(@) - Raf

Miyazaki sevenlere müjde! Japon bilge usta on yıl önceki vedasının ardından 'Çocuk ve Balıkçıl' ile sinemaya dönüşünde bizlere muhteşem filmografisinden izlerle dolu bir hatıra albümü armağan ediyor. Barışı, dostluğu, doğayı yücelten benzersiz dünyasını paylaşmak isteyenler kaçırmasın. Miyazaki’nin veda filmi olduğu…devamıMiyazaki sevenlere müjde! Japon bilge usta on yıl önceki vedasının ardından 'Çocuk ve Balıkçıl' ile sinemaya dönüşünde bizlere muhteşem filmografisinden izlerle dolu bir hatıra albümü armağan ediyor. Barışı, dostluğu, doğayı yücelten benzersiz dünyasını paylaşmak isteyenler kaçırmasın. Miyazaki’nin veda filmi olduğu söylenen 2013 yapımı Rüzgar Yükseliyor / Kaze Tachini’yi Berkin Elvan’ı kaybetmenin kederi ile izlemiş ve kaleme aldığım yazımı; yüzemediği denizlerin, okuyamadığı kitapların, izleyemediği filmlerin, yaşayamadığı aşkların ondan çalındığı küçük çocuğa ithaf etmiştim. Aradan 10 yıl geçti. Yükselen rüzgârlarda küçük Berkin’lere daha mutlu ve özgür bir yaşam sözümüzü yerine getiremedik. Bunun hüznünü yaşarken Japonya semalarından yükselen bilge Miyazaki vedasını bir kez daha erteledi ve 82 yaşında Çocuk ve Balıkçıl / Kimitachi Wa Dô Ka’ ile belki de senenin en güzel sürprizini yaptı. Göklere uçaklara olan tutkusunu bildiğimiz büyük usta bir önceki filminde uçak tasarımcısı Jiro Horikoshi’nin biyografisinden yola çıkarken Almanya ile paralel olarak militarizmin tırmandığı Japonya’nın tarihten bildiğimiz mahvını hazırlayan gelişmeleri perdeye taşımıştı. Sinemacının filmografisine damgasını vurmuş fantastik unsurlardan büyük ölçüde arınmış olan bu yapımı onun hayli karanlık tonlarda yol alan buruk vedası olarak nitelendirdiğimi hatırlıyorum. 10 yılın ardından bu son dönüşünde İkinci Dünya Savaşı dehşetinin süregeldiği yılları anlatmayı sürdüren Miyazaki, Genzaburō Yoshino’nun 1937 tarihli, filme Japonca özgün adını vermiş mangası ‘İnsan Nasıl Yaşar?’dan yola çıkmış olmasına karşın izleyicisini kendi çocukluğuna ve görkemli kariyerini süsleyen fantastik dünyaya taşıyan ‘Fellini Amarcord’u anımsatır bir hatıra albümüne imza atmış. 1941 doğumlu yönetmenin annesini filmin ana karakteri küçük Mahito gibi bombardımanda alevler içinde kalan hastanede yitirmediğini ama genç sayılabilecek bir yaşta tüberkülozdan kaybettiğini, savaşın en karanlık günlerinde ailesi bir süreliğine kırsalda yaşadığını, pek yakın olmadığı babasının uçak mühendisi olduğunu biliyoruz. Mahito da annesinin yerine geçen teyzesi ile birlikte doğanın içindeki yeni hayatına uyum sağlamaya çalışırken, ona annesinden haber getiren hatta annesinin sesini taklit eden insan formuna da girebilen koca burunlu gri balıkçılın rehberliğinde, büyük amcasının inşa ettiği gizemli kulenin tünellerinden başka bir aleme geçiş yapıyor. Bu muhteşem serüvende karşısına çıkan ve onun başını türlü beladan kurtaracak olan denizci Kiriko, ateş kadın Himi, faşist krala hizmet eden dev muhabbet kuşları, insan olmak için dünyanın kapısından geçen warawaralar ve diğerleri Miyazaki’nin fantastik filmografisinden izler taşıyor. Filmin heyecan verici doğum odası sahnesinde hamile teyzesi Natsuko ile karşılaşıyor. Mahito’nun -ve de Miyazaki’nin- anne özlemi onların ruhani alemdeki arayışlarını tetikliyor. Kubrick’in ‘2001’inden fırlamışa benzeyen farklı formda bir ‘kara taş’ ve de kötülük bulaşmamış küçük taşlarla yarattığı evrenin bekçiliğini yapan büyük amca devreye giriyor daha sonra. Ondan bolluk, huzur ve güzelliklerle dolu bir dünya yaratmasını, ‘insanın bunun için yaşaması gerektiği’ öğüdünü alıyor. Dizginlenemez cinayetler ve kötülüklerle dolu, yakında yok olacak bir dünyaya dönüş nafile mi diye düşünmeden edemiyor insan. Miyazaki’nin de kafası karışık sanırım ama durmadan dönen dünya misali hayal etmekten kendini alamıyor, barışı, dostluğu, doğayı yücelten şiirsel düşlerine dalmaktan başka yol bulamıyor nihayetinde. Büyük bilgenin muhtemel vasiyet filmi yoruma açık sayısız ayrıntı barındırıyor. Onun görkemli sinema kariyerinden değerli parçaların izini süreceğiniz, her izleyişte farklı şeyler keşfedeceğiniz bu sinema şölenini kaçırmayın.

sinewix34 2 years ago

Güvenli Bir Yer

Juraj Lerotic

7 Gönderi

Locarno Film Şenliği'nden ödüllü 'GÜVENLİ BİR YER'de Hırvat asıllı yönetmen Juraj Lerotić ilk uzun metrajında kendi hayatından esinler taşıyan kişisel trajediyi perdeye taşıyor. Şizofren bir kafanın içinde nelerin döndüğüne dair biçimsel arayışların izinde beklenmedik açılar ve kadrajlar denenen, ışık-gölge kullanımı,…devamıLocarno Film Şenliği'nden ödüllü 'GÜVENLİ BİR YER'de Hırvat asıllı yönetmen Juraj Lerotić ilk uzun metrajında kendi hayatından esinler taşıyan kişisel trajediyi perdeye taşıyor. Şizofren bir kafanın içinde nelerin döndüğüne dair biçimsel arayışların izinde beklenmedik açılar ve kadrajlar denenen, ışık-gölge kullanımı, karanlık-aydınlık zıtlıkları ile çıkış umudunun peşine düşülmüş meta anlatı, sinefiller için keşfedilmeyi bekliyor. Güvenli bir Yer / Sígurno Mjesto, dış sesin acıyı yüreğinde hissettiğimiz tonlaması ile açılıyor. Bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı, sana şunları anlatabilirdim. Bak bu senin oturduğun bina ve şimdi yirmiye kadar sayacak ve koşarak içeri gireceğim. Ağabey Bruno’nun sözleridir bunlar. Sakin bir akşamüstü, girişinde çocukların kaygısızca oynadığı, bir köpeğin çimenlik alana doğru seğirttiği kadraja soluk soluğa giren genç adamın gri tonlardaki sevimsiz toplu konut binasına dalışını ve deli bir hızla merdivenleri çıktığını duyarız. Bir dairenin kapısını umutsuzca yumrukladıktan sonra açılmayan kapıyı kırar. Sonrası karanlıktır. İntihar teşebbüsünde bulunan kardeşini kurtarma derdindedir, lakin karşılaştığı manzara umut verici görünmez. Ancak Bruno her şeyi yeni baştan yazmaya kararlıdır. Sadece onun için yazdığı sözcüklerle iletişim kuracağı kardeşini polis karakolu ve psikiyatri koğuşunun soğuk ve ilgisiz duvarlarının dışına çıkarmaya ve annelerini de yanlarına alarak Damir’i son kez mutlu resim verdiği sahil kentine götürmek tek gayesidir artık. Hırvat asıllı yönetmen Juraj Lerotić ilk uzun metrajında kendi hayatından esinler taşıyan kişisel trajediyi perdeye taşıyor. Bu katarsis sürecinde daha da ötesine giderek kimselere emanet edemediği Bruno rolünü bizzat kendisi üstlenmiş. Kederli öyküsüne yaklaşımı soğukkanlı ve oldukça mesafeli. Deneyimli görüntü yönetmeni Marko Brdar şizofren bir kafanın içinde nelerin döndüğüne dair biçimsel arayışların izinde beklenmedik açılar ve kadrajlar denemiş. Işık-gölge kullanımı, karanlık-aydınlık zıtlıkları ile çıkış umudunun peşine düşülmüş. Bu ısrarlı arayışın meta anlatının ilk bölümünde çok iyi işlediğini söyleyebilirjz. Akıl sağlığı sorunlarının aile bağlarını nasıl etkilediğine dair hassas bir keşif niteliği taşıyan deneme, Split’te geçen son bölümde daha konvansiyonel bir anlatıma yöneldiğinde bir miktar irtifa kaybına uğruyor belki ama bütünüyle bakıldığında sinemanın anlatım olanakları üzerine son derece özgün bir yapımla karşı karşıya olduğumuzu rahatlıkla söyleyebiliriz. Oyuncu / yönetmen Luratic’in yanısıra içe dönük Damir’de Goran Markovic, annede deneyimli aktris Snježana Sinovcic, Siskov’un performansları övgüye değer. Kurguda Marko Ferkovic’in çabası da öyle. Geçtiğimiz yıl Locarno’dan en iyi erkek oyuncu (Markovic), en iyi yönetmen ve en iyi ilk film ödülleri ile dönen, Hırvatistan’ın 2023 Oscar ödülleri aday adayı olan film sevindirici bir biçimde ülkemiz salonlarında gösterime çıkıyor ve sinefiller tarafından keşfedilmeyi bekliyor.

sinewix34 2 years ago

Beyaz İnek İçin Balad

Maryam Moghadam

8 Gönderi

Kocası idam cezasına çarptırılan Mina işitme engeli olan kızıyla yalnız kalmıştır. Kocasının ailesi ve özellikle de kocasının erkek kardeşi Mina'yı sürekli rahatsız ederken karşılarına Reza adlı bir adam çıkar ve bu esrarengiz adamın hayatlarına girmesiyle olaylar gelişir. Gerçekçi, özgün İran…devamı

sinewix34 2 years ago

Konuş Benimle

Danny Philippou

49 Gönderi

Dünya prömiyerini yaptığı Sundance Bağımsız Filmler Festivali gösterimi ertesinde sinema aleminde bir fenomen haline gelen, Konuş Benimle korku /gerilim sinemasının ustalarından taşıdığı esin, yaratıcı ses ve müzik tasarımı ile türün taze ve ilginç bir örneği. Dünya prömiyerini yaptığı Sundance Bağımsız…devamıDünya prömiyerini yaptığı Sundance Bağımsız Filmler Festivali gösterimi ertesinde sinema aleminde bir fenomen haline gelen, Konuş Benimle korku /gerilim sinemasının ustalarından taşıdığı esin, yaratıcı ses ve müzik tasarımı ile türün taze ve ilginç bir örneği. Dünya prömiyerini yaptığı Sundance Bağımsız Filmler Festivali gösterimi ertesinde sinema aleminde bir fenomen haline gelen Konuş Benimle / Talk To Me tek plan süsü verilmiş uzun açılış sekansından başlayarak has bir korku /gerilim vadediyor. Karanlık sokaklardan ışıltı eğlence mekânına dalan Cole telâşla kardeşini aramaktadır. Kendisini kapattığı odanın kapısını kırdığında Duckett’ı sayıklarken bulur. Genç çocuk sadece kendisine görünen ölmüş babasının suçlaması üzerine herkesin gözleri önünde önce ağabeyini sonra kendisini ölümcül bir biçimde bıçaklar. Bu dehşet yüklü girişin ardından bir avuç yeni yetmenin kaygısız dünyasına daldığımızda biraz olsun soluklandığımızı düşünürüz, ancak korkulu dakikalar hiç de uzakta değildir. Annesini birkaç yıl önce trajik bir biçimde yitirmiş ve iletişim kuramadığı babası ile yaşadığı evden ziyade yakın arkadaşının babasız yuvasına sığınmış olan Mia’nın gece vakti otoyolda önüne çıkan ağır yaralı kangurunun can çekiştiği anlar yaklaşan dehşet kasırgasının habercisidir sanki. Her şey, heyecan yaşamak bir araya toplanmış gençlerin mumyalanmış seramik kaplı bir kesik el aracılığı ile ruh çağırma oyunu ile başlar. konuş Benimle ve ardından Beni İçine Al komutları ile tekinsiz deneyimin eğlenceli ve dramatik bağımlılığına kapılan kafadarlardan bazıları çizgiyi aştıklarında talepkâr ruhların istilâsı altında geri dönülmez bir yola girecek, ortalık karışacaktır. Güney Avustralyalı ikiz yönetmenler Danny ve Michael Philippou’nun özgün bir fikrinden yola çıkan film, son dönemde hayli tıkanmış korku/gerilim sinemasına taze bir soluk getirmiş, türün tanınmış örneklerinden aldığı ilhamı gizlemeden meraklısını fazlasıyla tatmin edecek bir yapım ortaya çıkmış. İlk sahnede, Jaws’un ünlü temasını andıran girişin ardından Cornel Wilczek’in hipnotik müzik çalışması filmi sarıp sarmalıyor. Gençlerin tekinsiz deneyimlerinin kollektif bir kendinden geçişe dönüştüğü sekansta Edith Piaf’ın klasik şansonu ‘La Foule’ ezgilerinin kullanılışı gerçekten hoş. Sapık / Psycho’nun duş sahnesinin finaline, Şeytan / Exorcist’in bedenin ele geçirilme temasına göndermeler de öyle. Joel Schumacher imzalı 1990 yapımı ürkütücü Çizgi Ötesi / Flatliners’ı günümüz Z kuşağının beğeni ve davranıp kalıplarına uyarlama çabası da hissediliyor. Danny Philippou’nun ortağı olduğu senaryo, Aaron Mclisky’nin görüntü çalışması titiz ve incelikli. Mia rolünde ilk kez izlediğimiz Sophie Wilde umut vadediyor. Dehşet görüntülerinden ya da bol kanlı sahnelerden sakınılmamış ancak yalnızca şok yaratmak amaçlı yerinden hoplatıcı korku efektlerine yüz vermeden öykünün merakla takip edilen gidişatına hizmet edilmiş. Filmin dünya çapında gördüğü ilginin sonucu olarak, belki de açığa çıkmamış sırların yanıtının da verileceği bir devam filmini şimdiden öngörüyoruz. Özellikle türün meraklıları kaçırmasın.

sinewix34 2 years ago

Kader

Zeki Demirkubuz

201 Gönderi

Filmde kadın erkek ilişkileri pek çok açıdan ele alınmıştır. Özellikle baş karakterlerin karşılıklı olmayan aşkları söz konusudur. Bekir Uğur'a, Uğur da Zagor'a aşıktır. Uğur Zagor'un peşinde, Bekir ise Uğur'un peşindedir. Zagor'un, Uğur'un annesinin erkek arkadaşını öldürmesi ile Zagor yeni çıktığı…devamıFilmde kadın erkek ilişkileri pek çok açıdan ele alınmıştır. Özellikle baş karakterlerin karşılıklı olmayan aşkları söz konusudur. Bekir Uğur'a, Uğur da Zagor'a aşıktır. Uğur Zagor'un peşinde, Bekir ise Uğur'un peşindedir. Zagor'un, Uğur'un annesinin erkek arkadaşını öldürmesi ile Zagor yeni çıktığı hapise tekrar girmemek için kaçar. Uğur da aynı gece kaybolur. Bekir için bu noktadan itibaren farklı bir yolculuk başlar. Bir zaman sonra evlenip, düzenini kursa da, Zagor'un tekrar hapse girdiğini duyduktan sonra tekrar Uğur'un izini sürer. Film 17 Kasım 2006'da vizyona girmiştir. 103 dakikadır. Zeki Demirkubuz filmin aynı zamanda görüntü yönetmenliğini de yapmıştır. Kader'in, yani Uğur ve Bekir'in geçmişi, Demirkubuz'un 1997 yapımı Masumiyet filmine dayanmaktadır. Haluk Bilginer'in 10 dakikalık performansında Kader'deki Bekir'in izleri görülmektedir. Masumiyet, Kader'den daha eski bir filmdir; fakat Demirkubuz Kader'in yaratımını daha önce yapmıştır. Masumiyet, Diyarbakır'da geçmektedir fakat Kader hikayesinin yolculuğu Kars'ta biter. Masumiyet geçmiş dönemi anlatan bir filmdir. Kader günümüzde geçer. Filmde Zeki Demirkubuz'un eşi Nurhayat Kavrak'a bir spiker rolü verilmiştir. Vildan Atasever'in filmden önce oynadığı Kadın İsterse'nin sesleri, filmin bir bölümünde televizyondan duyulur. Demirkubuz bu şekilde bir de, otelcilerin televizyon izlediği sahneye Masumiyet filminden bir sahne koymuştur. Demirkubuz filmde pavyon sahibini canlandırmıştır. Filmdeki Bekir karakteri ile Nuri Bilge Ceylan'ın İklimler filmindeki taksi şoförünün aynı kişi olduğuna dair bağlantı kurulmaktadır. Ödüller: Ankara Uluslararası Film Festivali En İyi Yönetmen, En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Yardımcı Oyuncu, Antalya Altın Portakal Film Festivali Jüri Özel Ödülü En İyi Erkek Oyuncu, İstanbul Uluslararası Film Festivali En İyi Yönetmen, En İyi Erkek Oyuncu ödüllerini kazanmıştır.

sinewix34 2 years ago

Misafir

Andaç Haznedaroğlu

4 Gönderi

Yönetmenin üçüncü başarılı uzun metraj film, Suriye'deki iç savaşta küçük kız kardeşi dışında bütün ailesini kaybeden yedi yaşındaki Lina'nın komşusu Meryem ile birlikte Türkiye'ye sığınmasını ve sonrasında yaşadıkları zorlukları anlatmaktadır. Türkiye sinemasında boy gösteren başarılı kadın yönetmenlerden birisi olan Andaç…devamı

sinewix34 2 years ago

Sürü

Andrés Ramírez Pulido

1 Gönderi

Sürü / La Jauria, yoksulluğun ve şiddetin kucağına doğmuş Latin Amerikalı genç çocukların çıkmazı ve umut arayışları üzerine çarpıcı bir deneme. Yoksulluğun kucağına doğmuş çocukları şiddetten uzak tutmak mümkün müdür. Latin Amerika gerçeğinde bu olasılık imkânsıza yakın ne yazık ki.…devamıSürü / La Jauria, yoksulluğun ve şiddetin kucağına doğmuş Latin Amerikalı genç çocukların çıkmazı ve umut arayışları üzerine çarpıcı bir deneme. Yoksulluğun kucağına doğmuş çocukları şiddetten uzak tutmak mümkün müdür. Latin Amerika gerçeğinde bu olasılık imkânsıza yakın ne yazık ki. Kolombiyalı yönetmen Andres Ramirez Pulido geçtiğimiz yıllarda Berlin ve Cannes seçkilerine kabul edilmiş kısalarından El Eden (2016), Damiana (2017) sonra çektiği ilk uzun metrajında bir kez daha ülkesinin küçük yaşta suça bulaşmış gençlerinin çıkmazını ele alıyor. 75. Cannes Film Festivali Eleştirmenler Haftası, seçkisinde en iyi film seçilen Sürü / La Jauria 16 yaşlarında iki kafadarın tekinsiz bir Bogota akşamında cinayete bulaşması ile başlıyor. Alkol ve uyuşturucudan kafası dumanlı Eliu (Jhojan Estivez Jimenez) nefret ettiği öz babası yerine bir başkasını haklayıp yakalandığında kendisini reşit olmayan gençlerin tutulduğu ıslah merkezinde buluyor. Çocuklar gözleri bağlı, kamyonet arkalığında elleri birbirlerine zincirli canlı hayvan misali ormanlık alanın metruğunda eski bir malikânenin viraneliğine yerleştirilmiştir. Bir tür açık cezaevi diyebileceğimiz mekânın ve çevresindeki yeşillik alanın yeniden düzenlenmesi için ağır çalışma şartları beklemektedir onları. Deneysel rehabilitasyon kampının başında bulunan orta yaşlardaki Alvaro idealist tavrıyla suça bulaşmış gençleri eğitmeye çalışır. Sakinleştirici ilaç verilen çocukların grup terapileri, nefes egzersizleri, kendini tanıma ya da itiraf yöntemleri ile suçlarından arınacağına inanır bir müddet. Ancak Lucrecia Martel’in güzelim başyapıtında olduğu gibi burası bir Bataklık / La Cienaga’dır. Tüfeğini omzundan eksik etmeyen Godoy gibilerin göz açtırmadığı, böceklerin etlerini kemirdiği cehennemi çalışma kampında sözler yutulmalıdır. Yoksa koşullara itiraz eden Calate gibiler anında susturulur. Uygulamayı başlatan bölge yetkilisinin ifadesiyle ‘burası bir psikiyatri kliniği değildir’. Ne Alvaro ne çocuklar değişecektir. Bunca yatırım bir zamanların aslan heykelli görkemli yüzme havuzlu villasının onarılıp çevredeki ağaçların kesilip mekânın gelecekte lüks bir sağlık merkezi olarak hizmete sokulması için yapılmamış mıdır. Büyüyen baskı hazır bekleyen şiddeti açığa çıkarmakta gecikmeyecektir. Sürü, Bogotalı sinemacının kendi ülkesine ve umutsuz gençlerine gözlemlerinden ortaya çıkmış başarılı bir çalışma. Görünen ile görünmeyen arasında bir pencere açmanın izinde Balthazar Lab’in halüsinatif görüntüleri, doğanın sesleri ile elektronik çığlıkların birbirine karıştığı, belgesel sinema geleneğinden beslenen ilgiye değer bir Latin Amerika deneyimi. Balta girmemiş ormanın sıklığında, gece vakti mum ışığı ve lambanın aydınlatamadığı karanlık ve loşluklarda ışığı seyirciden sürekli esirgiyor yönetmen. İşte tam bu yüzden gösterim koşullarının kusursuz olduğu bir sinema salonunda izlenmesi gerekiyor. Peki ışığa ulaşma yolunda gençler için hiç mi umut yoktur. Pulido tüm karamsarlığına rağmen, hapishanenin içinde ya da dışında beladan uzak durmanın hayli güç olduğu bir diyarda, muz yüklü kamyonet arkalığının ışıklı sıcaklığında umut kırıntılarını esirgemiyor.

sinewix34 2 years ago

Angel-A

Luc Besson

21 Gönderi

Filmin müziklerini Anja Garbarek ve Jan Garbarek gibi usta isimler yapmıştır. Diyaloglara dayalı senaryosuyla izleyenleri sıkmayan nadir filmlerin başında gelir. Filmin sonu bazılarına sıradanlaşmış son gibi gelebilir. Hiç çekinmeden "City of Angels" kadar başarılı bir film diyebiliriz. Çok fazla diyalog…devamı

sinewix34 2 years ago

Frantz

François Ozon

6 Gönderi

Fransız sinemasının üretken yönetmeni François Ozon'nun 2007 yapımı, Angel’dan sonra çektiği ilk dönem filmi, Maurice Rostand tarafından kaleme alınmış Öldürdüğüm Adam / L’Homme Que J’ai Tue isimli sahne oyunundan yola çıkmış Ernst Lubitsch imzalı, Broken Lullaby’ın da yeni uyarlamasıdır. 1919…devamıFransız sinemasının üretken yönetmeni François Ozon'nun 2007 yapımı, Angel’dan sonra çektiği ilk dönem filmi, Maurice Rostand tarafından kaleme alınmış Öldürdüğüm Adam / L’Homme Que J’ai Tue isimli sahne oyunundan yola çıkmış Ernst Lubitsch imzalı, Broken Lullaby’ın da yeni uyarlamasıdır. 1919 yılında Almanya’nın küçük dağ kasabası Quedlinburg’ı mekân alan hikâye, Birinci Dünya Savaşı’nın ardından yitirdiklerinin yasını tutan bireylerin dramı üzerinedir. İsimsiz bir şekilde diğer askerlerle birlikte Fransa’da gömülmüş nişanlısı Frantz’ın boş mezarını hergün ziyaret eden Anna’nın görüntüsüyle açılır film. Elinde çiçeklerle ziyarete gelen Adrien Rivoire isimli Fransız genç adamla mezar başında karşılaşır genç kadın. Savaş öncesinde Frantz ile yakın arkadaş olduğunu söyleyen Adrien, Anna ve nişanlısının ailesi tarafından şüpheyle karşılanır önce. Dönem iki ulusun karşılıklı nefretinin yoğun yaşandığı bir dönemdir ve acılı Alman baba için her Fransız oğlunun katilidir. Ancak hal ve tavırlarını oğullarına benzettikleri ve yitirilenin anısıyla bağ kurabildikleri genç adamı bağırlarına basmaları uzun sürmez. Onun anlattıkları kaybettiklerinin anısını canlı tutar. Öyle ki, aile Anna’nın bu aniden çıkagelmiş Fransız adamla birlikte olmasını onaylamakta gecikmez. Lakin hiçbir şey bizlere sunulduğu gibi değildir. Oyuna ve Lubitsch’in filmine aşina olanların çok iyi bildiği bir sürpriz itiraf olayların yönünü değiştirecektir. Daha önce hiç savaş veya çatışma sahnesi ve Alman dilinde film çekmemiş Ozon için ilklere tanık olduğumuz bir film ‘Frantz’. Savaş ertesi melankolisininin etkileyici bir biçimde aktarılmasına olanak sağlayan siyah-beyaz tercihi de öyle. Özenle kotarılmış bu dönem filminin günümüz iklimine göndermelerde bulunduğu da aşikâr. İngiltere’nin Avrupa Birliği’nden ayrıldığı, ırkçı söylemiyle dünyayı ayağa kaldıran Donald Trump’ın ABD başkanlığına yerleştiği, kör milliyetçiliğin ve yabancı düşmanlığının ayyuka çıktığı günümüzde özgün oyunun barış ve dostluk yanlısı mesajını güçlü bir biçimde iletiyor yönetmen. Chopin’in noktürnleriyle, Verlaine’in, Rilke’nin şiirleriyle bir bağ kurmuş bireylerin savaşla darmadağın oluşlarının hüznünü etkileyici bir biçimde aktarıyor. Anti militarist, anti ulusçu savaş karşıtı manifestosunu çarpıcı sahneler eşliğinde dile getiriyor. Alman olsun Fransız olsun milliyetçilerin savaş ertesinde doruğa çıkmış düşmanca söylemlerini şiddetle eleştiriyor. Önceleri ‘her Fransız birey oğlumun katilidir’ diyen Frantz’ın acılı babasının ‘onları savaşa kendi ellerimizle uğurladık, bizler oğullarının ölümüne zafer kadehleri kaldıran bir nesiliz’ diyerek isyan edişi bu yüzden anlamlı. Lubitsch uyarlamasında da yer alan bu bölümün ya da Anna’nın savaş günlerinden sonra ilk kez bir elbise satın alarak Adrien ile dansa gittiği sahnenin özenle korunduğu film, Frantz’ın Anna ve Adrien ile müziği paylaştıkları geçmiş mutlu anlarda renkleniyor. Pascal Marti’nin kadrajları, Philippe Rombi’nin Mahler etkisindeki müzik çalışması kadar birinci sınıf oyuncularıyla da parlıyor ‘Frantz’. Jalil Lespert imzalı filmde ‘Yves Saint Laurent’ rolüyle dikkatimizi çekmiş Pierre Niney kırılgan Adrien’e hayat verirken, Venedik’te Marcello Mastroianni adına ithaf edilmiş en iyi genç aktris ödülüne layık görülen Alman oyuncu Paula Beer, Anna yorumuyla filmin esas keşfi olarak dikkat çekiyor. Filmin Almanya’dan geçen ilk perdesinde Rostand / Lubitsch yorumuna sadık kalmış olan Ozon, Paris’te geçen ikinci bölümde öyküye yeni bir boyut ekliyor. Küçük Alman kasabasında yasını sürdüren acılı anne babayı bir kenara bırakıyor ve Anna’nın ölüm yerine yaşamı seçişine dair yeni bir serüveni öykülemeye girişiyor. Paula Beer’in öne çıktığı bu bölümde Anna’nın başdöndürücü kişisel gelişimini aktarmada son derece başarılı sinemacı. Başlagıçtaki içine kapanık genç kız, Adrien ile yaşama sevincini keşfediyor önce. Genç adamın beklenmedik itirafı onu yolundan döndürmüyor, yeni ve özgür dünyada yeni ufuklara açılmaktan çekinmiyor genç kadın. Venedik Film Festivalinde gösterimini yapan, François Ozon hayranlarını birçok açıdan ilklerle buluşturan, kelimenin tam anlamıyla oldukça zarif filmlerden biri ‘Frantz’. Duygusallığı ile güçlü savaş karşıtı mesajını ustaca dengeleyişiyle övgüyü fazlasıyla hakediyor.

sinewix34 2 years ago

Yaşamın Kıyısında

Kenneth Lonergan

151 Gönderi

Manchester by the Sea, 89. Akademi Ödülleri'nde "En İyi Özgün Senaryo" ve Casey Affleck'in oyunculuğuyla "En İyi Erkek Oyuncu" ödüllerini kazandı. 74. Altın Küre Ödülleri'nde ise sadece "Drama Dalında En İyi Erkek Oyuncu" ödülünü almıştır. Filmin yönetmenliğiyle senaryosunu "Gangs of…devamı