gece ayazında sinemadan çıkıp buğulu camlı otobüsten sokağı izlerken hayatı sorgulamalık film
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
sizde de oluyor mu bilmiyorum ama bazen bir dizi ya da filmde kimsenin çok konuşmadığı ön plana çıkmayan bir sahneyi inanılmaz seviyorum aradan ne kadar zaman geçerse geçsin o sahne aklıma gelince bile istemsizce gülümsüyorum bunu yaşayan bir tek ben…devamı
solcu erkeklerin hiçbirisi üzülmesin ayağına taş değmesin diğer tüm erkekler üzülebilirler
hapşuran birine “yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın bir sincap gibi mesela yani yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani bütün işin gücün yaşamak olacak.” demeyende sıkıntı vardır
vayy ne okudum ben böyle sadece insanın karanlık tarafını anlatması çok gerçekçiydi favori kitaplarımdan biri oldu birkaç sene sonra tekrar okicam eminim farklı şeyler katıcak bana
ahmet kaya belgeseli izledim ,üç tane art arda hiç iyi hissetmiyorum hiç ona yapılan haksızlıkları kalbi kaldıramadı hayatını adadığı barışı bile göremeden ülkesinden uzakta hayatını kaybetti ama onurlu bir yaşam sürdü, önemli olan da buydu
İnsanlığın yüzüne çıkıp bugün ne söyleyeceğiz? Utançtan başka neyimiz kaldı elimizde? 36 yazarını yakan bir ülkeden hayır beklenir mi?
biz ne baharlar gördük senle, ne kışlar hiçbir şeyi sevmedik inan senin kadar söyle bize ey hayat var mı böyle aşk durursa burada dursun, kalbim Beşiktaş
Şimdi bütün bu sesler, bu yüzler, bu ahşap evler, incir ağaçları içimde neye dönüşecekti? Bilmiyordum. Gece vakti herkesi ve her şeyi geride bırakmış, telaşlı adımlarla İstanbul'un kenar mahallelerinden birinde kaybolan o kadın olarak mı kalacaktım?
her gün sokaklarda ölmeyi değil yaşamayı düşünmek bize çokmuş yarın devrim varmış gibi şarkılar söylemenin modası çoktan geçmiş evin duvarları kalbimizin tam üstüne yıkıldı kaldı Ara Güler öldü, hep çok sertmiş artık zaten güzel değil İstanbul