(@) - Raf

İlk filmin ardından çıtayı yükseltmek kolay değildi ama Terrifier 2, bunu yalnızca şiddeti artırarak değil, evrenini genişleterek başarıyor. Art the Clown artık sadece bir seri katil değil; neredeyse doğaüstü, hayalüstü bir figüre dönüşüyor. Bu yönüyle film, klasik slasher kalıplarının dışına…devamı

ufukyesil 1 month ago

Otel 2

Eli Roth

11 Gönderi

İlk Hostel benim için her şeyiyle klasik bir Amerikan korku filmi. Yabancı bir ülkeye giden gençler, seks, eğlence, merak ve ardından gelen felaket… İkinci film ise aynı dünyanın biraz daha arkasına geçiyor. Bu insanlar neden öldürülüyor, onları öldürenler kim, sistem…devamıİlk Hostel benim için her şeyiyle klasik bir Amerikan korku filmi. Yabancı bir ülkeye giden gençler, seks, eğlence, merak ve ardından gelen felaket… İkinci film ise aynı dünyanın biraz daha arkasına geçiyor. Bu insanlar neden öldürülüyor, onları öldürenler kim, sistem nasıl işliyor, müşteriler nasıl seçiliyor, paranın ve gücün bu düzen içindeki yeri ne? İlk filmde yalnızca sonuçlarını gördüğümüz yapının mekanizmasını bu kez daha yakından izliyoruz. Bir diğer önemli değişiklik de kurbanların bu kez kadınlar olması. Bunun filmin şiddetini çok daha rahatsız edici bir yere taşıdığını düşünüyorum. Özellikle Lorna’nın ölümü hâlâ serinin en etkileyici ve akılda kalan sahnelerinden biri. Görsel olarak neredeyse törensel biçimde kurulmuş olması, sahneyi yalnızca vahşi değil, tuhaf biçimde estetik ve ürpertici de kılıyor. Filmin sevdiğim taraflarından biri de kurbanlarla onları satın alan insanlar arasında gidip gelmesi. Bir tarafta hiçbir şeyden haberi olmayan genç kadınlar, diğer tarafta bunu bir deneyim satın alır gibi yaşayan insanlar… Böyle olunca Hostel evreninin asıl korkusunun işkenceden ziyade, insan hayatının parası ödenebilen bir ürüne dönüşmesi olduğunu daha net görüyoruz. Ama yıllar sonra tekrar izleyince ilk seferki kadar etkilenmedim. Özellikle sonlara doğru film sanki bir an önce bitmek istiyor. Beth’in hikâyesinin vardığı nokta ilginç olsa da olayların çözülüşü bana fazla aceleye getirilmiş, hatta yer yer uyduruk geldi. Ve bütün bunların arasında benim için filmin en unutulmaz taraflarından biri hâlâ “Synečku, synečku.” Filmde kullanılan kayıt Varmužova Cimbálová Muzika’ya ait ve geleneksel Moravya müziğinin cimbalom ağırlıklı sesini taşıyor. Böylesine sakin, yerel ve eski hissettiren bir melodinin Hostel gibi vahşi bir filmin içinde kullanılması müthiş bir tezat yaratıyor. Yıllar sonra filmi unutacak olsam bile o melodiyi unutacağımı sanmıyorum. İlk filmi daha ikonik buluyorum ama Hostel: Part II, kurduğu dünyanın arkasındaki sistemi göstermesi açısından bence daha merak uyandırıcı bir devam filmi. Eli Roth aynı şeyi ikinci kez yapmak yerine, ilk filmde bıraktığı soruların bir kısmının peşine düşmüş.

ufukyesil 1 month ago

İnsan Kırkayak 3

Tom Six

19 Gönderi

İlk iki filmin yarattığı etkinin ardından üçüncü film benim için daha farklı bir yerde duruyor. Bu kez rahatsız ediciliğin merkezinde Human Centipede fikrinden çok, bir hapishane yöneticisinin akıl sağlığından tamamen uzak hâllerine maruz kalıyoruz. Dieter Laser'ın hakkını ayrıca vermek lazım.…devamı

ufukyesil 2 months ago

Sınır(da)

Xavier Gens

5 Gönderi

Spoiler içeriyor Frontière(s), daha ilk dakikalarından itibaren temposunu yükselten ve sonuna kadar pek nefes aldırmayan bir film. Kurgusu hızlı, kamerası hareketli, şiddeti ise fazlasıyla açık. Rahatsız edici sahneleri konusunda hiç çekingen davranmıyor. İzlerken aklıma sık sık The Texas Chain Saw Massacre geldi.…devamıFrontière(s), daha ilk dakikalarından itibaren temposunu yükselten ve sonuna kadar pek nefes aldırmayan bir film. Kurgusu hızlı, kamerası hareketli, şiddeti ise fazlasıyla açık. Rahatsız edici sahneleri konusunda hiç çekingen davranmıyor. İzlerken aklıma sık sık The Texas Chain Saw Massacre geldi. Şehirden uzaklaşan gençler, yanlış yerde verilen bir mola, dış dünyadan kopuk yaşayan bir aile, yemek masası ve giderek büyüyen çaresizlik... Benzerlik sadece hikâyede de değil; kirli mekânlar, dar alanlar ve beden üzerinden yaratılan korku da Tobe Hooper'ın filmine selam veriyor gibi. Fakat Frontière(s) bunu 2000'lerin Fransız ekstrem sinemasının çok daha kanlı ve doğrudan diliyle yeniden kuruyor. Filmin politik tarafı ise benim için biraz tartışmalı. Paris'teki toplumsal olaylar, aşırı sağın yükselişi, göçmen gençler ve karşılarına çıkan Nazi geçmişine bağlı aile... Aslında oldukça güçlü bir denklem var. Üstelik Xavier Gens filmi yazmaya, 2002 Fransa Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aşırı sağın ikinci tura kalmasının kendisinde yarattığı korkudan sonra başlamış. Yani politik arka plan tesadüfi değil. Buna rağmen film ilerledikçe bu meselenin vahşetin gölgesinde kaldığını ve anlatıya beklediğim derinliği katamadığını düşünüyorum. Finalde de benzer bir çelişki hissettim. Yasmine bütün bu cehennemden kurtuluyor ama dışarı çıktığında karşısında yine aynı politik düzeni buluyor. Bir yanda aşırı sağcı aileden kaçıyor, diğer yanda radyodan aşırı sağın seçim zaferini duyuyor ve sonunda güvenlik güçlerine teslim oluyor. Güçlü bir fikir, hatta oldukça karamsar bir kapanış; fakat filmin buraya gelene kadar politik meselesini yeterince işlememesi nedeniyle vermek istediği mesaj benim için biraz havada kalıyor. Yine de tür sineması açısından oldukça etkileyici bir iş. Özellikle kamera kullanımı, karanlık ve kirli atmosferi, makyajları ve hiç düşmeyen fiziksel gerilimiyle Xavier Gens'in ilk uzun metrajında ne kadar iddialı olduğunu gösteriyor. Bir de kapanışta çalan A.W.I.M.'in “Kill Me” parçası... Filmin bütün o gürültüsünden sonra gelen melankolik havasına bayıldım. Bittiğinde filmden çok o şarkının içinde kalmış olabilirim. Frontière(s) kusurları olan ama kesinlikle sıradan olmayan; hızlı, vahşi, kirli ve fazlasıyla rahatsız edici bir Fransız korkusu.

ufukyesil 2 months ago

Yeşil Cehennem

Eli Roth

18 Gönderi

Eli Roth denince benim aklıma hâlâ ilk olarak Hostel geliyor. Sınırları zorlayan, seyirciyi rahatsız etmekten çekinmeyen, iddialı işler... The Green Inferno da bu çizginin en dikkat çekici örneklerinden biri. İlk bakışta sıradan bir yamyam filmi gibi görünse de, ben bu…devamı

ufukyesil 2 months ago

Yüksek Tansiyon

Alexandre Aja

24 Gönderi

Haute Tension, yıllar sonra tekrar izlediğim ve bende hâlâ aynı hissi bırakan filmlerden biri oldu. Çok küçükken, Kanal D Home Video'nun promosyon VCD'sini alıp izlemiştim. Yılını bile hatırlamıyorum ama bıraktığı etkiyi unutmadım. İlk yarısı hâlâ inanılmaz güçlü. Özellikle filmin açılışındaki…devamıHaute Tension, yıllar sonra tekrar izlediğim ve bende hâlâ aynı hissi bırakan filmlerden biri oldu. Çok küçükken, Kanal D Home Video'nun promosyon VCD'sini alıp izlemiştim. Yılını bile hatırlamıyorum ama bıraktığı etkiyi unutmadım. İlk yarısı hâlâ inanılmaz güçlü. Özellikle filmin açılışındaki katliam sahnesi, daha ilk dakikalardan tansiyonu öyle bir yükseltiyor ki sonuna kadar peşinden gidiyorsunuz. Kanın gövdeyi götürdüğü ama bunu sadece gösteriş için yapmayan, gerilimle besleyen bir yapısı var. Alexandre Aja'nın yönetmenliği de burada kendini belli ediyor. Hareketli kamera kullanımı, dar alanlardan yarattığı gerilim ve temposunu neredeyse hiç düşürmeyen anlatımı, onu 2000'ler Fransız korku sinemasının en dikkat çeken isimlerinden biri hâline getirdi. Bu filmin kariyerindeki kırılma noktalarından biri olduğunu düşünüyorum. Filmin finali hâlâ şaşırtıcı ve üzerine konuşulacak kadar cesur. İlk izlediğimde büyük bir ters köşe etkisi yaratmıştı. Bugün yeniden izlediğimde ise bazı mantık hataları daha görünür hâle geliyor. Buna rağmen filmin kurduğu psikolojik oyun ve seyirciyi sürekli yanlış yöne bakmaya zorlaması bence hâlâ çok akıllıca. Bir de müzik seçimlerini konuşalım: New Born, Sarà Perché Ti Amo ve Runaway Girl... Bu üç parçayı her duyduğumda aklıma ilk gelen film hâlâ Haute Tension oluyor. Filmin atmosferiyle öyle bütünleşmişler ki artık birbirlerinden ayırmak mümkün değil. Ve tabii Cécile de France. Filmi neredeyse tek başına sırtlıyor. Fiziksel performansı, korkuyu, çaresizliği ve mücadeleyi öyle doğal yansıtıyor ki karakterle birlikte nefes alıp veriyorsunuz. Rol adeta onun için yazılmış gibi. Haute Tension, üzerinden 20 yılı aşkın zaman geçmiş olmasına rağmen Fransız korku sinemasının en önemli kilometre taşlarından biri olmaya devam ediyor. Kusurları var ama etkisini hâlâ kaybetmeyen, dönüp dönüp konuşulacak bir film.

ufukyesil 2 months ago

Zürafa Sesi

Selcan Kırnal

1 Gönderi

Bazı kitaplar hikâye anlatır, bazıları ise bir hissin etrafında dolaşır. Zürafa Sesi benim için ikinci gruba daha yakın oldu. Karakterleri, olayları ya da mekânları kadar; içindeki arayış, sıkışmışlık ve “başka türlü bir hayat mümkün mü?” sorusu aklımda kaldı. Selcan Kırnal’ı…devamı

ufukyesil 2 months ago

Terrifier

Damien Leone

65 Gönderi

10. yılında Terrifier'ı yeniden izledim. Aradan geçen zamana rağmen etkisini kaybetmeyen, hatta bazı yönleriyle daha da değer kazanan bir korku filmi olduğunu düşünüyorum. İlk dikkatimi çeken şey, filmin bilinçli olarak yarattığı eski korku filmi atmosferi oldu. Kullanılan filtreler, pratik makyaj…devamı

ufukyesil 2 months ago

The Sadness

Rob Jabbaz

7 Gönderi

Pandemi sonrası çekilen birçok yapım yaşadığımız dönemin izlerini taşımaya çalıştı ama The Sadness, bunu yapan en çılgın işlerden biri olabilir. Salgın temasını alıp klasik zombi anlatısının üzerine koyuyor ve ortaya oldukça rahatsız edici, sınırları zorlayan bir dünya çıkarıyor. Film, enfekte…devamı

ufukyesil 3 months ago

İçerde

Alexandre Bustillo

10 Gönderi

Bazı korku filmleri gerilim yaratır, bazıları rahatsız eder. Inside ise bir noktadan sonra doğrudan saldırıyor. Kısa süresine rağmen temposunu hiç düşürmeyen, izleyiciyi nefes alacak alan bırakmadan köşeye sıkıştıran bir film. Başlarda gerilim ve merak duygusu baskınken, film ilerledikçe giderek daha…devamı