ki gözlerinin içine bakamıyorsunuz. o herşeyi biliyor. herşeyi kavramış. 2 dakika konuşunca aciz olduğunuzu hissediyorsunuz. dünyanın en güzel kadınıyla beraber (bak burası doğru: liv ullmann) saf yetenek. yeteneğinin şekli, muhatabı önemli değil. omlet pişirse dünyanın en güzel omleti olur. 2 hafta kaykay çalışsa kimsenin yapamayacağı hareketleri yapar. roman yazayım dese tek rakibi dostoyevski ‘dir ve film çekse persona olur... birkaç ay boyunca benim için ingmar böyle birşeydi. alelacele indirdip izlediğim diğer filmleri bu profili güçlendirdi. sonra bir röportajına denk geldim. muhteşem konuşuyordu evet. çok basit bir dille anlaşılması zor kavramlardan bahsediyordu. ama ne 1.90’dı, ne de süper omlet yapacakmış gibi bir his veriyordu. netekim o da insandı. insanmış.. 2gündür bayağı bi okuma yapıyorum ve galiba tam olarak olayı çözmüş bir yazarla karşılaştım. Meğer film sadece persona kuramını anlatmıyormuş tamamen psikolojik bi filmmiş... herkes farklı yorumlayabilir bu filmi, ancak benim yorumuma göre 2 farklı kişi değil, 2 farklı karakter var bu filmde. yani aslında alma ve elisabet aynı kişi fakat aynı bedendeki iki farklı karakter. elisabet, bu kişinin persona'sını, ` alma ise sakladığı ya da bastırdığı iç benliğini temsil ediyor. aslında inzivada ve sürekli kendini sorguluyor bu kişi. bu sorgulamalar alma'nın içini döktüğü samimi konuşmalarıdır. onu iyi edecek olan, ona yardımcı olacak olan sadece samimi iç benliğidir ve bu da hemşirelik mesleği üzerinden verilmiştir. elisabet'se sürekli persona yani maske taşımak zorunda olan aktris'lik mesleği üzerinden verilmiştir. ve elisabet'in bütün bir film boyunca suskunluğu ise aslında onun personasıdır. kendini böylece maskeler. aslında aynı kişi olduklarını alma'nın, elisabet'in bebeğiyle ilgili hissettiklerini yüzüne çarptığı sahnede kesin olarak anlayabiliriz. o sahneye kadar alma hep "kendi" başından geçenleri bir arkadaşına anlatır gibi anlatıyorken; o sahnede aslında aynı kişi olduklarını ve bunun bir yüzleşme olduğunu anlıyoruz. alma'nın o sahnede elisabet gibi giyinmiş olması da ayrı bir dikkat çekici nokta. bunun yanısıra bu sahnenin öncesinde elisabet'in kocası mr. vogler'in alma'yı elisabet'miş gibi kucaklaması yine bu iki karakterin aynı kişi olduğuna bir vurgudur. daha sonraki sahnede elisabet alma'nın kanını emer ve alma da ona -yok etmek istermişcesine- vurur; bu durum alma'nın maskesini atmak ve "kendi" olmak istemesi olarak açıklanabilir. ve sonunda elisabet film setindeyken, alma onu terk edip gider. kişilik bölünmesinin çok iyi anlatıldığı kanaatindeyim. tüm bunlara ek olarak filmin isminin persona oluşu ve iki kadının yüzlerinin yönetmen tarafından belirli sahnelerde birleştirilmesi de bu fikrimi destekler niteliktedir. bu filmle ilgili ilginç (ve magazinsel) bir ayrıntı da şudur: filmin yönetmeni ingmar bergman'ın her iki başrol oyuncusu (bibi andersson ve liv ullman) ile de oldukça uzun süreli ilişkileri olmuştur. bibi anderson ile 1955-1959 arası liv ullman ile de 1965-1970 arası birliktedir ingmar bergman. yani bu filmde liv ullman, bib anderson'un eski sevgilisinin yeni sevgilisidir* sahnede bir "maske" takmışken birden "diğer" maskelerinin farkına vararak susan ve bir daha konuşmayan elisabet'in hemşire alma ile olan hikayesi. hemşire alma, benim filmden anladığım kadarıyla elisabet'in bölünen kişiliğinin bir yarısı. varoluşsal bir krize giren "aktris"in kendini iyileştirme çabası içindeyken kendinden çıkardığı bir başka "persona". elisabet kesinlikle bir narsist. kendisini yine ancak kendisinin anlayıp iyileştirebileceğini düşündüğünden "alma" ile birlikte bir inzivaya çekiliyor. alma ile ilişkileri boyunca alma sürekli "veren", "ilgilenen" ve iyileştiren taraf çünkü bunun için yaratılmış. ve hatta elisabet'e "aşık" (narsisizm). elisabet'in tüm bu suskunluğu içinde onunla yakınlaşan alma, gittikçe "tedavi eden"den "tedavi edilene" dönüşüyor. en derinde kalan sırlarını onunla paylaşıyor ve elisabet'in suskunluğundan onu anladığını düşünüyor. oysa elisabet rolleri değiştiklerinin gayet farkında. baştaki susmaları bir dürüstlük manifestosuyken; alma'ya karşı olan bu suskunluğu artık yalancı bir suskunluk. bu sırada elisabet'i ilk defa yazılı bir iletişime geçerken görüyoruz: eşine yazdığı mektup. alma'dan bu mektubu saklaması elbette imkansız; elisabet'in alma hakkında olan ve onun asla bilemeyeceğini düşündüğü fikirleri aslında aynı bedeni paylaşan iki kişilik arasında saklı kalamıyor (açık zarf). ihanete uğradığını düşünen alma, elisabet'e acı vermek için ayağına "parçalanan" bardaktan kalan bir cam kırığı koyuyor. sanırım iki kişinin aslında aynı kişi olduğunu bana düşündüren ilk sahne de bundan sonra olan birbirleriyle bakıştıkları sahneydi (ekranın birden bölünmesi). susmanın bile yeterli dürüstlüğü sağlayamadığı bu dünyada alma, elisabet ve onun faydacılığı ile (kendisiyle) yüzleşiyor. ve bu esnada kaynar su sahnesiyle elisabet'i ilk defa gerçekten konuşurken görüyoruz: "dur, yapma!" hepimizin içinde bir yerlerde, az ya da çok, dna'mızda kodlu olan "yaşama" güdüsü. bir refleks ve belki de tamamen, çırılçıplak olabildiğimiz tek an. elisabet'in eşinin geri gelmesi ve alma'yı "elisabet" olarak sevmesi; bu sırada elisabet'in alma'yı maskesi olarak kullanması da iki kişiliğin aslında aynı kişide olduğu düşüncemi destekledi (kendimce). elisabet'in hamileliğinin hikayesinin hem anlatan hem de dinleyen şeklinde iki kere verilmesi (anlatan ve dinleyen aynı kişiler), hem alma hem de elisabet'te yer alan annelik üzerine korkular ve düşünceler... elisabet'in elektra oyununda susup kalması da boşuna değil. "persona"nın antik yunan'da oyunlarda kullanılan bir maske anlamında olmasıyla ve tragedyada işlenen sakatlanmış anne-kız çatışmasıyla (elektra-klytaimnestra) elektra oyununun kullanımı gayet yerinde. tragedyada klytaimnestra kurban edilen kızı iphigenia'nın yasını tutup bunun intikamını kocasından alırken, öbür yandan bu intikam yüzünden diğer kızı elektra ile bitmek bilmeyen bir düşmanlık içine girer. belki de elisabet'in çocuğuna olan tavrı, eşine duyduğu kin ile açıklanabilir. bundan sonra olanlar hakkında hem izlerken yorgan döşek hasta olduğumdan, hem de dikkatim başka sebeplerle dağıldığından çok ayrıntılı yazamayacağım. hatta muhtemelen yakın zamanda son 10 dakikayı tekrar izleyeceğim. ancak elisabet'in bavulunu toplaması ve evden sadece alma'nın çıkmasından anlayabildiğim, elisabet'in bir kabullenilmişlik içine girip bundan sonra alma personası ile hayatını devam ettirdiği. tüm bunlar dışında filmin benim yorum yapmamı aşan bir yönetmenliği/görüntü yönetmenliği var. ışık ve gölgenin dansları çok güzeldi. birçok sahnede elisabet'le alma'nın duruşları da keza öyle. elbette bu yazı bugünkü şartlar altında benim düşüncelerim. ben filmi bu gözle izledim ve filmden gayet keyif aldım. (Ekşi sözlük yazarlarından alıntıdır)bu son entry ile anlıyorum ki filmde anlatılan çoklu kişilik bozukluğu konu kilit ve bu hastalıktan muzdarip olanlarıda allah kurtarsın diyorum Ayrıca nazi destekçisi imiş bçBergman ben ve Celal Hocam bunu beğenmedi bergman.

romantizma 3 years ago

Kitle ve İktidar

Elias Canetti

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Metal paralarla hazine arasındaki bu bağlantının artık modern insan için geçerli olmadığı, her yerde kâğıt paraların kullanılmakta olduğu, zenginlerin hazinelerüni soyut ve görünmez bir biçimde bankalarda tuttukları itirazı yapılabilir. Ancak paranın geçerli olmasında altın rezervinin önemi ve hala fiilen altının…devamıMetal paralarla hazine arasındaki bu bağlantının artık modern insan için geçerli olmadığı, her yerde kâğıt paraların kullanılmakta olduğu, zenginlerin hazinelerüni soyut ve görünmez bir biçimde bankalarda tuttukları itirazı yapılabilir. Ancak paranın geçerli olmasında altın rezervinin önemi ve hala fiilen altının geçerliliğinin olduğu olgusu, hazinenin önemini bütünüyle kaybetmediğini kanıtlar. Teknolojik yönden son derece gelişmiş ülkelerde bile, insanların büyük çoğunluğunun ücreti, çalıştıkları saate göre ödenir ve hemen hemen her yerde, ücretlerinin büyüklüğü metal paralarla düşünülen ölçüler içindedir. Metal paralar hala kağıt paranın bozdurulmuş hali olarak görülür ve onlara ilişkin eski duygular, eski davranış kalıbı hala herkese aşina gelir. Para bozdurmak, her çocuğun mümkün olan en küçük yaşta öğrendiği bir şeydir; bu, hayatın en yaygın ve basit işleminin günlük parçasıdır. Dışkı, sindirime ilişkin o iktidar sürecinin en eski damgasıdır; bu damga olmasaydı, karanlıkta meydana gelen bu süreç gizli kalırdı. .. Ama çocuklar olduğunda bile, bunları yalnızca o çıplak bencilliklerini örtmek için kullandıkları hissine kapılabiliriz. İnsanlar "çocuklar uğruna" bir şeyleri biriktirir ve başkalarının açlıktan ölmesine izin verirler. Aslında yaptıkları, yaşadıkları sürece her şeyi kendilerine saklamaktır. .. .. Kedi, gücü, fareyi yakalamak, onu ele geçirmek, pençelerinin arasında tutmak ve nihai olarak da öldürmek için kullanır. Ama fareyle oynamasında bir başka etken daha vardır. Kedi farenin gitmesine izin verir, birazcık kaçmasına, hatta arkasını dönmesine fırsat tanır; bu süre boyunca fare artık güce sahip değildir. Ancak hâlâ kedinin iktidar [alan]ının içindedir ve her an tekrar yakalanabilir. Derhal uzaklaşırsan, kedinin iktidar alanından kaçar ; ama artık ulaşılamayacak olduğu noktaya varana kadar hâlâ kedinin iktidar alanının içindedir. Kedinin egemen olduğu uzam, fareye yaşattığı umut anları, bir yandan da bütün bu zaman zarfında onu yakından izlemeyi sürdürmesi ve onu yok etmeye gösterdiği ilgiyi ve yok etme niyetini asla elden bırakmaması; bunların hepsine, yani uzam, umut, dikkatle izleme ve yok etme niyetine iktidarın fiili bedeni ya da daha basit bir biçimde, iktidarın ta kendisi denebilir. .. Pek çok kılıkta her türden kitle, şizofrenler düşlemelerinde belirir. .. Kahkaha kaba olduğu gerekçesiyle hoş karşılanmaz çünkü gülerken ağız geniş bir biçimde açılır ve dişler gösterilir. Orijinal olarak kahkaha, garantilenmiş av ya da yiyecek karşısında duyulan haz duygusunu içeriyordu. Düşen bir insan, avlayıp yere düşürmüş olabileceğimiz bir hayvanı akla getirir. Her ani düşüşün kahkaha nedeni olmasının akla çaresizliği getirmesi ve bize istersek düşene av muamelesi yapabileceğimizi anımsatmasındandır. Üzerine gidip onu gerçekten yiyecek olsaydık, gülmezdik. Onu yemek yerine ona güleriz. Kahkaha, potansiyel yiyeceğimiz kaçması karşısında gösterdiğimiz fiziksel tepkimizdir. .. Sanki yiyeceği mideye indirmeye yönelik içsel işlemin bütünü toplanıp yerine kahkahaya özgü bu diyafram hareketleri konabilir gibi geliyor bana. .. Biri hariç bütün sperm hayvancıkları hedefe giden yolda ya da hedefin yakınlarında yok olur. Yalnızca bir tek tohum yumurta hücresine nüfuz eder ve bu tohuma hayatta kalan adı verilebilir. Sanki o diğerlerinin lideridir ve her liderin gizlice ya da açıkça umut ettiği şeyi, yani liderlik ettikleri ölürken, o hayatta kalmayı başarır. Her insan, varlığını 200 milyonun içinden çıkan böyle bir hayatta kalana borçludur. .. İktidar her zaman olduğundan daha büyüktür ama aynı zamanda daha tehlikelidir. Artık ya herkes hayatta kalacaktır ya da hiç kimse...

romantizma 3 years ago

Kiracı

Roman Polanski

8 Gönderi

Polanski'nin son üçlemesi(sanki başka üçlemesi varmış gibi yazmışım) olan Tenant'la karşınızdayım. Psikolojik gerilimin babası denilebilecek bir adamdan mükemmel bi son çıkmış ortaya. Evet direk yeni bitirmişken görüşlerimi aktarayım diyorum. Filmin ilk yarısına kadar, intihar eden kızın (Simone Choule) yeni kiracı…devamı

romantizma 3 years ago

Ahtapottan Öğrendiklerim

Pippa Ehrlich

65 Gönderi

Spoiler içeriyor Ahtapotun yavrularını doğurması için zamanını ayarlayabilmesi ilginçti. Öleceği zamanını tam da yavrularının doğacağını (yumurta kabuklarının kırıldığı) bildiği zamana ayarlıyor(larmış). Ve döngü hep böyle devam ediyormuş. Ekşi sözlükte kimisi bunun bi kurgu olduğunu falan söylemiş ama bence belgeseli ya izlememişler ya…devamı