(@) - Raf

asla ama asla öngöremediğim bir olay örgüsü. bu kadar başarılı olup gölgede kalması akıl alır gibi değil. SPOILER! ilk etapta “koşulların ve biyolojinin kurbanı” olduğuna tamamen inandığım (kendi geçmişim sebebiyle ekstra kolay oldu bu) kişinin kusursuza yakın bir komplo kurması…devamı

sircafanusta_ 9 months ago

Bir Skandalın Peşinde

Todd Haynes

4 Gönderi

natalie portman obsesifçe tutkulu sanatçı rolleri için biçilmiş kaftan mıdır nedir? aynı zamanda sanatına katık olacak şeyler için ne kadar ileri gidebileceği asla kestirilemez ve manipülatif tiplememizi ondan daha iyi kotaracak isim aklıma gelmiyor. beni şaşırtan iki usta kadın oyuncunun…devamı

sircafanusta_ 9 months ago

“Radical Therapist, 1970'lerin başında karşı kültür ve radikal ABD savaş karşıtı hareketi bağlamında ortaya çıkan bir dergiydi. 1970-1972 yılları arasında 12 sayı yayımlayan ve "bu dönemde psikiyatristlere yönelik sert eleştiriler dile getiren", akıl sağlığı alanında "alternatif bir dergi"ydi. Dergi, akıl…devamı

sircafanusta_ 9 months ago

Dünyanın En Kötü İnsanı

Joachim Trier

73 Gönderi

Spoiler içeriyor prolog kısmında julie’nin gelecek vadeden bir öğrenciyken içinden taşan boşluğu tanımlayamayıp birbiriyle alakasız kariyerlere savrulduğunu izliyoruz. tıp fakültesini ruhsuzlukla suçlayıp insan psikolojisini incelemeye oradan da sınıf arkadaşlarının yeme bozukluğu olan bir avuç kaçık olduğu iddiasıyla anları yakalama tutkusuyla fotoğrafçılığa… (Narrator:…devamıprolog kısmında julie’nin gelecek vadeden bir öğrenciyken içinden taşan boşluğu tanımlayamayıp birbiriyle alakasız kariyerlere savrulduğunu izliyoruz. tıp fakültesini ruhsuzlukla suçlayıp insan psikolojisini incelemeye oradan da sınıf arkadaşlarının yeme bozukluğu olan bir avuç kaçık olduğu iddiasıyla anları yakalama tutkusuyla fotoğrafçılığa… (Narrator: Julie disappointed herself. This used to be easy. She was still among the top students, but there were too many interruptions, updates, feeds, unsolvable global problems. She sensed a gnawing unease she had tried to suppress by cramming by drowning it in digital interference. This was wrong. This wasn't her. She'd chosen medicine because it was so hard to gain admission. Where her excellent grades actually meant something. But then she had a revelation. Her passion had always been the soul. The mind, not the body. Julie: Surgery is like, so concrete. It's almost like being a carpenter. Narrator: But now... Julie: My passion has always been what goes on inside, thoughts and feelings. Narrator: It was like a window had opened. Julie: Not anatomy.) ve genelde siz hayatının kontrolünü elinde tutan biriyseniz sizi oldukça sinirlendirecek savruk-sorumsuz kararlar alıyor julie. ama siz de tesadüfler eseri kendini oradan oraya sürüklenirken bulanlardansanız size çok işleyecektir bu kafa karışıklığı hali. ve işler zorlaştığında belki de tam tersi kolaylaşıp stabilize hale geldiğinde tüyenlerdenseniz :) daha sonra romantik ilişkilerinde de dikiş tutturamayışı, anne olma sorunsalı gibi günümüz kadınlarının oldukça tanıdık olduğu bir dağınıklıkla devam ediyoruz. film tanıtım yazısında her life is an existential mess yazar ve bu cümlenin üstüne daha iyi bir ifade biçimi aklıma gelmiyor doğrusu. hayatına dair yeni perspektifler edinmek için kendini bir ilişkiden ötekine dürtüsel kararlarla bırakırken en sonunda fark edeceği şey yine tanıtım yazısında yer aldığı üzere some life choices are already behind her. (Aksel: So what is the problem? Julie: It's a combination of things, not just that. Aksel: I can see you're in a crisis right now. I can understand that. But if you love me, we'll sort it all out. Julie: Yes, I do love you. And I don't love you. Narrator: Julie felt that this sentence, the way she said it, her emphasis on certain words, summed up the impossibility of it all. Julie: I feel like a spectator in my own life. Like I'm playing a supporting role in my own life. Aksel: I get that you feel stuck. You need a change. But is this the solution? Julie: This is exactly my point. I'm trying to tell you how I feel, and you're defining my feelings.) (Narrator: She said she was terrified of being alone. Terrified of living without him. That when she left, she'd be like Bambi on the ice. And that was precisely why she had to do it. Aksel mumbled soothing words she didn't hear. She was thinking about how, at the age of 30, she'd just compared herself to Bambi.) (Julie: This is the crux of our relationship. Everything we feel, we have to put into words. Sometimes, I just want to feel things. You insist on being so damn strong all the time. For you, being strong is about formulating things. If you analyze things at every psychological level, you think you're strong. Because I'm less analytical, you think I'm weaker.) kendini bulma istencine dair bir düğümle açılan bu film epilogda tam anlamıyla çözülmeyen türden düğümüyle sadece bir şeyler hissettiriyor julie’nin de kendi için dilediği üzere. bu hissettikleri kimi zaman mizah yoluyla kimi zaman hayatın aksel üzerinden anlatılmaya çalışılan trajik yönüyle izleyiciye geçiyor. aksel’in ölüm döşeğindeyken söylediği her söz ise altın değerinde. en ünlü replik zaten hemen her gönderide yer alıyor: “I always worried something would go wrong, but the things that went wrong were never what I worried about.” ama fiziksel medyanın son zamanlarda yeniden popülerlik kazandığı günümüzde ben şu cümleleri çok içli buldum: (Aksel: Well, you know... I kind of expected this. I'd given up long before I got sick. Really. I just watch my favourite old movies over and over. Lynch, "The Godfather Part II"... How many times can you watch "Dog Day Afternoon"? Julie: Many times! Aksel: You should. Julie: Absolutely. Aksel: Sometimes I listen to music I haven't heard before. But... It's old as well. Music I didn't know about, but from when I grew up. It felt as though I'd already given up. I grew up in an age without Internet and mobile phones. I sound like an old fart. But I think about it a lot. The world that I knew... has disappeared. For me it was all about going to stores. Record stores. I'd take the tram to Voices in Grünerløkka. Leaf through used comics at Pretty Price. I can close my eyes and see the aisles at Video Nova in Majorstua. I grew up in a time when culture was passed along through objects. They were interesting because... we could live among them. We could pick them up. Hold them in our hands. Compare them. Julie: A bit like books? Aksel: Yeah, a bit like books. That's all I have. I spent my life doing that. Collecting all that stuff, comics, books... And I just continued, even when it stopped giving me the powerful emotions I felt in my early 20s. I continued anyway. And now it's all I have left. Knowledge and memories of stupid, futile things nobody cares about. Julie: Don't say that. You've got the comics you created. I wish I'd had what you had. To be able to draw without doubting that you're doing what you're supposed to do. I really wish I had that. Aksel: Yeah, but I've got cancer. I'm dying. Of course I'm being retrospective. Julie: You said you've done that for ages. Aksel: Not for that long. In recent years. I reached a point in life when suddenly... It just happened. When... when... I began to worship what had been. And now I have nothing else. I have no future. I can only look back. And... It's not even nostalgia. It's... Fear of death. It's because I'm scared. It has nothing to do with art. I'm just trying to process.) aksel’in talihsiz olduğunu herkes gibi ben de görüp julie’ye sinirlenerek izleyebilirdim filmi ama sinirlenmek benim gibi bir genç kadın için mümkün olmadı. çünkü kendime de kızmamı gerektirirdi bu ve kendini eleştirmek ne kadar zordur bilirsiniz. bir yere kök salamamak, 20lerdeki ve 30lardaki kimlik krizleri kadınlar için çok benzer ve aynı yerden acıtan türden. gözyaşlarımızın tadı aynı diyor ya şebnem ferah. hep kendi için daha fazlasını istemek ve sırf bu yüzden de yerleşememek… herkesin komik bulduğu filmin depresif havasını yaran yerdeki alıntıyla bitireyim de çok karamsar sonlanmasın bu yazı: (Narrator: Eivind turned it into a funny story he told everyone. But it touched something deeper in her. Awoke something in her. She googled her family name. Her grandfather came from the Far North. The DNA sample she sent to America confirmed it. Eivind didn't see how her newfound identity as 3.1% Sami connected to mind-expanding substances and unrelated exotic rituals, but tried to be supportive. As she became increasingly militant, she saw how climate change was hurting indigenous people. Inuit starving as seals vanish. Melting ice ruining reindeer pastures. Aborigines dying of skin cancer from the hole in the ozone. Eivind could forget about flying to New York. She made them live more sustainably. He could always do better. Study the ingredients more closely. Consider the environmental impact of his purchases. Plastic is killing the oceans. Norwegian cod was ferried to China and back. Cobalt mining was destroying the Congo. Batteries had blood on their hands. The sum of Western guilt sat beside him on the couch. Went to bed with him at night. Everything was weighed against the greater cause. He felt he was betraying Sunniva. Betraying the Sami people. Felt like the world's worst person, but couldn't resist.)

sircafanusta_ 9 months ago

şanssız yaradılışlı olduğuna henüz 20lerinin başındayken ikna olmuş birçok kişiden biriyim. karanlık güçler el ele vermiş de ikna edilmişim gibi konuştuğuma bakmayın, kabullenilmiş çaresizlik tamamen özgür irade meselesidir. dışardan pek fark edilmeyen kronik hastalıkların süslediği uzun bir tanı listem var.…devamışanssız yaradılışlı olduğuna henüz 20lerinin başındayken ikna olmuş birçok kişiden biriyim. karanlık güçler el ele vermiş de ikna edilmişim gibi konuştuğuma bakmayın, kabullenilmiş çaresizlik tamamen özgür irade meselesidir. dışardan pek fark edilmeyen kronik hastalıkların süslediği uzun bir tanı listem var. ezberden bilgece sıraladığım semptomlar ve kimi kınadığım kimi inovatif bulduğum çeşitli tedavi protokolleri yine heybemde mevcut. hastalıklarımı kimlik edindiğim itirafını daha önceden bu platformda yaptım çok kez. benlik algımı bu talihsizlikler silsilesi etrafında oluşturdum. görece boşa harcayacak tek bir dakikam bile olmadığına inanıyorum ve biraz olsun iyi hissettiğim her an bir şeyler tüketmek, bir uyaranla uyarılmak istiyorum. bugün kendimi birkaç sayfa okumak ve bir şeyler izlemek için bir hayli zorladığımda bunun bir hobi olmaktan çok raf’taki izledim butonuyla rahatlayan ve ifade etmesi klişe kaçacak olan dopaminle ilintili bir diğer mevzu daha olduğuna kanaat getirdim. kiminle yarıştığını bilmediğin bir yarış bu. zihnini meşgul tutman gerektiği bilgisi kodlu bünyede. dışardan parçalarımı bir arada tutuyor hatta gayet estetik bir şekilde yaşıyor gibi görünsem de her günün benim için yüksek efor gerektirmesi bir kez daha burada serzenişte bulunmama yol açıyor bu saatte. hastane ortamı tarafından tetiklenmiş bir haldeyken çok güzel bir şiire denk geldim burada bu çaresiz yazının altında durmasını istedim: (Lütfen bana prospektüsten daha çok şiir okuduğum bir ay ver der bu şiirde beni de paramparça ederek ve şöyle bitirir Düşmanınızı sevmeyi öğrenmek için düşmanınızın kendi kırmızı kanınız olduğu zamandan daha büyük bir fırsatınız olmayacak. Ateşkes kadifeden yapılmış bir kelimedir Gittiğin her yerde onu giy bunlar o kadar güzel ifade biçimleri ki benim gibi biri için sayfamda durması gerektiğini hissettim) An Insider’s Guide on How to be Sick Never say the words ‘this is not my life’ This pain that wakes you screaming in the muzzle of the night This pain that woke your lover, chased her to another room to another life This fevered fainting This tremorring chest This mangled kite This panic like a cave of bats This nurse drawing blood wearing doubled gloves This insurance doesn’t cover that This hurried paycheck of doctor after doctor after doctor This stethoscope that never hears your heart This hospital bed This florescent dark This save your prescription with side effects worse than the disease This please let me have one month where I read more poems than warning labels This not knowing what the test will say This pray pray pray This airplane’s medical emergency landing This shame when you can’t walk Shame when you can’t fuck Shame when you’re home alone sobbing on another friday night Say ‘This is my life This is my precious life This is how badly I want to live’ Say Sometimes you have to keep pulling yourself up by the whip Take punch after punch to the face forward To the head up And still uncurl the fist of your grief like a warm blanket on the cool earth of your faith Say every waiting room is the clime where you will finally take shape to fit into the keyhole of your own gritty heart To open mercy To open your siren throat Say every fever is a love note to remind you that there better things to be than cool Fuck cool Fuck every pair of skinny jeans From the month your muscles started atrophying to a size two Say fuck you to anyone who asks you if you eat enough Say how do you not know that is so fucking rude Remember you never have an obligation to quiet the hurricane inside your chest Especially on a day when another healthy person suggests ‘you would feel so much better if you would just focus your breath into a Buddha beam of light” Like that light is going to miraculously dissolve the knife that’s been churning in your kidneys for the last six fucking months Say Sunshine, please go back to your job at the aroma therapy aisle at Whole Foods and leave me alone I know how to talk to God and God does not expect me to use my inside voice God knows how goddamn hard I am working to become a smooth stone So I can skip on my back across this red red sea So I can trust deep in my screaming bones Everything is a lesson Lesson #1 through infinity You will never have a greater opportunity to learn to love your enemy than when your enemy is your own red blood Truce is a word made of velvet Truce is a word made of velvet Wear it everywhere you go Andrea Gibson

sircafanusta_ 9 months ago

Hayal gücümün bir sınırının olmaması zaman zaman beni ürkütür. Az önce hangi güç tarafından geri çağrıldığını bilmediğim çocukluk anılarım görüntü kesitleri halinde akın etti. Son zamanlarda sıklaşan bu gibi anlarda kendimi şu “özel çocuk” mitine inanırken buluyor, gizli bir narsist…devamıHayal gücümün bir sınırının olmaması zaman zaman beni ürkütür. Az önce hangi güç tarafından geri çağrıldığını bilmediğim çocukluk anılarım görüntü kesitleri halinde akın etti. Son zamanlarda sıklaşan bu gibi anlarda kendimi şu “özel çocuk” mitine inanırken buluyor, gizli bir narsist olduğumdan şüpheleniyorum. Gelen kesitlerden birinde banyo fayanslarına sıçrayıp biriken su birikintilerine parmak uçlarımla, bir cerrahi işlemin gerektireceği özenle şekil verir; damlalardan insanlar ve haliyle hikayeler yaratırdım. Bunu anneme utana sıkıla “itiraf etmiştim” çünkü su en çok tüm pisliğin biriktiği gider yakınlarında olurdu ve hikayelerim için orası elverişli alanlar sayılırdı. Çamurla değil de daha formsuz olan suyla oynayan çocuklardandım yani. 10 yaşına kadar elini tutarak uyuduğum annemin baş parmağı ve işaret parmağı arasındaki ince ve yumuşakça deriyle oynardım, orada bir çiftlik bile kurmuştum. Annemin avucunun içindeyse ne hasatlar yapardım hatırlarım. Annelerin eli en verimli ekin alanları değil midir zaten? Bütün bu oyunları yalnızlıktan mı yaratmıştım yoksa özel bir anlam atamaya gerek olmayan çocuk dünyasına mı dairdi bunlar? Belki de sadece su şekil vermesi çamura nazaran daha kolay olan bir şeydi, annemin yumuşak eli de bırakasımın hiç gelmediği bir bağlantı noktasıydı. Bir keresinde de kapının ışık sızan altından o zamanlar adını bilmediğim bir su hayvanı sürüsü görmüştüm. Rüya mıydı ya da ateşim mi çıkmıştı bugün hâlâ bilemiyorum. Babam kapının diğer tarafından geçenlerin ayaklarının gölgelerini gördüğümü iddia etmişti. Daha sonra tezahür eden o hayvana deniz atı denildiğini öğrenecektim. Evimizde de artık hiçbir evde olmayan üstü tırtıklı tavanlarımız vardı. Orada da bana göz kırpan suratlar olacaktı. Neyse ki yetişkinliğimde şizoid bir şeye dönüşmedi bu özelliğim. Hatta şanslı da sayılabilirim. Kimden miras kaldığını bilmediğim bu zihnimdeki bir hayli canlı kurgusal görüntülerle hiç gitmediğim ülkeleri baştan sona gezebilirim, en ulaşılmaz insanlarla sevişebilirim. Ama aynı zamanda gerçeklik denilen şey pamuk ipliğine bağlı ve ben insan zihninin ürünü olan “hikaye”lere sığınıp yıllar kaybedebiliyorum. Gerçek dünyada karşılığı yıllar olabiliyor ve sırf bu yüzden hayatımın yakın geçmişi sayılan son 6 yıla dair hiçbir anıyı geri çağıramıyorum. Bunu o dönemler ağır ilaçlar etkisinde olduğumdan algılarımın kapalı olmasına ve sadece hayatta kalma modunda olduğuma bağlayanlar var. Ben uzun bir zamandır bu hafıza sorunsalını bana uygulanan ekt gibi alternatif görülen tedavi protokolünün bir yan etkisi olarak bildim. Tıp bilimini suçlamak kolaydı. Nihayetinde evet ben bir hikaye anlatıcısıyım ama güvenilmez anlatıcı dedikleri kategoriden sayılmalıyım.

sircafanusta_ 9 months ago

oldukça şahsi bir geçememişlik öyküsü farkına varabildiğim nüanslarda yeniden doğdum gözlerimi dolduran yeni sebepler buldum bir gün annemin portakallı revanisini yerken tekrardan tat alabildiğimi fark ettiğim, denizde gözlerim kapalı sırtüstü yüzerken bu anı tüm duyularımla deneyimleyebildiğim için doğru mercisini bulamadığım…devamıoldukça şahsi bir geçememişlik öyküsü farkına varabildiğim nüanslarda yeniden doğdum gözlerimi dolduran yeni sebepler buldum bir gün annemin portakallı revanisini yerken tekrardan tat alabildiğimi fark ettiğim, denizde gözlerim kapalı sırtüstü yüzerken bu anı tüm duyularımla deneyimleyebildiğim için doğru mercisini bulamadığım bir şükran duyduğum an gibi, en yakın arkadaşımın, saçlarının uzamasını izlemek güzel dediğinde yolculuğuma eşlik edenlerce kucaklanılmış hissettiğim an gibi, eskiden yaralarımı ve dazlak kafamı kamufle etmek için kullandığım bandanaları, kaşındıran peruğumu bir daha ihtiyacım olup olmayacağına dair tereddüt olmaksızın çöpe attığım, her doktorun sıkı tembihi olan yürüyüş reçetesini uygulamak için babam tarafından sürüklenerek teptiğim güzergahın birebir aynısını tekrardan bu sefer sızlanmadan ve dimdik yürüdüğüm andaki gibi, bana bütün bunların kayıt altına alınmaya değer olduğunu söyleyen bir ses duydum. kimi zaman da çetelesini tuttuğum kayıplara göz atıp bütün bu anları unuttum. heniz hastalıkla lekelenmemiş olan çocukluk hallerimden bir fotoğrafla, annemin artık toz bezi yaptığı babamın eski tişörtünün bize tedavi protokolü açıklandığında onu üzerindeyken parçaladığı anı çağrıştırmasıyla, yolda benimki gibi kayıpları olmaksızın benim küçük başarılarımdan nicelerini elde edenlerin acıyan bakışları altında, sıfır noktasında kendimi buldum. geçmiş olsun mu? geçmiş oldu mu? geçmişi; mercek altındayken herkeste olduğu gibi nostaljik duygularla beraber, ya aştığımı sandığım şeylere gururla gülümseyerek ya da yüzüme geçirilmiş bir poşetmişçesine kısıtlanmış hissederek karşılıyorum. iki türlü de burnum sızlıyor. geçmişi geçemiyorum, o çok hızlı. küçükken mandalları kulak mememe küpe olarak taktığım ve çok acıtmasına rağmen çıkarmadığım o çocukluk inadıyla, geçmişin pençe izlerini onur madalyası ya da bir kolye gibi takıyorum. üfleyince hala yanıyor ama bende çok güzel duruyor. eylül

sircafanusta_ 10 months ago

Beyaz Zakkum

Peter Kosminsky

7 Gönderi

sonu itibariyle beni çok etkiledi. kendi ağzından annesine ait olmanın bedelini ödemiş olan bir genç kız. annenin kanda yavaşça salınan bir zehre dönüşen sevgisi. hala görünmez bir kordonla bağlı gibiyken o’ndan kurtulmanın gerekliliği. "In a perverse way, I was glad…devamı

sircafanusta_ 10 months ago

bir şeyleri abartmaya ve kendi hafızanı yanıltmaya meyillisin dedi yakınlarda annem. herhangi bir trajedi anlatıcısının olması gerektiği gibi diye eklemedi. bana hikaye anlatıcısı olmak için doğmuşum gibi geliyor ve sırf bu yüzden de yurtsuz kalmam gerekiyor. sanki ait olamadıkça kalem…devamı

sircafanusta_ 10 months ago

Böyle Yaşıyoruz Artık

Susan Sontag

2 Gönderi

hastalıkla ilgili beni sarsan tespitleri olan bir kadın. metafor olarak hastalık yazısı duraksattı sık sık. üstüne bu öyküyü okudum. hastalıklarla ilgili problematik metaforların varlığına işaret etmesiyle cüretkâr. “hastalık, asla yalnızca hastaya ait değildir” diye yazar kitabın arkasında. tıp bilimine dair…devamıhastalıkla ilgili beni sarsan tespitleri olan bir kadın. metafor olarak hastalık yazısı duraksattı sık sık. üstüne bu öyküyü okudum. hastalıklarla ilgili problematik metaforların varlığına işaret etmesiyle cüretkâr. “hastalık, asla yalnızca hastaya ait değildir” diye yazar kitabın arkasında. tıp bilimine dair birtakım düşüncelerime tercüman olan AIDS ve Metaforları bölümünden bazı yerleri alıntılıyorum: (ancak kanser,tüberküloz ve delilikle ilgili metaforlara dair eleştirel bakışını ifade ettiği yerler de incelenmeye değer) katastrofik bir terminolojiye sahibiz. tamamıyla “olgunlaşmış” bir virüs derken botanik ya da zooloji alanından seçilen metaforlar AIDS’te gelişmeyi yani evrimi norm,kural haline getirmektedir ve bu metafor olguyu onaylamaktan çok daha fazlasını yapar; kaçınılmazlık düşüncesi eker, zaten köklü bir eğilim olan kaderciliği pekiştirir. klinik tıbbın çok değerli bir yaklaşımını yansıtan “enfeksiyona uğramış ama hasta değil” (vücudun pek çok enfeksiyonu “barındırdığı”) düsturunun yerini giderek, bilimsel gerekçeleri ne olursa olsun, antibilimsel “pislenme” mantığını canlandırmak anlamına gelen ve “enfeksiyona-uğramış-ama sağlıklı” saptamasını kendi içinde çelişkili bir terim durumuna dokan biyomedikal kavramlar almaktadır. en güncel biyomedikal testlerle, yeni bir “ömür boyu paryalar sınıfı” (“geleceğin hastaları”) yaratmak artık mümkündür. gelişkin tıbbi testlerin kaçınılmaz bir şekilde endüstriyel bir karakter taşıdığı göz önüne alındığında, haftalarca süreye yayılabilecek bir zamanın geçmesini gerektirebilir: kendilerine dair ya ölüme ya beraate hükmedilmesini bekleyenlerin gözünde ıstırap verici bir gecikme. hatta pek çok insan, bu hükümle yüz yüze gelme, gelecekte kendisine ayrı bir muamele yapılmasına, daha da kötüsü, kendini kaderin insafına teslim etmesine yol açabilecek bir listeye dahil edilme korkusundan dolayı test yaptırmaktan kaçınmaktadır. yine tahmin edilebileceği şekilde, batıl inançlar ve tevekkül de, bazı AIDS’lilerin antiviral kemoterapiyi reddetmelerine ve genellikle “alternatif tıp” gurusunun yönlendiriciliğinde, kendi kendilerini iyileştirecek yöntemler aramalarına yol açmaktadır. oysa sıskalaşıp iyice zayıflamış bir bedeni iyileştirmek üzere makrobiyotik bir diyetin mucizelerinden medet ummak, AIDS tedavisinde, John Donne’ın çağındaki “bütüncül” tıbbi tedavi tercihi olan kendini hacamat ettirmekten medet ummaya eştir.