Rosetta Nebula (@rosetta)

Kedi Felsefesi - Kediler ve Hayatın Anlamı

İnsan kendisine ait sefilliğinin farkında olmayan bir varlık olduğu için hayvanlar ya da diğer canlılardan üstün olmaya kafayı takmış durumdadır. Bu da beklenenin aksine üstünlüğünü kanıtlamamış aksine insanın sefilliğini en çıplak haliyle gozler önüne önüne sermiştir. Bunun yanında bir de…devamı

rosetta 8 hours ago

Dün gece, bu defa oğlumla(🐈) birlikte Flow filmini yeniden izledim. İnsanlardan haz etmiyorum ama hikâye anlatan olarak insan iyi ki var. Bence insan, bu dünyayı dile getirmek, ifade etmek için var olmuş.

rosetta 1 month ago

Üzgünüm, Bebeğim

Eva Victor

6 Gönderi

Bir kadın hikayesi. Fleabag (dizi) karakterini sevenler bunu da begenecektir. Aslında bir kadın hikayesi olmanın da ötesinde bir cinsel saldırı mağdurunun travma ile olan ilişkisini anlatmış film. Oyuncu o kadar iyi oynamış ki zihinsel ve ruhsal kopuşlar, kendi içinde yaşadığı…devamıBir kadın hikayesi. Fleabag (dizi) karakterini sevenler bunu da begenecektir. Aslında bir kadın hikayesi olmanın da ötesinde bir cinsel saldırı mağdurunun travma ile olan ilişkisini anlatmış film. Oyuncu o kadar iyi oynamış ki zihinsel ve ruhsal kopuşlar, kendi içinde yaşadığı belki depresyon, korkular ve toplumun geri bildirimleri çok iyi yansıtılmış. Travmadan önce ve sonra farkı hiç abartıya kaçmadan ama çok gerçekçi bir şekilde hem oyuncunun, eşyanın, hem de çevrenin ışığında, duygusunda çok iyi yansıtılmış. Yönetmen ve senarist aynı zamanda başol oyuncusu olan Eva Victor çok yetenekli. Rahatsız edici durumları adeta size de yaşatıyor ama böyle bir derdi hiç yok. O duyguyu çok iyi yansıttığı için içine alıyor sizi ve empati devreye giriyor hemen. Yer yer aşırı rahatsız edici, sinir bozucu bir atmosfer. Zaten böyle bir konu nasıl sinir bozucu olmasın ki. Sizin başınıza gelmiş bir felaket digerleri için sadece bir vaka, iş, analiz olabilir. En çarpıcı sahne üniversitedeki kadın hocaların hiç anlamadıkları halde biz de kadınız seni anlıyoruz demesiydi. Oysa bir felaketi zihinsel olarak kavramakla onun cehenneminde yanmak aynı şey değildir. Başa gelmeyince anlamıyor yani insan... Yönetmen travma kavramını adeta somut bir şeye dönüştürmüş. Zaman kronolojik değil, çünkü travma sonrası hayatta zaman lineer akmaz. Bu nedenle bir o zamana bir bu zaman götürüyor sizi. İkincisi toplumsal alanların birçoğuna travma mağdurunun gözlerinden bakmış. Mesela hukuk davası sahnesi, üniversite sahnesi, hastane sahnesi market sahnesi, kedi sahnesi ki onun iyileşme serüveninde kedi çok önemli. Çünkü genelde biz onları kurtardık sanırız ama hayvanlar bizi kurtarır. Bunu da o kadar güzel anlatmış ki ağladım tabii ki ❤️ O boğucu, ölümü andıran çok kötü birşeyler yaşanıyor bu sokaklarda evlerde atmosferi ise bence sinema alanında deha göstergesi. Evlerin ışıkları, ormanlık alanlar, ışık daima kasvetli ve hayatın sıradanlığının rahatsız ediciliğini geri yansıtıyor sanki. Sonunda ise yaralarımızı saranın arkadaşlık, güven, yani yine ötekinden gelecek olan ilişki ve bağ olduğunu çok güzel özetlemiş. Anlaşılmaya ihtiyacım var diyor bir mağdurun gözünden... Didik didik edilmeye, hayretler içinde kalınmasına ya da soğuk imalı yaklaşımlara değil. Filmin bütünü travmatik bir olay yaşayan kadının iki dünyasını ele alıyor. Olaydan önce ve sonra. Bence herkes izlemeli böyle filmleri çünkü empati duygusu gelişmeye insanlar zalimleşiyor. İnsanı anlamak için onun hikayelerini dinliyoruz değil mi? 🙂 Şuraya bıraktım, iyi seyirler

rosetta 1 month ago

Tomris

Akan Satayev

41 Gönderi

Gerçekten savaşı Türkün anası doğurmuş! Her Türk asker doğardan, savaş bizim için düğündür (bayramdır) gibi atasözlerimizin ne kadar geçmişe uzandığını bir kez daha görmüş oldum. O savaş sahneleri neydi öyle, geri sarıp sarıp izledim! Kuş bakışı açıdan sahneler ne kadar…devamı

rosetta 1 month ago

Mın Bala

Akan Satayev

5 Gönderi

"SENİ İKİ DÜNYADA DA SEVECEĞİM." Kazakların yani Türk kardeşlerimizin Moğol istilasına karşı verdiği mücadeleyi anlatan bu filmi izlerken tüylerim diken diken oldu. Filmin dilini anlamak inanılmaz güzel iken bir de Anadolu'nun yüreğinde konuşulan öz Türkçe kelimeleri duymak beni çocukluğuma götürdü.…devamı

rosetta 2 months ago

レンタネコ

Naoko Ogigami

3 Gönderi

Cehennemin içinde cennetin fragmanı gibi bir güzellik bu film 🫠❤️ Bakın benim izledim diye sevinçten neşeden, mutluluktan dört köse olduğum nadir filmlerdendir. Bu filmi asla analiz etmem. Çünkü bu film bir hissiyattır. Sakinliğe, dinginliğe, huzura, hissedişe, derin uzun ve rahat…devamı

rosetta 2 months ago

Hamnet

Chloé Zhao

168 Gönderi

Bir şairi şair yapan, şiiri şiir yapan nedir? Bir insan yarısı ve hatta tamamı gittiğinde kendisinden, nasıl yaşar? Varoluşun o kesin, keder dolu hükmü çoktan asılmışken boynuna, unutarak nasıl ve ama nasıl yürür yine de o malum sona...? Dayanmak ve…devamı

rosetta 3 months ago

Gündüz Apollon Gece Athena

Emine Yildirim

9 Gönderi

Bu coğrafya, Anadolu kendi hikayesini kendi anlatınca gerçekten tadından yenmiyor. O kadar beğendim ki ne kadar puan olsa veririm. Tarihin tüm sayfalarında insanın hikayesi anlatılmış, üstelik bugün de aynı... Tarihin tüm zamanlarında, kadınlara, hakkını arayana, ötekine, güçsüz olana ne olduğu…devamı

rosetta 3 months ago

Saplantı

Curry Barker

291 Gönderi

İzlemeyi dört gözle beklediğim filmlerden biriydi ve çok beğendim. Yönetmenin ilk uzun metrajlı filminde bu kadar başarılı olması başka bir takdir meselesi. Şimdi gelelim filme. Türkiye'de filmin yeterince anlaşılmadığını düşünüyorum. Bence bunun altında korku deyince yüksek ses efekti ve metafizik…devamıİzlemeyi dört gözle beklediğim filmlerden biriydi ve çok beğendim. Yönetmenin ilk uzun metrajlı filminde bu kadar başarılı olması başka bir takdir meselesi. Şimdi gelelim filme. Türkiye'de filmin yeterince anlaşılmadığını düşünüyorum. Bence bunun altında korku deyince yüksek ses efekti ve metafizik korkunun Türk seyircisi için bir yarış meselesi olması. Yani ne kadar korkunç bir filmi izleyebilme becerisi olarak algılıyor seyircimiz korku sinemasını ki bu da normal bence çünkü insanın yaşadıkları aşırı kötü ve korkunç olunca korkma kasımız aşırı kullanılmış olduğundan korku filminden zevk almayı da kaba sana unsurların üzerimizde ancak bırakabildiği etkiye indirgenmiş oluyor konu. Bunları geçersek gelelim filme. Film son derece hayatın içinden bir konuyu aşk ve saplantı psikolojik gerilim öğeleri ve çok daha hassas konular üzerinden ele alıyor. Korktum mu hayır ama inanılmaz sarsıldım, aydınlandım ve etkilendim. Zaman zaman da gerildim. Yönetmenimiz basit bir korku filmi olmanın çok ötesinde bir iş çıkarmış. Filmde karşılıksız gerçek aşkı, yası, aşkın son derece bencil bir yanı olduğunu, dileklerimizi ve onlar gerçekleştiğinde verdiğimiz tepkiler gibi birçok insanca karmaşa ele alınmış. Film, genç bir adamın iş yerinden arkadaşına olan platonik aşkı ve buna karşılık bulma çabasının etrafında örülmüş gibi görünse de gerçekte olan bu çocuğun ölen kedisine yönelik acıyla, kederle açılır giriş sekansları. Burası filmin gidişatındaki gerilim ve çaresizliğin nereden geleceğini filmin başından işaretini bize verir. Filmde Bear isimli karakterin kedisi ölür, eve geldiğinde ilaç yediği için zehirlenmiş kedisini yerde yatarken bulur. Bu sahne o kadar çarpıcı ve can yakıcıydı ki daha film başlarken yüreğim sıkıştı. Devamında hızla çocuğun aşık olduğu Nikki isimli kızla olan muhabbete geçilir. Bu hız zaten, freni patlamış arabanın sonunu bize hissettirir. Acı öylesine büyük ki çocuk takıntı derecesinde bu acıdan kaçarken Nikki'ye olan ilgisine adeta saldırır. Sahneler hızlanır, olaylar hızlanır. Bear, onu çok seven, her şeye rağmen onun hayatında bulunan, hiçbir yere gitmeyen, gidemeyen kedisinin ölümü sonucu içine girdiği derin ızdıraptan aşkın avuçlarına kaçmaya çalışmaktadır. Bu boşluğu kapatması gerekmektedir. Çünkü ölümün açtığı boşluk herkesi içine çeker. Kedisi ölmüştür ama hayat durmuyor ve hızla devam ediyor. Bu sahneler başlı başına gerilimli ve zorlayıcı idi. Çünkü kedisi ölen bu çocuğun acısı karşısında patlamasını, feryat etmesini bekliyorken, yönetmen çocuğun duygularını hızla geçiştirerek ve bastırarak bizi sıkıştırmaya devam eder. Çocuk dışarıdan oldukça sakin görünür ve bu çok daha ürkütücüdür. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. İşte korkunun ve dehşetin başladığı asıl nokta burasıdır. Bu sıkışma. Bu çoğumuzun aşina olduğu büyük acı ve ondan delirmiş gibi kaçma hali. Bu olay henüz olmuşken çocuk dışarı çağrılır ve gider ve bir dilek çubuğu alır kıza hediye edecek yapamaz, sonuçta kızın bu dünyada en çok kendisini sevmesini diler. İşte bu anda yas, acı ve tanımlanamayan değişim Nikki'nin aracılığıyla ortaya çıkar. NİKKİ SANDY OLMUŞTUR! Filmin devamında çocuğun tuttuğu dilek sebebiyle kendisine bir anda aşık ettiği Nikki adlı kızı değil de dünyada en çok sevdiği kişi Bear olan kedi Sandy'i izlemeye başlarız. Evde zamandan zamana gördüğü ve hasretle yolunu gözlediği sahibini bekleyen, onu seven, onu özleyen Bear'ın yolunu gözleyen Sandy'nin yaşadıklarını izliyoruz. Bear'ın etrafında Sandy nasılsa Nikki de bir anda öyle olmaya başlar. Korku sahnelerinin hepsinde Nikki'nin Bear'dan uzaklaşamadığını, onsuz geçen anlara katlanamadığını, onu her şeyden ve herkesten ayrı tuttuğunu bütün dünyasının Bear olduğunu izleriz. Tıpkı kedi Sandy gibi. Her ne kadar kedi ruhunu bir korku öğesine çevirmeye kalkıştığı için biraz kızmış olsam da burada korkutucu olanın kedinin yalnızlığı ve yaşadıkları olduğunu veyahut Bear'ın, Sandy'nin ölümünden duyduğu derin pişmanlık ve suçluluğunun somutlaştığını gördüm. Kedinin dünyalara bedel sevgisinin ve sahibi yanında olmadığı zamanlarda yaşadığı derin yalnızlık, terk edilmişlik ve hatta hapsedilmişliğin derin hüznünü ve kedinin çaresizliğinin Nikki ile biraz insanın anlayacağı bir dile çevrilmesini görüyoruz. Nikki de tıpkı kedi Sandy gibi çaresiz, muhtaç bir şekilde Bear'ın bencil 'ilgisine' kurban edilmiş ve onun dileğinin içerisinde hapsolmuştur. Ancak bu ilgi çok uzun sürmemiş tıpkı kedisine olduğu gibi Nikki de ona bağlanınca biranda bu ilgisini yitirmiştir. Nikki'nin bu saplantılı 'aşkı' çocuğun kendi dileğinin sonucu olsa da bu aşkın gerçekliğini sorgulamaya başlamış ve dileği sebebiyle değişen Nikki'yi değişmekle yadırgamaya geçmiştir. Çünkü bu genç adam, büyük bir hevesle, bir şeylere sahip olmak için çok bencilce yollara başvursa da onları elde ettiğinde o şeylerin değerini bilmemektedir. Kedisine de bu olmuştur. Onu bir eşya gibi evde adeta unutmuştur. Diğer yandan dilek tutulmadan önceki sekans Nikki hakkında ilginç bir anekdot verir. Nikki yazar olmak istediğinden ve gerçek aşkı 'romantizmi degil' yaşamak ve anlatmak istediginden bahsetmiştir. Yönetmen öyle zekice bir yol izlemiştir ki her karakterin gelişimi başından sonuna tutarlı, olaylar bağlantılı ve derinlikli şekilde ilerler. Çünkü Nikki gerçek aşkın ızdırabını dilemiştir. Aşkı dilemiştir. Ve bir kedi gibi aşık olmuştur. Özgür doğası ile aşık olduğu kişi arasında inişli çıkışlı, tedirgin edici, bıçak sırtında katlanılmaz bir yolculuğa çıkmış ve kendisini tamamen kaybetmiştir. Bu kayıptan kurtulmak için ölmeyi dilemiştir. Aşk yüzünden kendisini kaybeden biri için ölüm belki de özgürlüktür. Çünkü ne yaparsa yapsın Bear ondan korkmuş ve ona olan sevgisi güvenilir değildir. Benim hissettiğim, kedi Sandy bile bu yalnızlık ve Bear tarafindan yeterince görülmemeye, unutulmaya sanki bir yük gibi yaşanmaya katlanamayıp ölmeyi dilemiş olabilir. Film, tüm bu temaların hakkını tam dozunda, müthiş sahnelerle, diyaloglarla, ışık ve olay örgüsü ile sararak sonuna dek vermiştir. İçerisinde anıtsal bir yolculuk yapıyor gibi hissettim. Bütün oyunculuklar çok iyiydi ama Inde Navarrette, Nikki rolünü başka bir boyuta taşımış, onu izlerken bir kediden ayırmak mümkün değildi. Bu kadar şahane bir oyunculuğun da hakkını vermeliyiz. Filmin sonu ise film kadar sağlam ve vurucu olmuştur. Burasını izleyip görün. Bear, bu defa bir şeyleri anlamış ve yapması gerekeni yapmıştır. Filmde birçok konu gündelik yaşamın sıradan akışı icerisinde işlenmiş ve bu damarlara kadar sirayet eden bir gerçeklik gerilimi yaratmıştır. Mesela arkadaşlık ilişkilerindeki iki yüzlülük, insanların birbirleri ile kurduğu dolaylı ikircilikli oyunlar filmin dokusunu oluşturmuştur. Oysa Nikkin'nin kedileşen gerçek halinde bu hallerin hiçbirine yer yoktur. O olduğu gibidir. Gerçektir. Yani bir insanla bir kedi arasındaki farkları da olduğu gibi görürüz. Gerçek yaşamdaki ilişkilerin karmaşıklığına enteresan bir bakış atarken; film, sonunda herkesin özgür kalabildiği bir saplantı dansını anlatıyor. Sandy, ruhun şad olsun güzel yavru. Asla korku ve gerilim hissetmedim ancak bunun sebebi kedi bir evladım olduğu için daha çok onun durumunu anlamaya ve üzülmeye çekildim desem yeridir. Nikkin'nin varolusunda geri gelen kedi ruh seni seviyorum. Özetle bu bir matem ve bunun yarattığı cehennemin gerilimini anlatan korku filmidir. Filmi bence tekrar izleyin. Keyifle sindire sindire izlenesi bir film 9/10

rosetta 1 year ago

Ahtapottan Öğrendiklerim

Pippa Ehrlich

71 Gönderi

Öncelikle kalbimi söküp alan bir film izlediğimi ve hayatıma son bir senede giren ve benim yavrum olan kedimi bu filmin her her anında düşündüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Hem bireysel var oluşumuzdaki otantik benliğimizin keşfi hem de bulunduğumuz çevreyle daha derin…devamıÖncelikle kalbimi söküp alan bir film izlediğimi ve hayatıma son bir senede giren ve benim yavrum olan kedimi bu filmin her her anında düşündüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Hem bireysel var oluşumuzdaki otantik benliğimizin keşfi hem de bulunduğumuz çevreyle daha derin ve anlamlı bir bağ kurabilme üzerine son derece etkileyici bir belgesel izledim. İçinden çıktığımız ve parçası olduğumuz doğayla bağımızı yeniden kurabilmenin hevesini, merakını ve imkanını hatırladım. Bir canlıyla gerçek bir bağ kurabilmeyi ancak yaşayanlar bilir... Gerçekten bu harika filmde bunu anlayan, yaşayan bir deneyime denk gelmek hem de bunu o canlının kendi evinde misafir olarak yapmak bambaşka bir boyut. İzlerken ruhumun bağ kuramamaktan ve dünyaya dahil olamamaktan duyduğu derin acıyı iliklerime kadar hissederken; etrafına bakan, dahil olan ve keşfeden bir hareketin yaşamla ve ölümle, kavuşum ve ayrılıkla, mana ve boşlukla, işe yarar hissetmek ve depresyonla olan gelgitli ilişkisine şahit oldum. Bu ilişki bu filmde katman katman adım adım açıldı, serpildi ve büyüdü. Bir adem evlâdı sebebini kavrayamadığı ruh yarası ile mucadele ederken -bir çoğumuz gibi- çocukluğunun geçtiği yere yani bence yolculuğun başladığı yere gitmeye karar verir. Çektiği acıdan sanki orada hayatına son verecek gibi ağır bir duygu bırakır üzerimize. Ancak orada bir ahtapotla eşsiz bir ilişki ve bağ kuracağı bir yolculuğa başlar. Yolculuk yolculuk içinde... Bize her açılan katmanla bir canlılık, merak, yaşama dair hareketlilik gelir. Sanki yeniden hissetmeye başlarız. Donukluk hislerimizden ve zihnimizden adım adım uzaklaşır. Sanki iyileşen bir yara gibi. Sanki yarım kalan herşey tamamlanacaktır. Tutulmamış bir yas tutulacaktır. Sanki hayatın ileri evrelerinde yeni bir can hakkı kazanmak gibi. Kendimizi derin acılarımızın sebeplerini analiz etmeden sezdigimiz ve dikkatimizi tamamen varoluşa yönlendiren yepyeni bir katmanın içerisinde buluruz. Bu katman hayat gibi capcanlıdır. Orada bütün duygulara yer vardır. Ahtapotun dünyasına bu dalış bize çok benzeyen bu kahramana bir aydınlanma getirecektir. Bu katmanda Ahtapotun evrenini keşfe çıkar ve onun varoluş mücadelesine odaklanırız. Ahtapotun sonunda öleceğini bildiği hatta bunun için yaşadığı kısacık hayatının ve kendini feda edişinin eşsiz, sade ve sahici anlarına şahit oluruz. Oradaki şahitlik ile bu yaralı ruh fani hayatının anlamsız olduğu yönündeki kendisine eziyet eden düşünceden de özgür kalacaktır. Çünkü kelebeğin ömrü gibi bir gün bile olsa her yaşam, bizim zamanla ölçülemez ve ölümle engellenemez bir öneme ve değere sahiptir. İşte bu katman bu anlayışın geliştiği andır. Son katmanda kahramanımızla birlikte hayatın en derin ve gerçek duygusunu yaşarız, yas tutarız. Bu yas öylesine önemli ve özeldir. Derin bir kayıpla sarsıla sarsıla ağladığımız bir sessizlikte tüm varlığımızla acı çekeriz. Bu kaybın ve acısının arkasından beklendiği üzere yok oluş gelmez. Yaşam yeşerir. Kendisinden sonrakilere ve sonrakilere ve sonrakilere yaşamı armağan etmenin ve var olduğu her anın elinden geldiği kadar hakkını vermenin keyfini süreriz. Kahramanımız da böyle yapar. Kısaca "yaşamak kendini insan yapmaktır" sözünün hakkını vermenin yaşamak olduğunu anlarız. Ve ister insan olsun ister bir ahtapot ya da bir ağaç her varoluş ne kadar anlamlı ve güzel. İlk katmanlardan sona kadar hissettiğimiz kaybolma duygusunun sebebini de şöyle yorumluyorum: Modern yaşamlarımızın bizi "güvenlik" ve "konfor" uğruna varolmaktan yaşamaktan, denemekten ve hissetmekten mahrum bırakmıştır. Bu nedenle filmdeki ömrü kısa (bize göre çünkü nefes almayı yaşamak sanıyoruz) fakat varoluşu paha biçilemez yaşamın özgünlüğü ve derinliğini gördükçe ve vahşi doğamızın bizden nasıl çalındığını, bizim hayatta kalma garantisi için daha uzun ama ruhsuz, yapay hayatlara razı gelişimizin manasızlığını, uğruna vazgeçtiklerimizin kendimiz olduğunu gördükçe göz yaşlarımı tutamadım. Kurduğumuz insanatların içerisinde birbirimizi yerken ve bize benzeyenden başkasıyla iletişimi kesip kendimizi var oluş evimizden, doğadan resmen kovdurmuşken sürekli hasta oluşumuza mana verememizi düşündüm durdum. İşte bu film kaybolduğumuz patikaları ve eve dönüş yollarını gösterdi bize. ❤️ Sonunda ben bir ahtapot olmak istedim. Ne diyordu şair: "yaşamak şakaya gelmez büyük bir ciddiye alacaksın. Bir sincap gibi mesela..." Ben de diyorum ki "yaşamak şakaya gelmez Büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın" Bir ahtapot gibi mesela Sekiz kolla sarılacaksın hayata Gerektiğinde hiç kolun kalmasa bile Her bir yanından tutunmaya devam edeceksin. Özetle ☺️ Ben bir ahtapot 🐙 olmak istedim. Bir ahtapot...❤️❤️❤️ Sevgiler iyi seyirler 🐙🙂