(@) - Raf

Yeraltı Dünyasının Soğuk Işıkları William Friedkin’in 1980 tarihli “Cruising” filmi, sinema tarihinin en tartışmalı yapımlarından biri. Al Pacino’nun başrolde olduğu film, New York’un karanlık, deri barlarıyla dolu eşcinsel yeraltı dünyasına giren bir polis memurunun hikâyesini anlatıyor. Polisiye türüne ait gibi…devamıYeraltı Dünyasının Soğuk Işıkları William Friedkin’in 1980 tarihli “Cruising” filmi, sinema tarihinin en tartışmalı yapımlarından biri. Al Pacino’nun başrolde olduğu film, New York’un karanlık, deri barlarıyla dolu eşcinsel yeraltı dünyasına giren bir polis memurunun hikâyesini anlatıyor. Polisiye türüne ait gibi görünse de film, aslında daha çok kimlik, arzu, korku ve toplumsal paranoyayı iç içe geçiren bir psikolojik gerilim. O dönemde LGBTQ+ topluluklarından büyük tepki çekmiş, çekimleri sırasında bile protestolarla karşılaşmış. Bugünse sinema tarihinde hem kült hem de tartışmalı bir dönüm noktası olarak görülüyor. Benim için “Cruising” biraz ikili bir his bırakıyor. Bir yandan Friedkin’in atmosfer kurma becerisi, 80’lerin karanlık New York gecelerini bu kadar yoğun ve klostrofobik şekilde perdeye taşıması çok etkileyici. O deri barlar, mavi ışıklar, tekinsiz bakışlar… Hepsi birer sinemasal aura yaratıyor. Al Pacino’nun karakterinin iç dünyasına yavaş yavaş gömülmesi, izleyiciye de bir “ben nereye sürükleniyorum?” hissi veriyor. Ama diğer yandan filmdeki eşcinsel temsillerinin tek boyutlu olması, tüm bu alt kültürün yalnızca “tehlikeli” ve “karanlık” bir atmosfer olarak sunulması bugünün gözünden bakınca oldukça sorunlu. LGBTQ+ bireyleri filmdeki gibi korkutucu ya da tehditkâr figürler değiller; aksine kendi içinde çeşitliliği, dayanışmayı ve özgün kültürleri barındıran bir topluluktan bahsediyoruz. Film, bir cinayet soruşturmasını anlatıyor gibi görünse de aslında kendi içinde cinsellik, erkeklik ve kimlik üzerine karanlık sorular soruyor. Finali bile seyirciyi net bir cevapla bırakmıyor; tam aksine daha çok kafanı kurcalıyor. Bence “Cruising”, sevilmese bile unutulamayacak bir film. O dönem Hollywood’un asla cesaret edemeyeceği bir dünyayı perdeye taşıyor. Kimi zaman tedirgin edici, kimi zaman büyüleyici ama kesinlikle sıradan değil. Özellikle festival ya da arthouse sinemasıyla ilgilenenler için bir tür “görülmesi gereken” yapım gibi.

seris_comment 10 months ago

Baba 3

Francis Ford Coppola

41 Gönderi

The Godfather III Günahların Kefareti, Güçten Daha Ağırdır. Tüm güçler zamanla düşer, bütün imparatorluklar bir gün çöker. Ama en sessiz ve en acı çöküş, bir adamın içindeki çöküştür. The Godfather Part III, yalnızca bir serinin son halkası değil; sinema tarihinin…devamıThe Godfather III Günahların Kefareti, Güçten Daha Ağırdır. Tüm güçler zamanla düşer, bütün imparatorluklar bir gün çöker. Ama en sessiz ve en acı çöküş, bir adamın içindeki çöküştür. The Godfather Part III, yalnızca bir serinin son halkası değil; sinema tarihinin en görkemli karakterlerinden birinin, kendi ruhuyla verdiği savaşın kapanışıdır. Michael Corleone burada ne bir mafya lideridir, ne bir baba, ne de bir kral… O artık yalnızca geçmişin yüküyle kıvranan, affedilmek isteyen bir adamdır. Ama bu hikâyede af yoktur. Francis Ford Coppola, yıllar sonra bu son perdeyle geri dönerken, mafya destanını bir tövbe ayinine çevirir. Artık silahlar değil, bakışlar konuşur. Artık planlar değil, pişmanlıklar vardır. Serinin ilk iki filminde gücün, sadakatin ve ihaneti perdeleyen karanlığın içinden yükselen bu hikâye, şimdi bir adamın kendi içine çöküşüyle tamamlanır. The Godfather Part III, günahın ve kefaretin sinematografik karşılığıdır. Michael Corleone rolünde Al Pacino, oyunculuğunu oyunculuktan çıkarır. Artık beden değil, vicdan konuşur. Bir bakışıyla bütün bir hayatın muhasebesini yapar. Gözleri geçmişin hayaletleriyle dolu, sesi kendi yankısını duyamayacak kadar kısık. O artık yaşayan bir adam değil, yaşadığı her şeyin ağırlığını taşıyan bir hayalettir. Ve onun bu suskun çığlığı, filmin her karesine siner. Andy Garcia, gençliğin deliliğini ve geleceğin karanlığını aynı anda taşıyan Vincent karakteriyle Corleone soyadının hem mirasını hem de lanetini devralır. Diane Keaton, Kay rolünde bir hayalet gibi geri döner, ama artık daha gerçek, daha acımasız ve daha haklıdır. Onun varlığı, Michael’ın tüm inkârlarını suratına çarpan bir ayna gibidir. Sofia Coppola ise Mary ile hikâyenin en kırılgan damarını oluşturur. Oyunculuğu değil, temsil ettiği şey can yakar: Masumiyetin kurban edilmesi. Sevgisinin cezası ölüm olur. Filmin ritmi yavaş, ağır ve bilinçli. Çünkü bu bir aksiyon değil, bir ağıttır. Sicilya’nın taş sokakları, Vatikan’ın altın ışıkları, operanın kırılgan notaları… Her detay, her kadraj bir günah sahnesine dönüşür. Ve sonra o unutulmaz final… Bir opera binasının görkemi içinde patlayan kurşunlar, yılların kefareti olarak dökülen kan ve en sonunda, suskun bir çöküş: Michael Corleone bir bankta yalnız başına oturur… O koskoca güç imparatorluğu, o meşhur soyadı, o demir yumruk… Hepsi geride kalır. Geriye sadece bir adam kalır. Ve o da artık yoktur. The Godfather Part III belki kusursuz değildir. Ama eksik hiç değildir. Çünkü bu film, bütün bir üçlemenin kalbidir. Ve kalp her zaman kusurludur, ama en gerçeğidir. Bu film, bir vedadır. Ama öyle sıradan bir veda değil. Bu, gözyaşı dökemeyen bir adamın, tüm hayatı boyunca içinden akan bir çığlıktır. Bu, affedilmek için çok geç kalmış bir ruhun son duasıdır. Bu, Michael Corleone’nin son nefesidir. Ve biz o nefesi sinema salonlarının karanlığında hâlâ duyuyoruz.

seris_comment 10 months ago

Ölmek İçin Zaman Yok

Cary Joji Fukunaga

30 Gönderi

No Time To Die - Ölmek İçin Zaman Yok 🎞️ “Bond, James Bond”: 59 Yıllık Bir Casusun Vedasına Ağıt Yıl 2025. Ben, 26 filmi arka arkaya yutup, 1962’den 2021’e kadar tüm James Bond külliyatını geride bırakmış bir sinemasever olarak bu…devamıNo Time To Die - Ölmek İçin Zaman Yok 🎞️ “Bond, James Bond”: 59 Yıllık Bir Casusun Vedasına Ağıt Yıl 2025. Ben, 26 filmi arka arkaya yutup, 1962’den 2021’e kadar tüm James Bond külliyatını geride bırakmış bir sinemasever olarak bu satırları yazıyorum. Sinema tarihinin en uzun soluklu ve en ikonik ajanı ile vedalaştım. Ama bu bir “hoşça kal” değil, bir “teşekkür ederim” yazısı. Çünkü ben sadece James Bond’u izlemedim… Ben James Bond’un ta kendisi oldum. 🎩🍸💥 ⸻ 🎭 Sahneye Çıkın! Tüm Bond’lar Buraya 🔸 Sean Connery (1962–1967, 1971, 1983): “Benimle başladı her şey. O ilk ‘Bond, James Bond’ cümlesiyle sinema tarihine kazındım. Okyanus kıyısında bikiniyle çıkan Honey Ryder hâlâ herkesin hafızasında. Stil, sertlik, karizma… Benim Bond’um başka.” 🔸 George Lazenby (1969): “Sadece bir filmdeydim ama o filmde âşık oldum. Evlendim. Ve karımı kaybettim. Bu kadar duyguyu hangi Bond yaşadı ki?” 🔸 Roger Moore (1973–1985): “Ben mizahı getirdim. Gülümseyerek öldüren Bond’dum. Jaws’a karşı savaştım, uzaya çıktım. Kısacası, eğlencenin Bond’uydum.” 🔸 Timothy Dalton (1987–1989): “Karanlık, içsel çatışmalı, daha insani Bond bendim. Fleming’in romanlarındaki Bond’u sinemaya en yakın ben taşıdım. Az ama derin…” 🔸 Pierce Brosnan (1995–2002): “Soğuk Savaş bitti, teknoloji patladı. Ben eski stilin son temsilcisiydim. Stilimle, diksiyonumla, aksiyon sahnelerimle modern Bond’un kapısını araladım.” 🔸 Daniel Craig (2006–2021): “Ben her şeyi kırdım. Romantizmle geldim, fiziksel acıyla kaldım. Serinin en büyük vedasını da ben yaşadım. Benimle Bond sadece bir ajan değil, bir insan oldu.” ⸻ 🎬 Yönetmenler Kulisi: Kamera Arkasında Kimler Vardı? 🎥 Terence Young (Dr. No, From Russia With Love, Thunderball): “Bond’u yaratan sadece Connery değildi. Onu nasıl giydireceğimizi, nasıl dövüştüreceğimizi biz belirledik. O dünyayı ben kurdum.” 🎥 Sam Mendes (Skyfall, Spectre): “Skyfall sinema değil, bir şiirdi. Anne-oğul bağı, geçmişle hesaplaşma, ölümsüzlük fantezisi… Hepsini koyduk içine. Ve evet, Adele sayesinde hâlâ herkes o şarkıyla titriyor.” 🎥 Cary Joji Fukunaga (No Time To Die): “Biten bir Bond yazdım. Evet, Bond öldü. Ama sonsuzluğu öyle bir hissettik ki… Herkes biliyor: Bu sadece bir veda değil, bir efsanenin doğumuydu.” ⸻ 🍸 Bond’un Değişmeyen Üçlüsü: İçki, Saat, Moneypenny • Vodka Martini. Shaken, not stirred. → Her dönemin Bond’u bunu söyledi. Çünkü bu cümle karizmanın moleküler tanımıydı. • Omega saatleri, Aston Martin arabalar, Tom Ford smokinler → Stil kitabı yazıldıysa, ilk satırı Bond kaleme almıştır. • Moneypenny → Her filmde “olmayacak aşkın” adıydı. Flört, şefkat, sadakat. O hep oradaydı. • M karakteri → En çok Judi Dench ile sahnelere kazındı. Skyfall’daki vedasıyla herkesin kalbini dağladı. ⸻ 🎞️ En’ler Listem: Sinema Gözüm Doydu! • 🎆 En iyi film: Skyfall (2012) Sinematografi, duygusal derinlik ve Bond’un iç hesaplaşması: tam bir başyapıt. • 🎬 En iyi başlangıç: Dr. No (1962) O ilk silah namlusundan bakış ve ikonik tema müziği… Efsane burada doğdu. • 💔 En duygusal: On Her Majesty’s Secret Service (1969) Tek evlendiği, tek ağladığı film. • 💣 En aksiyon dolu: Casino Royale (2006) Açılış sahnesiyle bile sinemayı sarstı. • 👔 En şık Bond: Pierce Brosnan Takım elbiseyle dövüşecekse, bileği değil gözü keser. ⸻ 🕯️ Finalde Ne Hissettim? No Time To Die’da sadece Bond ölmedi. Yıllar boyunca seyrettiğimiz, bizimle büyüyen, değişen, içki içen, âşık olan, ihanete uğrayan adamın hikâyesi sona erdi. Ama arkasında bıraktığı şey sadece filmler değil. Bir stil, bir duruş, bir sinema kültürü… Ve her jenerasyondan izleyiciye “Bir kahraman nasıl yaşar, nasıl ölür?” sorusunun cevabı. ⸻ 🎞️ Son Söz: “James Bond Will Return”… Belki de Bizim İçimizde Ben izledim. Ben yaşadım. Ben bu seriyi onurlandırıyorum. Ve diyorum ki: Bir karakter 59 yıl boyunca ayakta kalıyorsa, o artık bir karakter değil, bir kültürdür. İzleyin. Baştan sona. 26 filmi de. Ve sonunda bana hak verin: James Bond izlemek değil, yaşanmaya değer bir tecrübedir. ⸻

seris_comment 10 months ago

Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri

Murat Firatoglu

18 Gönderi

Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri Güneşin Altında Kuruyan Hayatlar Uzun süredir merakla beklediğim ve geçtiğimiz yıl Adana Altın Koza Film Festivali’nde “En İyi Film” ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Hemme’nin Öldüğü Günlerden Birini nihayet izleme şansı buldum. Özellikle Nuri Bilge Ceylan…devamıHemme’nin Öldüğü Günlerden Biri Güneşin Altında Kuruyan Hayatlar Uzun süredir merakla beklediğim ve geçtiğimiz yıl Adana Altın Koza Film Festivali’nde “En İyi Film” ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Hemme’nin Öldüğü Günlerden Birini nihayet izleme şansı buldum. Özellikle Nuri Bilge Ceylan gibi ustaların da detaylarıyla hayran kaldığı bu film, ilk uzun metrajına imza atan Murat Fıratoğlu’nun cesur ve taze bir anlatımıyla adeta nefes alıyor. Fıratoğlu’nun hem yönetmen koltuğunda oturduğu hem de başrolü üstlendiği bu yapım, absürt mizahın, taşra gerçekliğinin ve dramatik dokuların iç içe geçtiği, kıymetli bir sinema yolculuğu. Az bütçeyle çekilmiş olmasına rağmen öyle özgün görsel detaylara sahip ki, sinematografisiyle izleyiciyi bir kasabanın bozkır tozuna, güneşin kavuran sıcağına, tarladaki emekle yoğrulan gündelik strese doğrudan ışınlıyor. Film, izleyicisini sadece izlemeye değil, o atmosferi yaşamaya davet ediyor. Hikâye, İzmir’de iflas ettikten sonra memleketine dönen Eyüp’ün, yani Fıratoğlu’nun canlandırdığı karakterin, bir gününe odaklanıyor. Bu bir gün; hem trajikomik anlarla hem de içsel bir hesaplaşmanın, sönmeye yüz tutmuş bir öfkenin izleriyle örülüyor. Domates kurutma sahneleri başta olmak üzere, tarımsal emeğin hem fiziksel hem duygusal yükünü yansıtan detaylar etkileyici. Ancak filmin en güçlü yanı görsel dili ve baş karakterin performansıyken, zayıf kaldığı nokta ise yan karakterler. Hikâye neredeyse tamamen Eyüp’ün omuzlarına yüklenmiş. Bu da filmi yer yer tek sesli bir anlatı hâline getiriyor. Oysa 1 saat 30 dakikalık bu anlatım süresi içerisinde, yan karakterlerin de biraz daha işlenmiş olması, taşranın sosyolojik dokusunu daha güçlü bir şekilde yansıtabilirdi. Politik göndermeler ya da Türkiye sinemasında sıkça rastladığımız taşra mizahı da daha güçlü temellere oturtulabilirmiş. Yine de “Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri”, ilk film olmasına rağmen hem görsel dünyası hem atmosfer kurma becerisiyle umut vaat eden bir yapım. Fıratoğlu’nun sinemaya bakışı, taşranın trajikomik hayatını ele alış biçimi ve samimiyeti, onu takip etmeye değer bir sinemacı hâline getiriyor. Absürtlüğün içinden sızan gerçekler, mizahın altına gizlenmiş hüzünler ve güneşin altında kuruyan domateslerin arasında geçen bir gün… Bu film izleyicisini yalnızca Eyüp’ün yolculuğuna değil, kendi içsel serüvenine de çıkarıyor.

seris_comment 11 months ago

Umudun Peşinde

Stephen Frears

2 Gönderi

Philomena Bir Annenin Kalbinden Eksilmeyen Evlat… Stephen Frears imzalı Philomena, bir annenin yarım asırlık suskunluğunun kelimelere döküldüğü, gözyaşını içine akıtarak yaşadığı bir hayatın izini sürüyor. Film, 1950’lerde İrlanda’da bir manastırda doğurduğu çocuğu elinden alınan Philomena Lee’nin gerçek hikâyesine dayanıyor. Ama…devamıPhilomena Bir Annenin Kalbinden Eksilmeyen Evlat… Stephen Frears imzalı Philomena, bir annenin yarım asırlık suskunluğunun kelimelere döküldüğü, gözyaşını içine akıtarak yaşadığı bir hayatın izini sürüyor. Film, 1950’lerde İrlanda’da bir manastırda doğurduğu çocuğu elinden alınan Philomena Lee’nin gerçek hikâyesine dayanıyor. Ama bu sadece bir biyografi değil — bu, bastırılmış travmanın, yıllar sonra bile yankılanan vicdanın, affetmenin ve anlam arayışının filmi. Judi Dench, oyunculuğuyla resmen bir oyunculuk dersi veriyor. Onun Philomena’sı, sadece bir anne değil; geçmişin yükünü taşıyan ama hâlâ merhametle dolu, saf kalmayı başarmış bir insan. Dench’in gözlerinin içine bakıyorsun, orada koca bir hayat var: utanç, özlem, umut, kırgınlık… Ama en çok da kabullenmek. Bir başka oyuncu belki bu karakteri ağlayarak, bağırarak oynardı. Dench susarak oynuyor. Dudaklarını ısırarak, gözlerini kaçırarak. Her mimiğiyle “ben seni hiç unutmadım” diyor. Ve o kadar doğal ki… Sanki ekranda izlediğin bir karakter değil, gerçek bir anneyle oturup konuşuyorsun. Steve Coogan ise şaşırtıcı derecede etkileyici. Alaycı, elitist bir gazeteci olan Martin Sixsmith’i canlandırıyor. Başta Philomena’yı ciddiye almayan, onun naifliğini küçümseyen bir adam. Ama zamanla, Philomena’nın inatla koruduğu insanlığın karşısında kendi katı kabuğunu çatlatıyor. Aralarındaki diyaloglar hem komik, hem dokunaklı. İnanç ve sekülerizm, sınıf farkı ve nezaket gibi temaları bu ikili arasında çok ustaca tartıştırıyor film. Frears’ın yönetmenliği de abartısız ama çok güçlü. Hikâyeyi manipüle etmiyor, seyirciye ne düşüneceğini dikte etmiyor. Kamera hep birkaç adım geriden, saygılı bir mesafeden bakıyor karakterlerine. Ve bu sayede film daha da derinleşiyor. İzleyiciye “duygulan!” demiyor, zaten otomatik olarak dağılıyorsun… Film Katolik Kilisesi’nin karanlık geçmişine sert ama incelikli bir eleştiri getiriyor. Kurumsal dindarlığın bireyi nasıl ezdiğini gösteriyor ama bunu öfke dolu bir ağızla değil, yaşanmış bir adaletsizliğin sessiz tanıklığıyla yapıyor. Filmde bir sahne var — Philomena’nın içini kemiren soruları manastırın bahçesinde yanıtlamaya çalıştığı sahne… İşte orada sinema, gerçekten ilahi bir dile dönüşüyor. Oscar’da 4 dalda adaylık (En İyi Film, En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Uyarlama Senaryo, En İyi Müzik) aldı ama açık konuşalım: Bu film bir ödül sezonu filmi değil, bir ömürlük yara filmi. Seni sarsıyor, sonra usulca sarıyor. “Ben affettim. Çünkü nefret etmek için çok yorgunum.” İşte bu cümleyle bitiyor Philomena’nın yolculuğu. Ama bizde yeni başlıyor… Birini kaybetmek, unutmamakla olur. Ve bazen, en yüksek ses; sessizliktir.

seris_comment 11 months ago

Günaydın arkadaşlar hepimize ilk önce geçmiş olsun çok büyük bir depremi atlatmış sayılıyoruz. Açıkçası raf uygulamasına soyleyecegim birkaç cümlem var bağımsız olarak gündemden. Bu da bazı filmlerin eklenmemesi ve takip edilmemesi olarak düşünüyorum. Her dakika film eklemek için bildirim vermekten…devamı

seris_comment 1 year ago

Ölü Mevsim

Dogus Algün

3 Gönderi

Ölü Mevsim Sessiz Çığlıkların Mevsimi: Ölü Mevsim Geçen yıldan beri sabırsızlıkla beklediğim Ölü Mevsim’i sonunda izleme şansını yakaladım. Doğuş Algün’ün ilk uzun metraj yönetmenliği olan bu film; abla-kardeş ilişkisini, terk edilmiş bir sinema salonunun zamansızlığıyla buluşturuyor. Kara komedi öğeleriyle yoğrulan…devamıÖlü Mevsim Sessiz Çığlıkların Mevsimi: Ölü Mevsim Geçen yıldan beri sabırsızlıkla beklediğim Ölü Mevsim’i sonunda izleme şansını yakaladım. Doğuş Algün’ün ilk uzun metraj yönetmenliği olan bu film; abla-kardeş ilişkisini, terk edilmiş bir sinema salonunun zamansızlığıyla buluşturuyor. Kara komedi öğeleriyle yoğrulan hikâye, hem mizah hem de hüznü aynı anda hissettirmeyi başarıyor. Yönetmenin yer yer dinsel göndermelerle bezediği semt atmosferi; sadece abla-kardeş ilişkisiyle sınırlı kalmayıp, “anne olmak ne demektir?” sorusunu da çok katmanlı biçimde sorguluyor. Adana Altın Koza’da ödül alan bu film, adını fazlasıyla hak eden bir ölü mevsim portresi sunuyor bizlere. “Aile yılı” olarak adlandırabileceğimiz günümüz Türkiye’sinde geçen film; politik ve sosyolojik bir arka planı güçlü bir anlatı diliyle harmanlıyor. Oyuncu kadrosu ise neredeyse bir festival karması gibi: Erdem Şenocak, Goncagül Sunar, Serkan Ercan, Naz Göktan, Tolga Tekin, Funda Eryiğit, Ece Yaşar ve Müfit Can Saçıntı’dan oluşan bu ekip, her biri karakterlerine ayrı bir ruh katmış. Özellikle Halil ile Nimet karakterlerini canlandıran Funda Eryiğit ve Erdem Şenocak’ın sahneleri çok etkileyiciydi. Aralarındaki dinamik, bir dönemin yaralı ama direngen kadın-erkek ilişkisini çok naif bir yerden ele alıyordu. Filmin modern festival dili yer yer ağır basıyor. Bazı sahnelerde seyirciye düşünsel boşluklar bırakılması anlatımı derinleştiriyor ama bu durum, olay örgüsünü takip etmeyi zorlaştırabiliyor. Keşke kilit noktalar biraz daha net verilseydi; bu, anlatıya ekstra bir gerilim ve heyecan katabilirdi. Ve bence en çarpıcı kısımlardan biri, filmde iltica etmiş bir karakterin hikâyesiydi. Göçmenlik meselesine parmak basarken asla ajitasyona kaçmadan, çok sade ama etkileyici bir şekilde anlatmayı başarmışlar. Bu karakterin, “isteyerek değil, mecburiyetle” geldiğini vurgulayan alt metin çok güçlüydü. Ölü Mevsim, bildiğimiz Türk aile yapısını kara komediyle kırıp, dramatik bir şiir haline getiriyor. Yer yer gülümsetiyor, yer yer içimizi burkuyor. Ama en önemlisi: iz bırakıyor.

seris_comment 1 year ago

Frances

Graeme Clifford

2 Gönderi

Frances Kendi Karanlığının Mahkûmu: Frances Frances yalnızca bir biyografi filmi değil, aynı zamanda sistemin öğüttüğü, toplumun dışladığı bir kadının iç parçalayan portresi. Hollywood’un cazibeli vitrininde yer bulamayan, kendi fikirlerini dile getirdiği için “anormal” damgası yiyen Frances Farmer’ın hayatı, film boyunca…devamıFrances Kendi Karanlığının Mahkûmu: Frances Frances yalnızca bir biyografi filmi değil, aynı zamanda sistemin öğüttüğü, toplumun dışladığı bir kadının iç parçalayan portresi. Hollywood’un cazibeli vitrininde yer bulamayan, kendi fikirlerini dile getirdiği için “anormal” damgası yiyen Frances Farmer’ın hayatı, film boyunca adım adım içimize işliyor. Jessica Lange, Frances’i öyle bir canlandırıyor ki, oyunculukla oyuncunun ruhu birbirine karışıyor. Frances’in gençlik yıllarındaki başkaldıran enerjisi, annesiyle olan zehirli ilişkisi ve akıl hastanelerinde yaşadığı insanlık dışı uygulamalar Lange’in mimiklerinde, bakışlarında ve beden dilinde hayat buluyor. Seyirci, Lange’in performansı sayesinde Frances’in acılarına sadece tanık olmuyor; onları içselleştiriyor, hissediyor ve zaman zaman boğazında düğüm hissediyor. Sam Shepard’ın hayatındaki önemli erkek figürlerinden biri olan Harry’yi canlandırması da filme derinlik katıyor. Ancak bu hikâye, her şeyden önce bir kadının hikâyesi. Güzel, yetenekli ama “itaatkâr” olmadığı için sürekli bastırılan, sonunda da sistemin “akıl hastalığı” damgasıyla susturmaya çalıştığı bir kadının… Film, bir yandan dönem Hollywood’unun arka planını sunarken, diğer yandan kadının sesi duyulmadığında neler yaşanabileceğini tokat gibi yüzümüze çarpıyor. Frances’in yaşadığı zorla hastaneye yatırılmalar, elektroşok tedavileri, hapis hayatı gibi trajediler, seyircinin vicdanına saplanan bir çivi gibi. Jessica Lange’in bu filmle Oscar’a aday olması tesadüf değil; çünkü bu sadece iyi bir oyunculuk değil, gerçek bir ruhsal dönüşüm. Frances Farmer’ın o kırık, paramparça iç dünyası öylesine geçiriliyor ki izleyiciye, film bittiğinde insan uzun süre sessiz kalmak istiyor. Frances, sadece bir yaşam öyküsünü anlatmıyor; bastırılan kadınların, sistemin çarklarında ezilen bireylerin çığlığını tarih boyunca yankılandırıyor. Ve bu çığlığı Jessica Lange sayesinde hâlâ duyabiliyoruz.

seris_comment 1 year ago

Salkım Hanım'ın Taneleri

Tomris Giritlioğlu

7 Gönderi

Salkım Hanım’ın Taneleri Bir film değil, bir utanç tarihi… Bazı filmler vardır, izlersin ve sonra günlerce aklından çıkmaz. Salkım Hanım’ın Taneleri tam olarak öyle bir film… Sadece bir dönemi anlatmaz; bir vicdanı, bir utancı, bir suskunluğu da taşır omuzlarında. 1942…devamıSalkım Hanım’ın Taneleri Bir film değil, bir utanç tarihi… Bazı filmler vardır, izlersin ve sonra günlerce aklından çıkmaz. Salkım Hanım’ın Taneleri tam olarak öyle bir film… Sadece bir dönemi anlatmaz; bir vicdanı, bir utancı, bir suskunluğu da taşır omuzlarında. 1942 yılında, Türkiye’nin karanlık bir döneminde geçen hikâye; Varlık Vergisi’nin kıyımına uğrayan gayrimüslimlerin yaşadığı acıları, ayrımcılığı ve yok sayılmışlıklarını anlatırken, aslında hepimizin unutmaması gereken bir geçmişle yüzleştiriyor. Film, Yılmaz Karakoyunlu’nun aynı adlı romanından uyarlanmış. Yönetmen koltuğunda ise Tomris Giritlioğlu gibi bir kadın yönetmen var ki, o dönemin atmosferini böylesine zarif ama sarsıcı bir dille perdeye taşıyabilmesi zaten başlı başına takdire şayan. İstanbul’un gri sokaklarında dolaşırken, bir yandan dönemin sosyal yapısına, ekonomik adaletsizliklerine tanıklık ediyoruz; bir yandan da karakterlerin iç dünyasında dolaşıyoruz. Ve oyunculuklar… Bir ansambl kadro bu kadar mı kusursuz kurulur? Dolunay Soysert’in zarafetiyle incelen Salkım Hanım’ı, Uğur Polat’ın içten içe çürüyen dünyası, Güven Kıraç’ın vurgulu oyunculuğu, Hülya Avşar’ın sert kabuğunun altındaki kırılganlığı… Derya Alabora’nın tek bir bakışıyla bile içimizi dağlaması… Hepsi birer birer kalbimize işliyor. O kadar gerçek, o kadar sahici ki… Film bittiğinde karakterleri ardında değil, içinde taşıyorsun. Bu film yalnızca oyunculuk ya da teknik becerisiyle değil, duruşuyla da büyüleyici. Çünkü cesur. Çünkü zor bir konuyu, çok da fazla dillendirilmemiş bir tarihî arka planı cesaretle ele alıyor. Varlık Vergisi gibi uzun yıllar boyunca üstü örtülmeye çalışılmış bir uygulamayı sinema perdesine taşımak, hem politik hem sanatsal açıdan önemli bir adım. Sessizleştirilmiş insanların sesi oluyor bir bakıma. Elbette bu başarısı karşılıksız kalmadı. 2000 yılında Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Derya Alabora) gibi büyük ödülleri topladı. Üstelik Türkiye’nin Oscar adayı olarak da yurt dışına gönderildi. Her ne kadar Oscar’a ulaşamamış olsa da, bu film zaten bizde bıraktığı izle çoktan hak ettiği yere ulaştı. Ben izlerken zaman zaman nefes alamadım. Dönemin o baskıcı ruhu, insanların içlerindeki yalnızlık, çaresizlik, baskı altında ezilen umutlar… Film sadece bir hikâye anlatmıyor; seni alıp o döneme götürüyor, yan sokaklardan gelen bir çığlık gibi içine işliyor. Ve bir kez daha sanatın, unutturmamak için var olduğunu hatırlatıyor. Salkım Hanım’ın Taneleri, sadece iyi bir film değil; hatırlamamız gereken bir yüzleşme, bir bakıma bir hesaplaşma. Gözümüzü kaçırmamak gerek…

seris_comment 1 year ago

Koro

Christophe Barratier

68 Gönderi

The Chorus - Koro Kalbinizi Unutmayın, O Müzikte Atıyor… Bazı filmler vardır, sadece izlenmez… Kalbinizi alır, size unuttuğunuz duyguları hatırlatır. Les Choristes, tam da böyle bir film. İçimizdeki o küçük çocuğu sevgiyle kucaklayan, müziğin iyileştirici gücünü hissettiren eşsiz bir hikâye.…devamı