(@) - Raf

"İnsanları aptallıktan aptallığa götüren şey, işin sonundaki bu hiçliği anlayamamaktaki ahmaklıktır." "Başlangıcından sonuna kadar bu hayat meşakkatini niçin çektiğimizi biz biliyor muyuz? Varlığımızı yokluğumuzu baştan başa kuşatan yaradılışın çetin bilmecelerinden hangi birini halledebiliyoruz? Tahammül derecemizi sormaksızın bizi beladan belaya sürükleyen…devamı

rosaliaa 4 months ago

Keşke 30 Olsam

Gary Winick

121 Gönderi

Spoiler içeriyor "Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler…devamı"Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler var. Geride neler bıraktığınızı anlamadık belki de. Bir zamanlar nelerin iyi olduğunu hatırlamalıyız.." *Filmi bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, insanın büyüse bile içindeki çocuğu tamamen kaybetmemesi gerektiği oldu. Küçükken çoğu insan bir an önce büyümek ister. Çünkü büyüyünce daha özgür olacağını, kimsenin ona karışmayacağını düşünür. Ama yetişkinlik aslında dışarıdan göründüğü kadar kolay ve kusursuz değildir.. Jenna, 13 yaşında bir çocukken popüler olmayı, diğer insanlar tarafından kabul görmeyi ve bir an önce büyümeyi istiyor. O yaşlarda insan bazen kendisine gerçekten değer veren insanları fark edemeyebiliyor. Başkaları tarafından beğenilmek uğruna yanlış şeyler yapabiliyor. Bence bu yüzden Jenna'yı yargılamak zor. Çünkü kendini beğenmeme, popüler olma isteği ve kabul görme arzusu o yaşlarda birçoğumuzun yaşadığı şeyler.. Bir anda kendisini 30 yaşında bulan Jenna, yetişkinler dünyasının düşündüğü kadar mükemmel olmadığını görüyor. Başarı, popülerlik ve dışarıdan güzel görünen bir hayat, insanı gerçekten mutlu etmeye yetmeyebiliyor. Üstelik farkında olmadan yaptığı bazı yanlışlarla sevdiği insanlardan uzaklaştığını da anlıyor. Çevresinde de aslında kendisini sevmeyen yanlış arkadaş seçimleri de buna dahil.. Filmin bana hissettirdiği en önemli şeylerden biri, çocukluğun masumiyetini, dürüstlüğünü ve samimiyetini tamamen kaybetmemek gerektiğiydi. Büyümek, robotlaşmak anlamına gelmemeli. İnsan yaş aldıkça değişebilir, sorumlulukları artabilir ama içindeki o saf ve neşeli tarafı tamamen kaybetmek zorunda değil.. Keşke çocukluğumuz gelecekteki kendine uğrayıp bir çeki düzen verse diye düşünüyorum. Çünkü yetişkinler dünyasında insanlar zaman zaman çıkarların, hırsların ve memnuniyetsizliklerin içinde kaybolabiliyor. Oysa çocukluğun o temiz bakışı, bazen bize gerçekten önemli olan şeyleri yeniden hatırlatabilir.. Film, sadece büyümeyi anlatan eğlenceli bir film değil. Aynı zamanda insanın kendisini, değer verdiği insanları ve içindeki çocuğu unutmaması gerektiğini hatırlatan sıcak ve düşündürücü bir hikâye..

rosaliaa 4 months ago

Tess

Roman Polanski

5 Gönderi

Spoiler içeriyor Yalan Bahçesinde Bir Gül / Tess'e Son Bakış Benim için bir kitabın satırlarında başlayıp, bir filmin karelerinde tamamlanan bir yolculuk oldu.. Thomas Hardy'nin kaleminden dökülen Tess, yalnızca bir karakter değil, zamanın, kaderin ve insan ruhunun sessiz bir çığlığıydı. Ben bu…devamı

rosaliaa 4 months ago

Tess

Thomas Hardy

1 Gönderi

Spoiler içeriyor NOT: Bu yazı, kitabı sadece okuyup bitirmeyen, onu içselleştiren bir okurun gözünden yazılmıştır.. Kitabı ilk elime aldığımda kalınlığıyla biraz gözümü korkuttu. Sayfaları çevirdikçe özellikle uzun doğa tasvirlerinden sıkıldım. Ama sonra fark ettim ki bu aşırı betimlemelerin ardında çok daha karanlık,…devamıNOT: Bu yazı, kitabı sadece okuyup bitirmeyen, onu içselleştiren bir okurun gözünden yazılmıştır.. Kitabı ilk elime aldığımda kalınlığıyla biraz gözümü korkuttu. Sayfaları çevirdikçe özellikle uzun doğa tasvirlerinden sıkıldım. Ama sonra fark ettim ki bu aşırı betimlemelerin ardında çok daha karanlık, çok daha gerçek bir hikâye yatıyor: Bir kadının çırpındıkça daha da yalnızlaştığı bir dünya.. Tess'in hikâyesi sadece bir aşk ya da kader hikâyesi değil. Bence bu kitap, toplumun kadına biçtiği bütün çarpık rollerin bir temsili. Tess ne yaparsa yapsın, her şey onun suçuymuş gibi gösteriliyor. Halbuki Alec tarafından açıkça istismara uğrayan Tess'in yaptığı tek şey, sessiz kalmak.. Alec tarafından kendi arzusu olmadan yaşadığı bir şey nedeniyle hayatı boyunca toplum tarafından en kötüsü de sevdiğini sandığı adam tarafından yargılanıp cezalandırılmak.. İşin acı tarafı, Angel'ın geçmişte bir kadınla ilişkisi olduğunu biliyoruz. Ama onu hiç kimse sorgulamıyor. Angel kendi geçmişini "insani bir hata" olarak görüyor ama Tess'in yaşadıklarını "ahlaki bir çöküş" olarak yargılıyor. Daha da kötüsü bunu sadece Angel değil bir toplum benimsiyor! Yani burada yalnızca erkeklerin kadınlar üzerindeki tahakkümünü değil, onların ahlaki ikiyüzlülüğünü de görüyoruz. Bu durum bana çok saçma geldi: Aynı suçu işleyen iki insandan biri "erkek" olduğu için masum, diğeri "kadın" olduğu için günahkâr sayılıyor. Bunu kabul etmek çok zor. Ve ne yazık ki hâlâ geçerli olan bir adaletsizlik bu..! Bir de Tess'in ailesi var... Özellikle annesi! Ben gerçekten Tess'in annesinden nefret ettim. Kusura bakmasın kimse ama hangi anne kızını bile bile kötü bir yola iter? Açgözlülükle hareket eden bir kadın olarak gördüm onu. Bütün bu "soylu soy, zengin damat bulma hevesi, kızımızı iyi bir evliliğe sokalım" çabası, Tess'in başına ne geldiyse bunlardan dolayı geldi. Baba ise zaten umursamazın teki. Anne deli gibi bir hırsla hayal kuruyor, çocukları da umursamıyor. Sonuç olarak Tess, kardeşlerinin yükünü sırtlanmak zorunda hissediyor.. Ve böyle bir ortamda bir genç kız ne yapabilir ki? Ailesi tarafından korunmamış, sevdiği adam tarafından terk edilmiş, toplum tarafından dışlanmış biri olarak kendi başının çaresine bakmaya çalışıyor. Bu kitap bana şunu düşündürdü: "Herkes anne baba olmamalı." Çünkü sadece çocuk doğurmakla anne-baba olunmuyor. Kendi hayatını kuramamış, kendine yön verememiş insanların çocuklarından "iyi bir hayat" beklentisi içinde olması acımasızlık. Özellikle de kız çocuklarından... Tess karakteri çok sönük gibi görünse de aslında içten içe sessiz bir isyanı var. Onun gücü, sessizliğinde saklı. Sürekli fedakârlık yapıyor ama karşılık bulamıyor. Kadınlardan hep sabır, anlayış, suskunluk bekleniyor. Erkekler içinse her şey mübah. Kadın hayatının kırılma noktalarını sessizce taşıyor; erkeklerse bu kırılmalara neden olup sonra yollarına devam ediyor. Sonuç olarak Tess, toplumun kadınlara biçtiği rollerin trajik bir özeti gibi.. Kadın fedakâr olacak, kadın affedilmeyecek, kadın susturulacak, kadın sonsuza kadar kendini terkeden adamın yollarını bekleyecek! Gerçekten kitabı okurken sanki Tess'e değil de tüm kadınlara haksızlık edilmiş gibi hissettim.. Hardy'nin kalemiyle anlatılsa da, bu hikâyede birçok kadının sesi var. Ve ben bu kitabı okuduktan sonra şunu çok net anladım: Kadınlar hâlâ affedilmeden yargılanıyor, hâlâ masumiyetlerini kanıtlamaya çalışıyorlar. Ve bu bence sadece Tess'in hikâyesi değil; bizden pek çok kadının hâlâ yaşadığı gerçek. Bir kadının değeri ne ailesine, ne soyuna, ne de bir erkeğe bağlıdır. Kadınlar sadece var oldukları için değerlidir. Ve artık yalnızca masum olduklarını ispatlamaya çalışmak zorunda değiller.. Ve eğer illaki de bir ispat gerekiyorsa bunun kısasa kısas olmasını diliyorum... Tavsiye: Kitabın kalınlığı gözünüzü korkutuyorsa ya da çok fazla zamanınız yoksa 3 saatlik filmi de mevcut, dilerseniz filmini de izleyebilirsiniz fakat kitabı filmine göre daha derin bir içeriğe sahip. Filminde kitapta anlatılan bazı olaylar es geçiliyor fakat çok da farklı değil.. Bilginize.. :)

rosaliaa 4 months ago

Rezonans Kanunu

Bengisu Akipek

36 Gönderi

Spoiler içeriyor "Bir hayalde öngörülmedikçe hiçbir şey gerçekleşmez.." "Hangi konuda hesaplarımız tutmazsa, ona rastlantı adını veririz.." "Kendiniz için istediğiniz her şey zaten gerçekleşti..." "En derin korkumuz, yetersiz olmamız değildir. En büyük korkumuz, sonsuz güce sahip olmamızdır. Kendi karanlığımızdayken kendi ışığımızdan şüpheye düşeriz.."…devamı"Bir hayalde öngörülmedikçe hiçbir şey gerçekleşmez.." "Hangi konuda hesaplarımız tutmazsa, ona rastlantı adını veririz.." "Kendiniz için istediğiniz her şey zaten gerçekleşti..." "En derin korkumuz, yetersiz olmamız değildir. En büyük korkumuz, sonsuz güce sahip olmamızdır. Kendi karanlığımızdayken kendi ışığımızdan şüpheye düşeriz.." *Bazı kitaplar okunur, biter ve bir köşeye kaldırılır. Ama Rezonans Kanunu benim için öyle bir kitap olmayacak. Çünkü bu kitap, bir roman gibi son sayfası çevrilip unutulacak bir eser değil. Aksine, insanın zaman zaman dönüp tekrar bakmak isteyeceği, kendini kötü hissettiğinde yeniden okumak isteyeceği nadir kitaplardan biri. Açıkçası bu kitabı aceleyle bitirmek istemedim. Her sayfasını sindirerek, hissederek ve düşünerek ilerledim.. Kitap boyunca bilinç, bilinçaltı, hissiyat ve insanın görünmeyen yönleri üzerine düşünürken, zihnimde yeni kapılar açıldığını hissettim. Hatta bazen bu düşünceler rüyalarıma kadar uzandı. Sonu görünmeyen bir boşluğa doğru düşüyormuş gibi hissettiğim anlar oldu. Fakat bu düşüş korkutucu değildi aksine, beni bilinmeyene yaklaştıran, merakımı besleyen ve içimde garip bir heyecan uyandıran bir histi. Ne kadar derine indiğimi hissetsem, o kadar çok şey anlamak ve keşfetmek istiyordum.. Zaten öteden beri evrenin gizemli taraflarına, hissiyata ve insanın görünmeyen dünyasına ilgi duyan biriyim. Bu yüzden kitapta anlatılanlar bana yabancı gelmedi. Aksine, çoğu zaman kendi deneyimlerimle örtüştüğünü hissettim. Kitabın en çok üzerinde durduğu düşüncelerden biri de, aslında hepimizin görünenden çok daha derin bağlarla birbirimize bağlı olduğu fikriydi. Fiziksel olarak birbirimizden kilometrelerce uzakta olsak bile, hislerimizin, düşüncelerimizin ve kalplerimizin birbirine dokunabildiğini anlatıyordu. Belki de bu yüzden, bazı insanların varlığını hiç beklemediğim anlarda hisseder gibi olduğum, hatta bazen bunun rüyalarıma kadar yansıdığı zamanlar bana artık daha az tuhaf geliyor diyebilirim. Çünkü insanın hissiyatının, yalnızca gözle görünen dünyadan ibaret olmadığı düşüncesi, bana her zaman büyüleyici gelmiştir... Bu kitap sayesinde kendime daha önce hiç sormadığım soruları sordum. Fark etmediğim bazı güzel yönlerimi, içimde zaten var olan ama üzerinde çok durmadığım değerleri daha net görebildim. Hepimizin içinde keşfedilmeyi bekleyen bir cevher olduğuna, bazen farkında olmadan bile birbirimize ilham verdiğimize ve düşündüğümüzden daha büyük etkiler bıraktığımıza inanıyorum. En güzel taraflarından biri de, kitapta anlatılan birçok şeyi okurken "Bunu ben de yaşamıştım." diyebilmekti. Çünkü anlatılanlar bana hayal ürünü gibi gelmedi. İnsanların hayatlarında gerçekten karşılaştıkları, hissettikleri ve bazen anlam veremedikleri şeylerin başka insanların da deneyimlerinde yer aldığını görmek, garip bir sevinç ve aidiyet duygusu uyandırdı. Belki de bu yüzden Rezonans Kanunu, benim için sadece okunmuş bir kitap değil; insanın kendi içine yaptığı, sonu görünmeyen, merakla ve hayretle ilerlediği derin bir yolculuk oldu. Ve biliyorum ki, bu yolculuk son sayfayla birlikte sona ermeyecek.. Benim yolculuğum daha yeni başladı.. :)

rosaliaa 4 months ago

Bir Zamanlar Ben

Atilla Buğra

1 Gönderi

"Bazen tek seçeneğiniz vardır, o da yanlış olandır.." "Hayat her şeye rağmen devam ediyordu. Güneşin, bulutun, rüzgârın, yanından geçen yabancıların senin ne hissettiğini anlamasını bekleyemezdin. Onlara, "Biraz durun artık!" diyemezdin.." "Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların kendinizi…devamı

rosaliaa 4 months ago

Geceye Övgüler

Novalis

8 Gönderi

"Şimdi ben, o kutsal, dile getirilmesi olanaksız, gizemli geceye dönüyorum.." "Gösterebilir misin bana Sonrasız sadık bir yürek?"

rosaliaa 4 months ago

Marianne'in Kalbi

Alfred de Musset

3 Gönderi

"Bir kadın sizce nedir sanki? Bir anlık gönül eğlencesi; seviyorum demek zevki için sever gibi göründüğünüz boş bir hayal..!" "Bir tercümana ihtiyaç duyduğuna, kendi kendini anlatamadığına göre, bu adamın aşkı Çince veya Arapça gibi bir şey olsa gerek.." "On dokuz…devamı

rosaliaa 4 months ago

Boşanmış Kadın

Hüseyin Rahmi Gürpınar

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Ben sana büyü yapmışım cadıymışım ben sjsjsjs "Oğluma ne efsun okuyorsun bilmem? Sen bu eve geleli o zavallının dili, ağzı bağlandı..." "Geçen gece neydi o? Kocanla bir şey iddia ediyordunuz... Bir kelimenin imlâsı için sen şöyle yazılır diyordun. Kocan da…devamıBen sana büyü yapmışım cadıymışım ben sjsjsjs "Oğluma ne efsun okuyorsun bilmem? Sen bu eve geleli o zavallının dili, ağzı bağlandı..." "Geçen gece neydi o? Kocanla bir şey iddia ediyordunuz... Bir kelimenin imlâsı için sen şöyle yazılır diyordun. Kocan da hayır böyle yazılır, diyordu. Nihayet iki liralık bir hediyesine bahse giriştiniz. Sonra lügat mıdır nedir işte o kitabı açıp baktınız, sen haklı çıktın. Kızım işte o gece ben senin fettanlığından korktum.." "Yine nedir o? Kitap mı okuyorsun? Bir kere şu odanın haline bak. Hiç kadın odasına benziyor mu? Gören kıraathane sanacak." Hâlâ beni görenler: "Cami yıkılmışsa mihrabı yerinde duruyor" diyorlar. (dışarıdan baktım yeşil türbe içine girdim estağfurullah tövbe sjsjsjs) "Ağlamak yalnız Havva kızlarına mahsus bir hilkat vermesi değildir. Teessür halinde erkekler de ağlar.." "Boşanmış Kadın, diğer adıyla Mutallâka, kısa ama oldukça eğlenceli bir kitap. Mektuplardan oluşan yapısıyla akıp giden bir kitaptı. Kitap karı koca arasındaki mektuplar, gelin-kaynana çekişmesi ve arada kalan oğul etrafında dönen çatışmaları eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Bana göre, gelin–kaynana–oğul çatışmasının en iyi görüldüğü örneklerden biri. Ama bunu öyle büyük olaylarla ya da abartılı bir dille değil; tamamen günlük hayatın içinden, sanki bir evin içindeki konuşmaları dinliyormuşsun gibi veriyor. Bu yüzden karakterler çok tanıdık, çok içimizden geliyor.. Ben ne zaman Hüseyin Rahmi Gürpınar okusam yüzümde hep bir gülümseme oluyor. Çünkü insan ilişkilerini, ev içindeki küçük savaşları ve insanların komik taraflarını öyle güzel bir mizahla anlatıyor ki hem güldürüyor hem düşündürüyor. Dili de çok canlı okurken hiç sıkmıyor. Bana hep Türk edebiyatının Molière’i gibi geliyor. Nasıl Molière toplumun çelişkilerini ve insanın komik taraflarını güldürerek ve düşündürücü olarak anlatıp bir mizah yapıyorsa Hüseyin Rahmi de bunu romanlarında yapıyor gibi hissediyorum.. Bir de beni ayrıca etkileyen bir ayrıntı vardı: Kitabın önsözünde, daha doğmamış kızını düşünerek bu kitabı ona ithaf ettiğini daha doğrusu doğmamış kızının kaynanasına ithaf ettiğini söylüyor sjsjsj Daha ortada olmayan çocuğunu düşünüp onun yaşayabileceklerini hesaba katması bana oldukça ince ve düşünceli geldi. Belki de kadın dünyasını, gelin-kaynana çatışmalarını ve ev içindeki kırgınlıkları bu kadar iyi gözlemleyebilmesinin altında biraz da bu hassasiyet vardır diye düşündüm.. Keşke Hüseyin Rahmi ile tanışma fırsatım olsaydı ya da o dönemde yaşasaydım sjsjsjsj kitabını önsözünde belirttiği ifade aynen şu şekildeydi: ÖN SÖZDEN: Birkaç mektuptan meydana gelmiş şu hikâyeyi evlenmemden sonra doğacak kızımın kaynanası olacak hanıma armağan ediyorum..

rosaliaa 4 months ago

Vita ve Virginia

Chanya Button

2 Gönderi

Spoiler içeriyor "Sende o kadar uzun yaşadım ki merak ediyorum acaba gerçekten var mısın, yoksa seni ben mi uydurdum?" "Anın içinde sessizce yaşamazsak, insan ölerek ne kazanır ki?" -Kadın için deli diyorlar. +İnsanların hakkımda her duyduklarına inanmalarını istemezdim.." - Evlilik bir mobilyadan…devamı"Sende o kadar uzun yaşadım ki merak ediyorum acaba gerçekten var mısın, yoksa seni ben mi uydurdum?" "Anın içinde sessizce yaşamazsak, insan ölerek ne kazanır ki?" -Kadın için deli diyorlar. +İnsanların hakkımda her duyduklarına inanmalarını istemezdim.." - Evlilik bir mobilyadan ziyade bitki gibidir. Sürekli beslenme ihtiyacı olan canlı bir organizma.. + sahip olduğumuz değil büyüttüğümüz bir şeydir. "Erkek kendini bitki, kadını da toprak olarak görme eğilimi var. Bu iki cins içinde zayıf bir hal.." "Bağımsızlığın cinsiyeti olmaz.. Popülerlik hiçbir zaman üstün yetenek ve dehanın belirtisi olmamıştır.." "Bana sorarsan aşk karşındakini her şeyiyle tanımak değil, onu neyin delirttiğini bilmemek.." "Arada bir seni görüyormuşum gibi geliyor sonra bir bakıyorum gitmişsin.. insanları ne kadar az tanıyoruz.." "hiç söylediğini kastediyor ya da kastettiğini söylüyor musun yoksa sana yaklaşmaya çalışanları şaşırtmaktan zevk mi alıyorsun?" "Neden birçok şeyi kendine saklamak gibi bir sanat geliştirdin?" "Şimdiki zaman kipleri anlamsızlaşmaya başladı.." *Filmini izlemeye başlarken Virginia Woolf hakkında bildiklerim oldukça sınırlıydı. Onu daha çok feminist kimliğiyle ve trajik sonuyla tanıyordum. Açıkçası hayatının bazı yönlerini bugün öğrenmiş oldum ve bu beni şaşırttı. Fakat filmi değerlendirirken bu kısmı merkeze almak istemiyorum. Çünkü bana kalırsa bir insanı anlamaya çalışırken bazen hayatının en çok konuşulan tarafı, aslında en az şey anlatan tarafı olabilir.. Benim dikkatimi daha çok Virginia Woolf'un bir yazar olarak zihinsel dünyası çekti. Sürekli düşünen, kendi zihninin içinde dolaşan, bazen düşüncelerinin ağırlığı altında ezilen bir insan gördüm. Yazmak gerçekten böyle bir şey mi diye düşündüm izlerken. İnsan çok düşünmekten yorulur mu? Düşünmek, insanın kendi içinde kaybolmasına neden olabilir mi? Film bana daha çok bu gibi soruları sorgulattı.. Virginia'nın yaşadığı buhranları bir tanıyla açıklamak istemiyorum; sonuçta bir insanın iç dünyasını dışarıdan bütünüyle anlamak kolay değil. Ama film boyunca onda bir anlam arayışı, bir iç sıkışmışlık ve tarif edilmesi zor bir yalnızlık sezdim.. Film boyunca düşündürücü cümleler ve insanı durup düşündüren birçok bakış açıları vardı.. Film boyunca Virginia Woolf ve Vita'yı yalnızca birbirine yakınlaşan iki insan olarak değil, biraz da kendi yazgılarıyla savaşan iki kadın olarak gördüm. Sanki ikisi de kendi iç boşluklarıyla, hayatın anlamını çözme çabasıyla ve bir şeye tutunma ihtiyacıyla mücadele ediyordu. Bu yüzden bana göre aralarındaki bağ yalnızca bir yakınlıktan ibaret değildi; daha çok birbirinin dilinden anlayan, aynı iç sıkışmışlığı farklı şekillerde yaşayan iki insanın birbirini tanıması gibiydi. Belki de bazı insanlar birbirini sevmekten önce birbirinin yalnızlığını anlar. Filmi ben daha çok Virginia Woolfu'u bir yazar olarak anlamak için izledim. Açıkçası ilgimi çeken taraf, onun düşünce dünyası, yazarlığının ağırlığı ve insanın zihninde büyüyen sorgulamaları oldu..