(@) - Raf

Samimiyet ve içtenlikle dolu, güleryüzün eksik olmadığı bir bayram diliyorum Raf sakinlerine. Ramazan ayında tuttuğumuz oruçlar, ettiğimiz dualar, ibadetlerimiz hepsi kabul olur inşallah. 💙 Gazze'de gülümsemeyi unutan çocuklara, ailelerine Allah yardımcı olur inşallah. Sevdiklerinizle; eşinizle, dostunuzla, ailenizle geçireceğiniz harika günleriniz…devamı

wolverineh 2 years ago

Turfanda mı Yoksa Turfa mı?

Mizancı Mehmed Murad

5 Gönderi

Bu kitabı alış hikâyemden olacak daha bir ehemmiyet vererek okudum. Bir gün üniversiteye gittiğim şehirde kitap fuarı vardı ve ben o şehirde henüz yeni bir öğrenciydim. Kitap fuarına gitmeyi pek bir istedim, teklif ettiğim birkaç kişi gelmeyince anlık bir hırsla…devamıBu kitabı alış hikâyemden olacak daha bir ehemmiyet vererek okudum. Bir gün üniversiteye gittiğim şehirde kitap fuarı vardı ve ben o şehirde henüz yeni bir öğrenciydim. Kitap fuarına gitmeyi pek bir istedim, teklif ettiğim birkaç kişi gelmeyince anlık bir hırsla tramvaya atladım. Durağa geldiğimde kimilerine fuar nerede diye soru yöneltirken iki insana denk geldim, birbirimize arkadaşlık ettik ve birlikte gezinmeye başladık. Yayınevlerine tek tek girip kitap incelerken, edebî sohbetler de yapmıştık. Hoş bir gündü. Bu kitabı almıştım ve yanımdaki kişi de hatırladığım kadarıyla güzel olduğunu söylemişti. Şimdilerde okumuş bulundum. Okurken de bu anının üzerinden üç sene geçtiğini fark ettim. Mizancı Murad, pek ismini duymasak da (Edebiyat öğrencileri bilirler) en az Namık Kemal kadar önemli bir isim. II. Abdülhamid yanlısı birisi. Avrupa'da öğrenim görüp buralara gelmiş ve siyasetle haşr neşr olmuş. Osmanlının içinde bulunduğu durumdan İslamcılık ve Osmanlıcılık fikirleriyle, maarife hat safhada önem vererek kurtulacağını savunmuş. Bunları da eserinde gayet tabii görebiliyoruz. Yazarın yaşamından izler de taşıyor kitap. Mansur karakteri, lider ruhlu, ileri görüşlü, kültürünü iyi bilen, Batı'dan diploma almış , yüce gönüllü birisi. Kitap tez romanı olduğu için Mansura bir peygamber edası verilmiş; okurken günahsız, gözü iyilikten başka bir şey görmeyen insan tasvirlerine denk geliyorsunuz. Ve bu durum beni sıktı. Tez romanı olduğunu unutmuyorum (Yani karşıt görüşler, birbirine taban tabana zıt karakterler olması ve bir tarafın ağır basması gerek.) ama insanlar tamamen iyi yahut kötü olamaz bence. Yine de bahsettiğim gibi ele almak istediği konu cemiyet açısından önem teşkil ettiği için yazar bu anlatımından memnun olsa gerek. Mansur adetâ karşı cinste Zehra adı ile peydah oluyor. Zehra da Mansur gibi düşünüp toplumu, adet ve geleneklerini önemseyen bir kız. İkisi arasında gelişen bir aşk olsa da romanın geri planda tuttuğu bir duyguydu bu. Daha çok Osmanlının Tanzimat ve Islahat Fermanları sonrası; her kurumuna işlemiş düzensizlik halini konu ediniyor. Mansur gelişmeyi tabanda buluyor ve mekteplerin iyileştirilmesi gerektiğini düşünüyor. Bir doktor da olsa toplumun sorunlarından tecrit etmiyor kendini. Yazara gelecek olursak o dönemin çoğu yazarında fark ettiğim gibi mekân betimlemesi konusunda beni oradaymış gibi hissettirmedi. Ne yalıda ne bahçede ne de okulda buldum kendimi. (Son kısımda yağmurlu ve rüzgarlı havada Mansur'un başına gelenlerin anlatımı güzeldi, hakkını vereyim.) Sadece bir tez romanını ara ara ilgiye kapılarak okudum diyeyim. Böyle olunca roman sönük kalıyor. Hasılı başlarda biraz zorluk çektim. Ramazanın da etkisiyle başına geçmem güç kuvvet oldu. Ancak kendime biraz süre tanıdım ve tekrar elime aldığımda özellikle son birkaç kısmı merakla okudum. Kitap ilgililerin dikkatini çeker fikrindeyim. Ben ne okudum dedirtmedi, Namık Kemal'in İntibah eserindeki o güzel etkiyi de veremedi. İyi günler.🌟

wolverineh 2 years ago

TOLSTOY VE İSLÂM: Tolstoy'un bir ara İslâm hakkında araştırmaları olmuş. İlgi duyduğu kesin, ona şüphe yok. Böyle kalmayıp eser yazmış. Zaten Hz. Muhammed hakkında bir eseri olduğunu duymuş olabilirsiniz. Kitabının basımlarında Tolstoy'un şu sözlerine rastlarsınız: "Bunu söylemek ne kadar tuhaf…devamı

wolverineh 2 years ago

Yaratık: Diriliş

Jean-Pierre Jeunet

7 Gönderi

Bu Alien var ya... Çok özel bir seri. Kendine has bir serüveni var ve izlerken seyircide bir hayli heyecan yaratmayı başarıyor. İnanın abartmıyorum, bu seriyi izlemeyen çok şey kaçırmıyordur belki ama en azından bir güzellikten yoksun kalmış oluyor. Eğer tuhaf…devamıBu Alien var ya... Çok özel bir seri. Kendine has bir serüveni var ve izlerken seyircide bir hayli heyecan yaratmayı başarıyor. İnanın abartmıyorum, bu seriyi izlemeyen çok şey kaçırmıyordur belki ama en azından bir güzellikten yoksun kalmış oluyor. Eğer tuhaf görünümlü, korkunç dişleri olan yaratıklardan korku duymuyorsanız izleyebilir ve anı yaşayabilirsiniz. Sinemada bu tür güzellikte kovalamacalara pek rastlamıyoruz... Ben Resurrection ile birlikte ilk 4 filmi izlemiş bulundum. Genel olarak izlediklerimden kısaca bahsedip bu filme dönüş yapacağım. İlk film 1979'da Ridley Scott tarafından çekildi. Bir başlangıç olarak gerilim dolu ve heyecanlıydı. Serinin acımasız oluşuna yani karakterlere fazla bel bağlamanın doğru olmadığını bu ilk filmden hemen öğrenivermiştik. Sigourney Weaver canlandırdığı Ripley ile öyle özdeşiyor ki kimse olmasın, tek o kalsın hayranlıkla izleriz yani... İkinci film Aliens adında ve James Cameron tarafından 1986'da çekildi. Birçok kişiye göre serinin en iyi filmidir. Bana kalırsa da öyle. Yönetmenin teknolojiyi harika kullanışı da etkiliydi bunda. Senaryo açısından da diğerlerine fark atıyor, ayrı bir ciddiyet ve duygu barındırıyordu. Newt adlı küçük kız bu serinin en unutulmaz karakteriydi desek yeridir. Fazla uzatmayayım David Fincher, Alien 3'ü 1992'de çekti. Ve bence seriyi fazlasıyla batırdı. Çok kalitesiz bir hâle getirdi. İlk ikisinden sonra gerçekten hayal kırıklığı yaratıyor. Fakat bu demek değil ki Ripley'i izlemek keyifsiz. Yine bir macera vardı ve kötü de olsa aksiyonu ile bitirebilmiştik. Spoiler vermek istemiyorum. Ve 1997'de Amelie filminin yönetmeni olarak bildiğimiz Jean Pierre Jeunet 4. Filmi çekiyor. David Fincherli Alien'dan sonra çok daha iyisini başarmış bence. Görsel efekt olarak iyileşme vardı ve hikâye de daha ilgi çekiciydi. Ripley'i 200 sene sonra farklı bir gelecekte, farklı bir şekilde görüyoruz. İnanın mantık hatası da var, bulunur, konuşulur ama çok takılmıyorum. Yine izletti kendisini bu kadın. Tabii Winona Ryder'da boş durmamış; fazlasıyla renk katmış filme. Güzel de bir sürprizi vardı zaten bizlere, şahsen ben tahmin edememiştim... Diğer karakterleri de sevdim. Sırıtan kötü bir oyunculuk yoktu zaten. Bu kovalamacada da oldukça heyecanlandım ben. Ayrıca yaratık-insan, melez konusu, anne ve çocuk duygusal çekimi de bence yapmacık değildi. Bundan sonraki filmler geçmişe odaklanıyor. Onları da izleyeceğim ve çok merak ediyorum. Hayırlı sahurlar.

wolverineh 2 years ago

Kızıl Kahkaha

Leonid Andreyev

30 Gönderi

1904'te patlak veren siyasi gelişmeler sonucu, şimdi unutulmaya yüz tutmuş bir savaş gerçekleşmişti; Japonlar Ruslara ağır bir yenilgi yaşatmıştı. Bu savaşın dünya tarihinde önemi büyüktü çünkü bir Asya devleti, o dönem için büyük mü büyük bir Avrupa devletini mağlup etmişti.…devamı1904'te patlak veren siyasi gelişmeler sonucu, şimdi unutulmaya yüz tutmuş bir savaş gerçekleşmişti; Japonlar Ruslara ağır bir yenilgi yaşatmıştı. Bu savaşın dünya tarihinde önemi büyüktü çünkü bir Asya devleti, o dönem için büyük mü büyük bir Avrupa devletini mağlup etmişti. Bu yenilgi, Rusya'da çarlık rejiminin yıkılacağının habercisi olmuştu. Nitekim tarih için çok sayılmayacak yıl sonra Bolşeviklerin isyanı sonucu Ekim Devrimi diye bildiğimiz olay meydana gelmişti... Leonid Andreyev, tarihin bu önemli savaşı sırasında Rus askerlerinin ve halkının psikolojik çöküşünü anlatıyor. Bu öyle bir anlatış ki dehşetengiz bir sahne canlanıyor zihnimizde; askerler düşman nedir kavramını unutmuşlar ve üniformalı, silahlı bir topluluğu görür görmez kendinden geçercesine saldırıyor, apansız bir mücadele içerisine giriyorlar. Öyle ki Rus Rus'u indiriyor... Japonlar adeta bu hengâmenin içinde hayalet gibiler. İşte bu noktada siyaseti, politikayı ve devletinin çıkarlarını unutmuş bir topluluk geliyor gözümüzün önüne. Cinnet geçirmiş bir grup... Üstelik nedensiz bir delirme, kendinden geçme değil bu: Askerler, sağduyulu veya mantıklı olup kan gölüne dönmüş çevre karşısında dumura uğramış hissetmek yerine delirmeyi tercih ediyorlar. Böylelikle duygusallık bastırılıyor ve canilik onlar için kaçınılmaz hale geliyor... Çok çarpıcı, insan üzerinde yoğun etki bırakan betimlemeler sunuyor Andreyev bizlere. İki bölüme ayrılmış bir mektubat gibiydi aslında roman. İlkinde cephede birebir gördüklerine karşın çıldırmanın eşiğindeki bir subayı okuyoruz. O bu korkunç manzarayı "Kızıl Kahkaha" diye adlandırıyor; kan gövdeyi götürürken, gökyüzü kızıllığa bürünmüşken insan durmadan kahkahalar salıyor... Ne dehşet değil mi? Bu tuhaflıkların bahsi geçtiğinde subay cevap veriyor: "Kızıl Kahkaha". Bir virüs gibi yayılıyor bu kızıllık ve ardından gelen kahkaha... Nitekim çok geçmeden deliren bir subayın cümlelerini okuyoruz; biraz buruk biraz heyecanlı... İkinci bölümse metni subayın kardeşi ele geçiriyor. Onun delirmesine tanık oluyoruz... Bu kardeş daha cephede savaşmadan deliriyor. Çünkü bir virüstü kızıllık ve ardından gelen kahkaha... Rus halkına hepten sirayet edecektir bu savaş çöküntüsü. Çözüm nedir? Birkaç insanın elinde evirip çevirilen politika... Fakat Andreyev, işin bu kısmına girmiyor. Sadece yürekte başlayıp, zihne kadar işleyen bir yangın sonucu kora dönüşen ruhları anlatıyor o... Kitabı Ruslar için bir ajitasyon metni gibi algılamamak gerek. Edebi bir eser bu. Evrensele ulaşabilir. Öyle değilse bile okuyucu kendi çıkarımlarını yapabilir, şöyle bir göz atabilir tarihe ve günümüze. Afganistan halkına, Vietnam'a, Doğu Türkistan'a, Filistin'e, Hitler dönemi Yahudilerine, Bosna'ya, Japonya'ya, Cengiz'in katliamına uğramış topraklara... Daha sayılmayan binlerce katliama... Evet savaş var, bir de savaş var... Hepinize selamlar ve iyi günler 🌟

wolverineh 2 years ago

Biz

Yevgeni İvanoviç Zamyatin

14 Gönderi

"Ben bilimkurgu severim." diyenin elini kolunu sallayarak okuyabileceği bir roman değil "Biz". Distopik alanda edebiyatın ilklerinden olmakla birlikte yazıldığı dönemde 20. yüzyıla şaşılası bir bakış atıyor. Kullanılan imgeler, metaforlar öyle akıllıca ki türdeşlerinde böyle bir anlatıma rastladığımı hatırlamıyorum. Yani yazar,…devamı"Ben bilimkurgu severim." diyenin elini kolunu sallayarak okuyabileceği bir roman değil "Biz". Distopik alanda edebiyatın ilklerinden olmakla birlikte yazıldığı dönemde 20. yüzyıla şaşılası bir bakış atıyor. Kullanılan imgeler, metaforlar öyle akıllıca ki türdeşlerinde böyle bir anlatıma rastladığımı hatırlamıyorum. Yani yazar, bizi tamamen "Tek Devlet" düzeninin içine çekmek istiyor. Bunun için yüzeysel bir betimleme yerine derin ifadeleri, cümleleri tercih ediyor. Misal, Bay D-503 rahatsız edici düşünceleri, duvarın ötesinin (İlkel yaşamın) kendinde hissettirdiklerini irrasyonel olarak tanımlıyor. Kök -1 ile imgeleniyor. Böylesi bir matematikselliğin hüküm sürdüğü mutlak düzende çok zekice bir kullanımdır bu. Tek Devlette, eski antik yaşamın (20. Yüzyıl olarak düşünebilirsiniz.) her türlü faaliyeti "Entropi" diye adlandırlıyor. Yani düzensiz olarak görülüyor. Ve insanlar "Numaralar" ile yer değiştiriyor. Cinsellik, "Seks saati" ismini alıyor ve duygudan yoksun bir şekilde pembe bileti olan erkekler, kadınlara sahip oluyor. D-503 ve R-13, farklı zamanlarda aynı kadın ile beraber olabiliyorlar. Yani kadinlar son derece pasif ve edilgen konuma gelmişler. Ev, taş duvarla kaplanmış oldukça antik bir yapı olarak görülüyor ve bunun yerine etrafı cam ile döşeli binalar yapılıyor. Herkes birbirinin ne yaptığını fark edebilir, selam verebilir. Fakat saatleri belirlenmiş "Seks" eylemi yapıldığında storlar (Perde) indirilmelidir... Biz romanında duygular ve hazlar dahi matemaksel bir düzenin parçası haline gelmişler. Ölçülebilir olmuşlar. Fakat yazar yani D-503, kendinde bir başka beni fark ediyor. Bu ben tabii ki eski insanlarda var olan tutkuları temsil ediyor. Aşk, hüzün, kıskançlık, ağlama... Tek Devlet, Numaralardaki bu değişimi anlayınca bunun gereksiz bir fantezi, marazi bir durum olduğunu öne sürerek hastalandıkları fikrine kapılmalarını sağlıyor. Açıklık getirirsek, devlet bedenlerdeki ruhun canlanmasını istemiyor. Numaralar da güya çok sevdikleri devletlerinin kendilerini manipüle etmesine izin veriyorlar. Zamyatin'in insanları Numara yapması öyle yerinde ki... Sanayi devriminden bu yana gelen makineleşmenin bir kelime ile özetlenmesi anlamına gelebilir. Çok yakışık almış bir öngörü bu: Bugün Elon Musk, çocuğunun ismini X bilmem ne koymadı mı?.. Her türlü uyuşturucu maddenin yasaklandığı, ilkel insanlarla aralarına yeşil bir duvar ördükleri, cinselliğin "Seks saati" programına indirgendiği, adeta camdan fanuslarda yaşandığı, yiyeceklerin petrolden yapıldığı bir toplum; tuhaf hareketlerde (Sevmek, ağlamak, aşık olmak, düzene karşı koymak) bulunduğunuzda yanı başınızda "Koruyucular" adı verilen birinin belirdiğini düşünün. Düşünün ki sokak boyunca ilerlerken, ardınızda bir gölge sizi takip etsin... Zamyatin'in Biz'inde olup bitenler "Sonsuzluğu Sınırlamak" tır. Ve kitabın teması gereğince de anlıyoruz ki: Sayılar sonsuzdur. Bir başı ve sonu yoktur. O halde söyleyebilir miyiz ki gerçekleştirilmiş bir devrim, son devrimdir. Hayır. Devrimler de sayılar gibi sonsuzdur ve öylece devam eder. Kitabın sansür yemesi, uzun bir süre boyunca yayımının yasaklanması da sanıyorum içindeki bu kısımdan dolayıdır. Okurken yapılan mekân betimlemelerini pek anlamayabilirsiniz. Fakat başkarakter D-503, bizlere bir kitap yazıyor; hislerini aktarmakta inanılmaz başarılı. Onun korkusunu, kendisindeki değişimi, tutkulu aşkını çok iyi görebiliyoruz. Yaşadıkları daha derine inecek olursak bir kaçıştır aslında. Sürekli endişeli bir ruh halini okuyoruz. İnsanlığımı Yitirirken'deki Osamu Dazai kadar olmasa da Bay D-503'te de yorgun, bitap bir ruh hali mevcut. 1984, Cesur Yeni Dünya gibi önemli romanların öncüsü kabul edilen bir eser karşımızdaki. Bir ara anlatıdan kopar gibi oldum. Çünkü çok mecazi ve metaforlu, yoğun ifadeler vardı. Altında ezildim, büküldüm. George Orwell, Huxley benzer temayı biraz daha modernize etmişler ve okuyucunun daha az yorulmasını sağlamışlar diyebiliriz. Zamyatin, işin içine politika, felsefe ve din yorumlarını harmanlamış; Dostoyevski yahut bir başka klasik yazar, bilim kurgu yazmış da onu okuyoruz izlenimi veriyor kitap. İçinde bulunduğum dönemi düşününce bana şahsen ağır geldi. Fakat bu demek değil ki romanın tadını alamadım... Aksine daha çok hissettim, kalbime işledi. Derime iğne batar gibi rahatsız da oldum; yani Zamyatin de okuyucusunu biraz sarsmak istemiş olmalı. Size tavsiyem, bu romanı eğlenmek için okumamanız olur. Tabirim için affedin keyfinizin içine edebilir. Ciddi bir bakış, eğilme ve önemseme gerektiriyor "Biz". Edebiyata katkısı açısından Zamyatin'e teşekkür ediyorum. İncelememe son veriyorum. Bonus: Yazımı okuyanlara da teşekkür ederim. Sonuçta bu uzun bir yazı, dikkate değer görerek buralara kadar gelmiş olabilirsiniz. Hoş geldiniz. Bayağı bir detay vererek anlatmak istedim, yani içimden böyle geçiyordu. Bu yüzden kaç paragraf yazmışım, ne kadar uzamış pek de dikkat etmedim. Ve kitap içindeki olaylara da girmedim. Sevgilerle 🌟

wolverineh 2 years ago

İyi akşamlar. Raf Wolvi'nin sorularından mahrum kalmasın diyerek sizlere bir tartışma konusu bırakıyorum, yorumlarınızı merakla bekliyorum 🌟 1- Şiir okumayan, hikâye okumayan, herhangi bir türde kitap okumayan, bunları boş iş olarak gören insan için "Empatisiz, başkalarını anlamayan ve onların dertlerine…devamı

wolverineh 2 years ago

Echo

Marion Dayre

8 Gönderi

Artıları ve eksileri ile Echo şöyle: 1- Disney+, Marvel Spotlight adlı bir yetişkin bölümü oluşturmuş. +18 sayılabilecek, kanlı ve şiddet içerikli diziler burada yer alacak. Echo, bu oluşumun ilk dizisi. Yetişkinler içindir diye uyarı veriyor zaten başlarken. Böylece diğer 6…devamıArtıları ve eksileri ile Echo şöyle: 1- Disney+, Marvel Spotlight adlı bir yetişkin bölümü oluşturmuş. +18 sayılabilecek, kanlı ve şiddet içerikli diziler burada yer alacak. Echo, bu oluşumun ilk dizisi. Yetişkinler içindir diye uyarı veriyor zaten başlarken. Böylece diğer 6 bölümlük Marvel dizilerindeki çocuksu, pembemsi, ciciş hava olabildiğince en az seviyeye inmiş. 2- Marvel, abi senin Disney'e dizi verirken 30 dakika takıntın mı var? 5-6 bölüm yapmak yerine şu diziyi 45'er dakikadan 10 bölüm yapsan hem karakter daha çok anlaşılır hem de göz açıp kapayıncaya dek bitti hissi vermez... Diğer diziler, Avengers karakterlerini işlediği için hadi daha az izleyebiliriz diyelim ama Echo kesinlikle daha fazla bölümü hak ediyordu. 3- Fragmanda Daredevil görünce çok yükseldik, ama maalesef hevesimiz kursağımızda kaldı. Sadece ilk bölümde Maya ile bir dövüş sahnesi var. Başka da göremiyoruz. Fakat Wilson Fisk'i, o buz gibi bakışları ve ketum duruşu ile yeniden izleyebilmek, bizi doğrudan Netflix'in Daredevil'ına götürdü. Güzel de oldu. Şunu anlamış olduk ki Disney, Netflix'teki hikâyeye son vermiyor. Yani oradakiler MCU zaman çizelgesine dahiller. Öyle ki Fisk'in (Kingpin) geçmişi tıpkı Daredevil dizisinde olduğu gibiydi. (Bu yazdığım kısmı Netflix'teki Marvel dizilerini izleyenler çok iyi anlar.) 4- Harika bir İntro müziği var Echo'nun. Hakikaten güzel ama dizi hemen bittiği için ne hikâyeye etkili diyebiliyorsun ne de akılda kalabilecek bir sahne izlemiş oluyorsun... Final bölümü çok kötüydü. Aceleye getirilmiş ve ilk bölümün harikalığı zaten gittikçe azalırken finalde de ortaya oldukça berbat bir iş çıkmış. İnsan sorar "Ee ne olacak şimdi bu Echo'ya?" Ama şu da bir gerçek ki: Wilson Fisk, uzun süre bu evrende yer alacak. Daredevil: Born Again'de ana düşman kendisi. Punisher ve Daredevil'a yine Nettlix'teki oyuncular yani Jon Benthal ve Charlie Cox hayat verecek. Bu harika da olsa Marvel gerçekten bahsedildiği gibi Netflix'teki havayı koruyup önümüze karanlık DD Punisher dizisi çıkarabilecek mi bakalım... Ama şu bence oldukça açık duruyor: Disney asla Netflix'teki Daredevil gibisini çekemeyecek... Yanılırız umarım. İyi akşamlar.

wolverineh 2 years ago

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak

Ahmet Uluçay

34 Gönderi

İhtiyacım olan Türk filmini buldum. Sinemaseverlerin bünyesine ilaç etkisi yapacak bir sanat işi olduğunu düşünüyorum. Bu sektöre meraklı olmaya da gerek yok, oturup ailecek izlenebilir. Ahmet Uluçay, kendi sınırlarını bilmiş, tanımış ve bu sınırları içinde hayallerine ket vurmayarak çok sevdiği…devamıİhtiyacım olan Türk filmini buldum. Sinemaseverlerin bünyesine ilaç etkisi yapacak bir sanat işi olduğunu düşünüyorum. Bu sektöre meraklı olmaya da gerek yok, oturup ailecek izlenebilir. Ahmet Uluçay, kendi sınırlarını bilmiş, tanımış ve bu sınırları içinde hayallerine ket vurmayarak çok sevdiği sinema ile içli dışlı olmayı başarmış bir yönetmenimiz. Fakirlik ile de geçse hayatı sinemadan bıkmak bilmemiş. Çocukluğundan beridir filmlere, kameralara bir aşk duymuş. Onca sıkıntılı sürece rağmen bir kenara iteklememiş sinemayı Uluçay. Bu yoksulluğu arasında eşinden, çocuklarından çekinmiş... Ne güzel ya.. Sinema için bunca acıya değer mi? Bu soru cümlesi Uluçay'ın yazdığı kitabının ismidir aslında. Bundan anlıyoruz ki gerçekten sinema onun hem meyvesi hem de zehri olmuş... Acı ile tatlı onun için aynı manaya gelmiş adeta... Karpuz Kabuğundan Gemiler yapabilmiş bir yönetmenimiz Ahmet Uluçay.. Ne güzel ya demiştim; çünkü bilirsiniz bizde "Oblomovluk" vardır. Yerimizde oturur dururuz, ruhumuza işlemiştir bu. Ama Kütahya'nın taşrasından ibaret bu adam onca sıkıntıya rağmen hayallerine devam edebilmiş... Ve ortaya bu eser çıkmış. Kendi yaşamından esintilerle doldurmuş izlediğimiz filmi. Recep karakterinin arkasına sığınarak Sinemaya olan aşkını ilan etmiş Uluçay. Bunun yanı sıra toplumsal mesajlar vermiş; kasaba ve köy arasında gidip gelen statü farkını ortaya koymuş, kadın- erkek psikolojisini sunmuş, metafor kullanmaktan geride kalmamış, halkımızın mitlerini aralara serpiştirmiş Uluçay... Sonuç olarak ortaya hayran kalınası bir çalışma çıkmış. Tebrik ediyorum, hatta yeni izlediğim için ben utanıyorum. Yönetmenimiz 2009 yılında vefat etmiş... Keşke yaşadığı dönemler onu bilseydim. Bu filmle aldığı ödülleri ekran karşısında görebilseydim... Uzak da değil bize: Kütahya'nın Tavşanlı ilçesinden bir abimiz. İyi ki senin gibi bir yönetmene sahip olmuşuz. Bugün bilinmiyorsan bu bizim ayıbımız. Özür dileriz Ahmet Uluçay. Bomboş yapımlarla dakikalarımızı çürütüyoruz; Netflix Türk filmlerinden bir kez daha iğreniyorum. Beyaz Giyme Toz olur türküsü de filmde geniş bir yer tutuyor. Sahnelere ne kadar yakışmış, ergen çocuklar bu ağırlığı kaldirabilmiş, oyuncuları da tebrik etmek gerekiyor. Çünkü deneyimi olmayan amatör performanslar... Ama ne performanslar.. Bu eseri izleyip izletip şuurlara kazımak gerekiyor.

wolverineh 2 years ago

Söz

Carl Theodor Dreyer

5 Gönderi

Kabul etmek gerek filmi izlemek biraz güç iş. Işıklandırma çok canlı ve karakterler dışında dış öğelere pek yönelmeyen sabit bir kamera ile çekilmiş. Bu biraz tiyatral bir hava veriyor Ordet filmine. Konu itibariyle de Hristiyanlığı eleştiriyor; doğum, ölüm, inanç sınırları…devamı