(@) - Raf

Hafif yağmurda sakince yürümek istiyor ruhum...

Bu satırları kim okur bilmiyorum. Okur mu onuda bilmiyorum. Ama ben artık taşıyamıyorum agır geliyor yüregime. Boğuluyorum sanki... Kelimelerim tükeniyor. Ruhum her saniye ölüyor sessiz sedasız. Haykırmak istiyorum ama... Ama yapamam. Canım çok yanıyor. İçimde öyle bir yangın var ki…devamı

tutestam 2 weeks ago

Bazı insanlar bahar gibi hissettiriyor; hayatıma bahar getiriyor, Gül-i Sefîd'im gibi. Bazı insanlar sizi hayatta tutar, hayata tutunmanızı sağlar; hemruhum da öyle... Lale-i Pinhan

tutestam 2 weeks ago

Kurban bayramınız mübarek olsun hepinize mutlu, huzurlu bayramlar dilerim💐 Lale-i Pinhan

tutestam 2 weeks ago

Sanmak İnsan en kolay nasıl ölür bilir misiniz? Hayalkırıklığıyla, sanmakla... Ben herkesi düşünürsem beni de düşünürler sanmıştım. Sanmak, en sevdiğinin gitmiceni sanmak herkes kalır sanırsın ama herkes gider bir gün istesende istemesende ya ölümle yada o seni terkeder veya sen…devamı

tutestam 2 weeks ago

Kaybolmuşluğun Kozası Bazı anlar var, garip hissettiriyor. Sanki yüreğime bir şey oturmuş da kalkmıyor. Orada kalıyor öyle; sanki yeri hep orasıymış, oraya aitmiş gibi. Boğuluyor gibi hissediyorum. Bazen kelimeler yetersiz kalıyor, anlatamıyorum. Her şey şüphe dolu geliyor. Her sevgi sanki…devamıKaybolmuşluğun Kozası Bazı anlar var, garip hissettiriyor. Sanki yüreğime bir şey oturmuş da kalkmıyor. Orada kalıyor öyle; sanki yeri hep orasıymış, oraya aitmiş gibi. Boğuluyor gibi hissediyorum. Bazen kelimeler yetersiz kalıyor, anlatamıyorum. Her şey şüphe dolu geliyor. Her sevgi sanki kimse kimseyi gerçekten sevmiyor gibi geliyor. Herkes bir gün gider gibi... Elbette herkes bir gün gider. Kimse sonsuza kadar kalamaz. Fani dünya, elbet bir sonu var. Ama sanki bazı hislerin sonu yok gibi geliyor. Bazen ne yaparsam yapayım, o yalnızlık hissinden kurtulamıyorum. Sanki çocukluğumda bana çivilenmiş ve o zamandan beri peşimden gelmekte. Bazen çok yoğun, bazen hissedilemeyecek kadar az. Sanki bana ait, bir parçam gibi oldu. O histen bir türlü tamamen kurtulamadım. İnsanlar bir süre sonra hep gittiler ya da ben gitmek zorunda kaldım. Vedalar hep canımı acıttı. Artık dinlenmek istiyorum ama bu fani dünyada bu mümkün değil. Ben de her şeyi içime gömüyorum. Bazı şeyleri kendime bile anlatamıyorum bazen. Artık anlatmak da, anlatmaya çalışmak da yorucu geliyor. Yavaş yavaş uzaklaşıyorum her şeyden. Çocukluğumdan miras bana: Ne zaman kendimi çok kötü hissetsem herkesten uzaklaşır, biraz daha iyi hissedene kadar dönmem. Bazen ne yapacağımı bilmiyorum. Uzun uzun izliyorum tavanı. Baktığım yer bomboş bir duvar ama ben kafamdakileri izliyorum. Ne çok şeyle göz göze geliyorum, kimse bilmez. İçim üşüyor, bir türlü ısıtamıyorum. Yıllardır aynı his benimle beraber. İliklerime kadar hissettim bazı şeyleri. Ne kadar "Yeter!" desem de bitmedi o his. Sanki artık benim bir parçam oldu. Ne zaman mutlu olsam, ardından bir şeyler oluyor, yine ağlıyorum. Sanki mutluluk bana haram. Belki de çok şey istiyorumdur... Her umut ettiğimde, o umut filizini koparıp atmalarından yoruldum. Belki de umut bana göre değildir. Anlatmak da öyle. İçime gömmek belki de en iyisi. Duygularını belli etmemek. Kırılsan da belli etmemek. Çoğu kişi fark etmiyor zaten. Hakkım olmasa da kırıldığımla kalıyorum, bu fazla yorucu. İçimdeki çocuk da yoruldu sahte sevgilerden, sahte ilgilerden. Bazen her şeyden uzaklaşmak istiyorum. Hiçbir şey düşünmeden gökyüzünü, yıldızları izlemek istiyorum. Çünkü ben bu dünyaya ait değilim. Hiçbir zaman olmadım. Bu dünyaya fazlayım, bana göre değil. Ben evimi özledim ama evim neresi bilmiyorum... Lale-i Pinhan

tutestam 2 weeks ago

Duyuyor musun? – Neyi? Fırtınanın sesini... Bir uğultu yayılıyor etrafa. – Duyuyorum ve en derinden hissediyorum o fırtınayı. O fırtına nerede? Sadece bir uğultu olarak duyuyorum. – O fırtınayı çok net duyuyorum; çünkü o fırtına benim içimde. Nasıl dayanabiliyorsun ona?…devamı

tutestam 2 weeks ago

Korkunun Tenindeki İzleri Korkuyorum… Her bir zerremle korkuyorum. Her şeyden korkuyorum. Emin olma duygumu kaybettim sanki… Nereye elimi atsam şüphe. İyi hissetmekten korkuyorum. Bu his garip geliyor artık, yabancı geliyor; benden fazla uzakta gibi. Ne zaman biraz iyi hissetsem, hemen…devamı

tutestam 2 weeks ago

Sessize Alınmış Kalp Kırgınlık… Kırılmak ve kırıldığınız kişinin bunu fark etmemesi ruhunuzda bir sızı bırakıyor. Bir tarafınız görsün, bilsin istiyor ama diğer tarafınız tam tersini. Bir yandan da kendinize kızıyorsunuz; niye kırılıyorum, neden her şeye bu kadar çok kırılıyorum diye.…devamıSessize Alınmış Kalp Kırgınlık… Kırılmak ve kırıldığınız kişinin bunu fark etmemesi ruhunuzda bir sızı bırakıyor. Bir tarafınız görsün, bilsin istiyor ama diğer tarafınız tam tersini. Bir yandan da kendinize kızıyorsunuz; niye kırılıyorum, neden her şeye bu kadar çok kırılıyorum diye. Bir zaman sonra fark ediyorsunuz ki içinizdeki çocuk hassas. Yaralanmış, canı acıyor. Yıllarca kimse fark etmemiş, kendini bir hiç gibi hissetmiş. Çok çabuk bağlanır olmuş insanlara ve gizlice fısıldamış: Eğer birine bağlanırsam, biri beni severse o zaman görülürüm, duyulurum, var olabilirim. Ama bu onun en büyük yanılgılarından biri olmuş ve bu sandığı şey canını çok yakmış. Bir süre sonra daha fazla kimseyle tanışmak istememiş, çünkü ona göre ne kadar çok insan o kadar sorun ve o kadar kırılıp yaralanmak demekmiş. O kırgın tarafını istemiyordu; onu güçsüz yapıyor gibi hissediyordu ama belki de bu sadece kırgın ve ince bir ruhu olduğunu gösteriyordu. Yaralarının sarılması gerekiyordu ama bunu kendi yapmalıydı. Yardım ederdi ama yardım istemekte çok zorlanırdı, çünkü bunu öğrenmişti. En başta kendine karşı bu kadar acımasızken başkalarının ona iyi olmasını beklememesi gerektiğini düşünüyordu. Kendi içindeki o çocuğun sesini bastırırken nasıl olur da bir başkasının duymasını isteyebilirdi ki? Herkese karşı iyiyken kendine neden bu kadar acımasızdı? Kendi canını fazlasıyla yakmıştı. İnsanların pek çoğu onu gerçekten görüp anlayamamıştı. O da bir süre sonra bundan vazgeçmişti. Sessizliğinden anlamayanlar konuştuğunda nasıl anlayabilirlerdi ki? Anlayamazlardı; duyulmaz, bilemezlerdi. O kendi içinde kayboluyordu. Artık sadece bir ruhtan ibaretti. Bedeni daha fazlasını kaldıramıyordu. Buna engel olmak istiyordu ve bu sanki yavaş yavaş o acımasız, duygusuz yönünü ortaya çıkarıyordu. Belki de kırılmamak, yaralanmamak için bu gerekiyordu: duygularını gizlemesi, en çok da kırgınlıklarını ve üzüntülerini. Belki kalbini göstermezse bu kadar canını yakmazlardı. Lale-i Pinhan

tutestam 2 weeks ago

— Yine gökyüzünü izliyorsun. — Evet. — Neden? — Düşünüyorum. — Neyi? — Her şeyi... Ama bunu istemiyorum, sadece uyumak istiyorum. — Neden uyumak istiyorsun? — Kendim dâhil her şeyden kaçmanın tek yolu bu. — Neden kaçıyorsun her şeyden? —…devamı