(@) - Raf

"Mutfakta Demokrasi Olmaz" Bu filmin hakkını nasıl yemişler nasıl... Açlıklarını bu filmin hakkını yiyerek gidermişler resmen. İnanamıyorum. Imdb puanı 6.6 olmasını hakaret olarak görüyor ve gram umursamıyorum o puanı. Karşılaştırma yapmak huyum değildir ancak 2022 yapımı The Menu filmine övgüler…devamı"Mutfakta Demokrasi Olmaz" Bu filmin hakkını nasıl yemişler nasıl... Açlıklarını bu filmin hakkını yiyerek gidermişler resmen. İnanamıyorum. Imdb puanı 6.6 olmasını hakaret olarak görüyor ve gram umursamıyorum o puanı. Karşılaştırma yapmak huyum değildir ancak 2022 yapımı The Menu filmine övgüler yağdırılırken bu öylece kalakalmış. İkisi de yemekler üzerinden topluma dair eleştiriler yapıyor. Yanlış anlaşılmasın ben Menu'yu Anya Taylor-Joy ile birlikte beğenmiştim fakat Tayland yapımı "Hunger" ı çok farklı buldum ve etkilendim. 15 kişilik doğum günü davetinde ince detaylarla bezenmiş, görünümü için büyük özen verilmiş soslu yemeğin zenginler tarafından iştahla, afedersiniz hayvansı bir içgüdü ile yenilmesi dikkat çekiciydi. Kapitalizmde alt sınıfın binbir emekle çalışıp - Bifteğin ipince kesilmesi, yağda kızartımının hassas bir dengeye sahip olması gibi- üst sınıfa yaptığı sanatsal sunum. Sunuma diyecek yok ama zenginler gerçekten bu gösterişli yemekleri lezzeti için mi yiyorlar? Yoksa şefi adeta bir tanrı belleyip bu pahalı yeme organizasyonunu bir inanç haline mi getiriyorlar? Başkarakter Aoy'un babası bir yerde şöyle dedi: "Modern dünyayı hiç anlamıyorum. Özel olduğu için mi pahalı yoksa pahalı olduğu için mi özel?" Bana kalırsa filmin anlatısı ikinciyi kuvvetli kılıyor: Pahalı olduğu için özel. Şef Paul tüm bunları bilmiyor mu? Kendisi çalışanlarına katı davranan, kimine göre psikopat denilebilecek bir adam. Ününe de diyecek yok, zenginler onun adeta kölesi hâline gelmişler. Sunacağı yemekleri ilgiyle bekliyorlar. Paul, sistemi tamamıyla çözmüş birisi; fakirleri de aşağılamıyor. Aksine kazandırıyor. Etin ve balıkların en tazesini yoksullardan elde ediyor. Böylelikle Robin Hood tersine işliyor bu sefer: Fakirlerden alıyor, zenginlere veriyor. Ona göre yenilen yemekler, insanın statüsünü belirliyor. Aoy, büyükannesinin noodle tarifinden bahsederek içine sevgisini katmış diyor. Ama Şef Paul: "Sevgisini mi katmış? Bu, yoksulluktan kaçamayanların ürettiği bir bahane." deyiveriyor. Şef Paul'a göre fakirlerin gösterişli yemeklere ihtiyacı yok çünkü yaşamak için yiyorlar. Açlığa karşın bir tür mücadele, ilkellik ile besleniyorlar. Kendisinin şeflik mottosu daha çok, doyumsuz zenginlerin kendisine diz çöküp yemek yapmasını dilemeleri üzerine kurulu. Aslında zenginlere itaat etmiyor, yaptığı yemeklerle onları kendisine kul ediniyor. Hatta bir süre sonra gözü yasa bile görmüyor... Aoy'un Paul'un ekibine katılması ve daha sonra gerçekleşenler yani tüm bu mutfak yolculuğu bir kimlik arayaşına dayanıyor. Ait hissetmek ve değer görmek istiyor. En büyük hedefi "Özel" birisi olmak değil miydi? Ancak onun beklediği şey şatafat ve görkemli sunumlar eşliğinde çılgına dönmüş insanlar değildi. Oyuncunun yaşananlara karşın bazen sessizlik içinde kalması, içsel çatışmasını da yansıtıyordu. Aynı zamanda, hırsın insanı getirdiği noktayı da tüm saflığı ile özetliyordu Aoy. Filmin sonundaki dans sahnesini hatırlayalım, yemekler bir köşede. Partide herkes iç içe geçmiş gibi, yemekler ikinci planda bile değil belki. Ama kamera sokaktaki insanlara yöneldiğinde, daha farklı bir anlam kazanıyor yemekler; Yediklerin sosyal statünü belirler lafına geliyoruz kısacası. Zenginler, yalnızca tat ile sınırlı kalmayıp görsel bir hazzın peşine düşüyorlar. Onlar için "açlık" hiç sonlanmıyor. Bir sınırsızlığı ifade ediyor. Gerçek manada açlık, başarıya olan açlık ve zenginlerin gözlerini döndürmüş açlık. Film bu üç türle karşımıza çıkıyor aslında. Ben filmdeki performansları çok iyi buldum. Bir Tayland filmini böylesine ilgiyle izleyeceğimi sanmıyordum. Nitekim kulağa karmakarışık gelen dilleri bile beni rahatsız etmedi, filme öylesine odaklandım. Kusursuz demek istemem elbette çünkü senaryonun gidişatı ve karakter motivasyonuyla olumsuz eleştiri de alabilir vaziyette. Ama bütüne baktığımızda sonuyla birlikte benim beğenimi kazandı. Hiç sıkılmadım, kapitalizm, sınıf ayrımı, eşitsizlikler gibi mesajları da gayet yerindeydi.

wolverineh 8 months ago

Balerin

Chung-Hyun Lee

53 Gönderi

Yönetmen Lee Chung Hyun'u Call (Telefon) adlı gerilim filmiyle biliyoruz. Orada da aynı oyuncu Jeong Jong Seo'yu psikopat rolünde izlemiştik. Özgün duruşuyla gelecek vaat eden performans sergilemişti. 2018'de Lee Chang Dong'un Burning filminde de önemli bir rolle karşımıza çıkmıştı. Balerin'de…devamı

wolverineh 8 months ago

Prey

Dan Trachtenberg

30 Gönderi

Bence bu filmi beğenmeyenler önceki Predator filmlerini izlememişler yahut evrene dair hiçbir fikirleri yok. Bu ikisine de sahip olup beğenilmese gerçekten anlayabileceğim bir durum olurdu... Yönetmenin ismini ilk defa duyuyorum. Ve ölmeye yüz tutmuş Predator serisine resmen hayat vermiş. İzlediğimde…devamı

wolverineh 8 months ago

Nosferatu

Robert Eggers

40 Gönderi

KORKUNUN SANATLA BİRLEŞİMİ Kimselerin ayak basmadığı, basanın da ne idüğü belirsiz olduğu ıssız şatoda duvarlar sessizdir ama sanki dilleri var da susmayı tercih ediyor gibiler; filmdeki ses kurgusu yalnızca karakterlerin diyalogları ile sınırlı değil; mekândaki boşluğun karakter üzerindeki gerilimini, yalnızlığı…devamıKORKUNUN SANATLA BİRLEŞİMİ Kimselerin ayak basmadığı, basanın da ne idüğü belirsiz olduğu ıssız şatoda duvarlar sessizdir ama sanki dilleri var da susmayı tercih ediyor gibiler; filmdeki ses kurgusu yalnızca karakterlerin diyalogları ile sınırlı değil; mekândaki boşluğun karakter üzerindeki gerilimini, yalnızlığı ve ürkekliği de taşıyordu. Böylece o tekinsizlik hissi seyirciye geçmekte zorluk yaşamıyor. Arka plandaki rüzgar uğultusu, ahşap döşeme ve kapıların gıcırtısı, dalgaların ve uzaklardaki çanların sesleriyle birlikte güvensiz ortama çekildikçe çekiliyoruz. Thomas'ın yüz ifadesindeki korkuya katılıyor ve bütünleşiyoruz. Eggers sinemasının ses efektleri bambaşka bir deneyim. Karanlık ve loş ortamlarda geçen dakikalar, mum ışığı, yansıyan tuhaf gölgeler hiç durmadan rahatsızlık vermeye çalışıyorlar. Kullanılan renk paleti, diğer Eggers filmlerinde olduğu gibi pastel griler içeriyor ve bu da filmin gotik havasını zenginleştiriyor. Baştan sona izleyicinin huzur bulması istenilmiyor; Thomas ve karısı ile ürpertici bir empati kurmuş oluyoruz. Jump scare (aniden çıkma) sahneleri oldukça kontrollü ve mantkklı yerlerde beliriyor. Diğer korku filmleri gibi, sürekli bu yönteme yer verilmiyor elbette, aksi çok kötü olurdu. Zaten Eggers, korkuyu sürekli görsel kullanarak değil de atmosfer odaklı bir gerilimle, şiirsel bir dille sunmak istiyor; geleneksel ve modern olanın sentezini başarılı şekilde aktarıyor. Lily-Rose Depp'in hayat verdiği Ellen, Orlok'un etkisi altındayken kimi zaman histerik nöbetler geçiriyor bazense kontrolünü tamamen kaybediyor. Zalim gölge, duvardan taşıp onu bulduğunda vücudunun her yanı bir epilepsi hastasında görüldüğü gibi kasılıyor, gözleri kayıyor ve nefes alış verişi tökezliyor. Psişik olan bir durumun korkunç bir şekilde fiziğe etkisini kanlı canlı gösteriyor Rose Depp. Conjuring, İnsidious gibi yapımlarda da bu tür sahnelere rastlanılıyor fakat Eggers, farklı olarak CGI kullanmadan gerçekleştiriyor bunu. Yani Lily Rose Depp'in saf performansını seyrediyoruz. O kasılmalar, göz kaymaları bir oyuncunun kontrolünde meydana geliyor. Bu nöbet sahnelerindeki garip kımıldanmalar, Japon kökenli Butō dansından esinlenilmiş. CGI aygıtı kullanılmadığında, gerçekçilik karşısında fazlasıyla rahatsız oluyoruz. Öyle ki kamera da rahat durmadan karakterin yüzüne zoomlanıyor ve gözlerdeki o derin mi derin dehşetin farkına varıyoruz. Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen Orlok'un malikânesindeki sahneleri Nicholas Hoult ve Bill Skarsgård'ın hayat verdikleri Thomas Hutter ve Nosferatu (Orlok) üstleniyorlar. Burada özellikle dar kadrajlara yer verilmiş, çünkü izleyicide sıkışmışlık hissi yaratılmak isteniliyor. Thomas, o şatoya girdiği anda; mekânın ve atmosferin ağırlığını hissediyoruz. Saniyeler sanki ağır ağır işliyor. Orlok'un nefreti adeta zamanı lanetlemiş. Thomas'ın yüzüne uzun bir süre eksik kalmayacak zehirimsi korku yerleşiyor. Burada, Hoult'un beden dili kullanımı ve Bill Skarsgärd'ın derinlerden gelen ürpertici ses performansı dikkat çekiyor. Skarsgård izleyiciye bu sesi verebilmek için bir opera sanatçısı ile çalışmış. Böylece Kont Orlok'un boğuk ve dehşet saçan ses tonu karanlıklarda yankılanır hale gelmiş. Eggers, bu Orlok canlandırmasında da CGI'yi reddetmiş. Orlok'un protez makyajı, karakterin karanlık yapısına ve saf kötü ruhuna uyumlu olmuş. İnsanlıktan yoksun bir yaratıktan yumuşayan hareketler beklenemez; hiçbir göz teması yok. Yalnızca ürpertici bedeni ve tehditkârlığı ile kimi zaman bir gölge olarak dolaşıyor. Bununla kalmayıp, masumların ruhlarında ve akıllarında da bir gezintiye çıkıyor. Kâbuslarına karışıp onlara uykuyu ve hayatı zehir ediyor. Bir yerde "Ben bir İştahım, başka bir şey değil." demesi bu yaratığın kendi özünü ne kadar iyi tanıdığını vurguluyor. Salt kötülüğün tanımı belki de budur: sonsuz iştah. Dafoe tarafından canlandırılan Albin Eberhart, grotesk doğası ile olayların içinde yer alıyor. Bir yan karakterden daha da fazlasıydı; Eggers sinemasının en şahane özelliklerinden birisi de belki budur. Tüm karakterler önemli rollere sahiplerdi. Birisine varılmadan hedeflenen kapı açılamazdı. Nitekim Aaron Taylor-Johnson'u da karanlığın gücüne başlarda inanmayan soğukkanlı bir karakter Friedrich Harding rolünde izliyoruz. Genel olarak filmdeki en insani ruhu taşıyordu. Ve yine Eggers'ın sabit kamera kullanımı sayesinde, yan karakterler de dahil yüzlerdeki gizli saklı kalmış duygular okunur hâle geliyor. Bu gotik alemi, seçtiği oyuncularla, tiyatral bir şekilde başarıyla aktarmış Eggers. Böyle filmler kolay kolay çekilmez; kıymeti bilinmeli. Nosferatu'nun müziklerine dair denilebilecek tek şey: Filmi mükemmel yansıtıyor oluşuydu. Gotik bir tablo izletiyor bizlere Eggers ve vahşetin, korkunun, tekinsizliğin ardında harika müzikler kullanılmış. CGI'dan uzak, korku dolu bir atmosfer oluşturmuş Eggers. The Witch, Lighthouse ve Northman gibi harika filmlerden sonra Nosferatu ile sanatında daha da yukarılara çıkmış. Tebrik etmek gerekiyor. Bu filmden önce Eggers'ı tanımak adına saydıklarım izlenmeli fikrindeyim. O zaman seyriniz taçlanmış olur. Filmde eksik gördüğüm tek şey, Nosferatu'nun ortadan yok olurkenki anlarına dayanıyor. Daha bir aciz olmalıydı. Güneşi gördüğünde çırpınmalıydı. Bu sona erişte bir tür kıvranma ve aksiyon yer bulmalıydı. Fakat kendi sözleri ya, iştahtan ibaret bir yaratıktan ne beklenir? Belki de bu yüzden sade bir yok oluş izledik... Son olarak bugüne kadar tasvirlenmiş vampirlere bir göz attığımızda; başlangıçtaki karanlık havanın günümüzde romantizme kaydığını görürüz. Orlok ve Draculalardan, Edward ve Bella'ya dek süren bir yolculuk. Arada bir birkaç yönetmen çıkıp vampirlerin özüne dönmesi gerektiğini savunuyor ve ortaya 2024 yapımı Nosferatu gibi ciddi yapımlar çıkıyor. Elbette vampirler illa korkunç varlık olarak tasarlanmak zorunda değil; nitekim İsveç filmi Let The Rıght One In bambaşka bir evrededir. Fakat vampirleri yakışıklı veya güzel olarak betimlemek öze oldukça aykırı geliyor. Stephen King'in "Korku Ağı" kitabı da bu gotik aleme bir dönüş niteliğindedir. Tekrar ediyorum, bu vampirlerin farklı bakış açıları ile sunulamayacağı manasına gelmiyor. Ama öz de unutulmuyor işte.

wolverineh 9 months ago

Gece Uçuşu

Wes Craven

55 Gönderi

Saf ve duru güzelliği ile bir dönemin romantik filmlerinin vazgeçilmezi Rachel McAdams ve başarılı aktör Cilian Murpy'i yan yana getiren "Red Eye" oldukça ucuz bir yapım olmuş. Yönetmen Wes Craven korku türünün sürekli anılanlarındandır. Scream (Çığlık) serisi ile birlikte Slasher…devamıSaf ve duru güzelliği ile bir dönemin romantik filmlerinin vazgeçilmezi Rachel McAdams ve başarılı aktör Cilian Murpy'i yan yana getiren "Red Eye" oldukça ucuz bir yapım olmuş. Yönetmen Wes Craven korku türünün sürekli anılanlarındandır. Scream (Çığlık) serisi ile birlikte Slasher tarzını tiye almış, aynı zamanda bu türe de yeniden hayat vermişti. Elm Sokağı serisini henüz izlemesem de yine Wes Craven'ın işlerinden birisi. Craven her ne kadar bu sektöre yön verenlerden olsa da ben çektiği filmleri çol yüzeysel buluyorum. Derinlik katma derdi zaten yok bunu biliyorum ama "Red Eye" gibi bir filmde insan derinlik arıyor, karakterleri çözümlemek, anlamak istiyor yani. Ama dümdüz bir çizgide, gerilim dozu artış dahi göstermeden devam edip sonlanıyor "Gece Uçuşu". Açılış sahnesini de Screamlerin açılışlarına benzettim. Craven dokunuşu oluyor sanırım o da... Filmin büyük bölümü uçakta geçiyor ve öyle gerim gerim gerileceğinizi sanmayın; sadece sürükleyici ve yer yer heyecana kapılabilirsiniz. Cilian Murphy, iyi bir oyuncu elbette ama karakter çok yüzeysel kaldığı için oyunculuğu da kurtaramamış şahsen. Murphy'i pek anlatmaya gerek yok; 28 Days Later, Nolan filmleri ve Peaky Blinders ile bilinir. Rachel McAdams, lise yıllarımda severek izlediğim bir aktristi. Şimdilerde Doctor Strange dışında pek fazla görmedim kendisini. En sevdiğim filmi About Time'dır. Ekran aurası yüksek birisi; genelde iç dünyasını sezinleyebildiğimiz filmlerde rol alır. Cilian Murphy ile öyle zıt düşmüşler ki filmde, bu oluşan kontrast çok iyiydi. Böylelikle derinliği olmayan, basit bir filmdeki kedi fare kovalamacası izlenilir hale gelmiş. Bir de kadın karakterin yılmayıp, duygusallığı bir kenera bırakıp gücünü göstermesi (Çoğu filmde bu olsa da) hoştu. Uzun uzun yazılacak bir film değil ama ben paylaşmak istedim :)) Not: Brian Cox, çok berbat oynamış bu arada.

wolverineh 9 months ago

Mandalinalar

Zaza Urushadze

118 Gönderi

Gerçekçi, abartısız, herhangi bir şeyin propagandasını yapmayan bir film "Tangerines". Böyle savaş karşıtı yapımların farklı ülkelerden çıkması çok hoş. Hollywood'un katliamlar sonrası vicdan rahatlatması niteliğinde çekilen yüzlerce film bana çok da samimi gelmiyor. 1992-1993 yılları arasında Abhazya'da Gürcüler ve Abhazlar…devamıGerçekçi, abartısız, herhangi bir şeyin propagandasını yapmayan bir film "Tangerines". Böyle savaş karşıtı yapımların farklı ülkelerden çıkması çok hoş. Hollywood'un katliamlar sonrası vicdan rahatlatması niteliğinde çekilen yüzlerce film bana çok da samimi gelmiyor. 1992-1993 yılları arasında Abhazya'da Gürcüler ve Abhazlar arasında bir savaş yaşanmış. Abhazya, Gürcistan'ın kuzeybatısında yer alıyor ve Karadeniz'e kıyısı var. Gürcistan tarafında Gürcüler varken, Abhazya'yı Ruslar, Ermeniler, Kazak ve gönüllü Kafkaslar desteklemişler. Savaş sonrasında Abhazlar, Gürcistan'dan ayrılarak kendi yönetimlerini kurmuşlar fakat Gürcistan hâlâ kendi toprağından sayıyormuş. Uluslararası alanda da bağımsızlığı tanınmıyor Abhazya'nın. Türkiye de tanımayanlar arasında. (Gürcistan ile diplomatik ilişkiler var çünkü.) Bu bilgiden sonra filme ve anlattıklarına geçmek istiyorum. 🍊 Mandalina Bahçesi, bu kavgada umut ve yaşamı simgeliyor. Mandalinalar olgunlaşmaya ve büyümeye devam ediyor, hasat zamanı geliyor. Bahçenin sahibi Marqus ise burayı koruyup kollayarak savaşın anlamsızlığını vurguluyor. 🏚 Abhaz ve Gürcü kavgasının ortasında küçük bir ev vardır. Evin sahibiyse Ivo adlı Estonyalı bir ihtiyar. Yaralı Çeçen paralı asker Ahmed'i ve Gürcü Nika'yı evine alır; onların iyileşmesi için çabalar ve bu iki düşmanın arasında yeşillenecek bir empatinin, anlayışın tohumunu atar. Ormanın biraz ötesindeki bu küçük ev savaşın yıkıcılığına karşın bir barış ve vicdan yuvası haline gelir. 📼 Ahmed'in dinlediği kaset, müziğin ve kültürün insanları bir ortak noktada birleştirebileceğini gösteriyor. Müzik bazen insanlarla duygusal bağ kurmada bir aracılıktır. 🌿 Her şeyden öte yıkıcı bir savaşın ortasında dahi birkaç insan bir araya gelince sosyal bir bağ gelişiyor. Vicdan adeta konuşmaya başlıyor. Dostluk yeşeriyor. Ne de olsa din, dil ve ırk ne olursa olsun insanlar birbiri ile diyalog kurup anlaşabilirler. Tangerines bunun çok güzel bir örneğiydi. 🌋 Tabii ki bir savaş alanında tamamen huzurdan bahsedemeyiz. Nitekim hem mandalina bahçeleri hem Ivo'nun evi tetik altındadır. Bunu seyirciler de hisseder; öyle ki filmin kısacık süresinde düşmanlıkla başlayan duyguların gelişimine alışmışızdır. Ve filmden mandalinalardan, Ivo'dan, doğadan, insanlıktan dersimizi almış şekilde ayrılırız. Mandalina Bahçeleri, aklıma izlediğim birkaç savaş karşıtı filmi getirdi. "No Mans Land"; Bosna savaşını konu alır ve çok özeldir. Danimarka yapımı olan "Lands Of Mine"; Danimarka kıyısına Almanlar tarafından döşenmiş mayınların Alman çocuklar(..) tarafından etkisiz haline getirilmesini anlatıyor. Aslında böyle temalarda daha çok film seyrettim fakat isimleri hatırlayamadım şuan. Buraya kadar geldiyseniz teşekkür ederim. 🌿

wolverineh 9 months ago

Çocuk ve Balıkçıl

Hayao Miyazaki

27 Gönderi

Yıllar önce küçük bir çocuk iken yanlış hatırlamıyorsam kanal 7'de bir çizgi film çıkmıştı. (Küçük çocuk anime nedir, ne bilsin.) O filmi babamla beraber izlediğimizi hatırlıyorum. Bir kış günüydü ve kumandayla rastgele gezinirken denk gelmişti. Bir kız çocuğunun anne ve…devamıYıllar önce küçük bir çocuk iken yanlış hatırlamıyorsam kanal 7'de bir çizgi film çıkmıştı. (Küçük çocuk anime nedir, ne bilsin.) O filmi babamla beraber izlediğimizi hatırlıyorum. Bir kış günüydü ve kumandayla rastgele gezinirken denk gelmişti. Bir kız çocuğunun anne ve babası domuza dönüşüyorlardı. Küçük kız tek başına kalıyordu ve tuhaf bir yolculuğa çıkıyordu. İzlerken ürkütücü gelmiş ama çok etkilenmiş ve sevmiştim. Fakat şuan düşününce çocuklara göre olmadığı fikrine varıyorum. Şunu da biliyorum ki: Hayao Miyazaki gibi bir adamla tanışmam, babamım denk geldiği kanalda "Ruhların Kaçışı" filmini izlememle olmuştur. 10-11 yaşlarımdayken yönetmen takip edecek değilim. İsmi de aklımda kalmamıştı izlediğimin. Yalnızca oturup babamla izlediğimi, etkilendiğimi hatırlardım büyüdükçe. Lise yıllarımda IMDB top 250'deki filmleri tüketmeye başladığımda sıra "Gökteki Kale" isimli bir anime filmine gelmişti. Hiç unutmam rahmetli anneannem de o sırada bizde kalmıştı ve uyuyordu. İki çocuğun macera dolu anlarını izlemekten büyük keyif kalmıştım. Bittiğinde, kendimi o babamla izlediğim, annesi ve babası domuza dönüşen kızı düşünürken bulmuştum birden. Çünkü çizimlerde bir benzerlik vardı. O Rüya gibi atmosfer, animenin sakin ve huzur verici inşa edilmiş dünyası aklıma o filmi getirmişti: Ruhların Kaçışı... Bir araştırmadır bu animeleri yapanın Hayao Miyazaki olduğunu öğrenmiştim artık. Studio Ghibli ve müziklerinden de haberim olmuştu... Biliyorum ne gerek var bunu anlatmaya... Ama benim için çok değerli şeyler bunlar. Miyazaki filmlerinin huzur verici dünyası ile eş değer hatta. Şimdi bir toruna ithaf edilen Çocuk ve Balıkçıl'a geçiyorum. Miyazaki şuan 84 yaşında ve bu anime onun sinemaya, bu sektöre vedası olarak biliniyor. Bu yaştan sonra ben de başka eser beklemiyorum şahsen. Çok güzel ve anlamlı filmler bıraktı bu dünyaya, teşekkür etmek borcumuzdur. Tabii Miyazaki seviyorum diye her filminden övgü ile bahsetmek zorunda değilim. Hemen hemen tüm filmlerini izlemiş birisi olarak "Çocuk ve Balıkçıl" bana çok çok yavaş ve dağınık geldi. Yine de irdelemeden geçmek istemiyorum. Miyazaki'nin kendisinden birçok şey kattığını biliyoruz filme; kendi dünyasını, yaratıcılığını, projelerini... Animede geçen Kulenin Efendisi olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Metafor kullanımına sıkça yer verilmiş: 🌄 Diğer dünya diyebileceğimiz yer, annesini küçük yaşta kaybetmiş başkarakter Mahito'nun içindeki yıkımı, acılarını temsil ediyor. Acıya karşın olgunlaşma evrelerini gösteriyor. Buraya geçişi sağlayan "Kule" de birnevi geçmişle yüzleşmeyi ifade ediyor. Miyazaki'nin yüzünü göremesek de bize sık sık sorduğu bir soru var: Nasıl yaşadığımız... Nitekim finalinde şöyle sesleniyor bizlere: "Sen de kendi kuleni inşa et. Kötülükten arınmış bir krallık. Bolluk, huzur ve güzellik dolu bir dünya yarat." Miyazaki böyle bir dünya için çabalamıştı her zaman. O Japon miti ve kültürü ile yapmak istedi bunu. Evrensel bir anlatı da olduğunu düşünürsek bunun için Japon mitine ihtiyaç da yok... Hepimiz kendi hayatlarımızın şoförleriyiz ne de olsa. 🦩Mahito'ya başta korkutucu gelen daha sonra kuleden diğer dünyaya geçişinde kendisine rehberlik eden Balıkçıl, Japon kültüründe umut, sabır ve zarafet ile ilişkilendiriliyormuş. Mahito'nun olgunlaşma sürecini bu üçünden ayıramayız. 🔥 Himi karakterinin yer yer gözüküp savurduğu ateşlerle Mahito'yu koruduğuna şahit oluruz. Mahito'nun annesini kaybettiğini ve özlediğini düşünürsek Himi ile birlikte bu ateşler onu koruyup kolluyor. 👶Warawara adı verilen küçücük beyaz yaratıklar insanın doğuşunu temsil ediyor. Bunu anlamak zor da değil zaten. Fakat warawaraların pelikanlar tarafından yem olduğunu düşünürsek bazen doğumların yanı sıra ölümlerin de meydana geldiğinin farkına varıyoruz. Miyazaki'nin diğer eserlerine nazaran huzurlu havaya baskın gelen bir kasvetin hüküm sürdüğünü de söylemeden geçmeyeyim. Daha birçok öğenin metafor olduğunu söyleyebilir ve keşfedebiliriz. Her ne kadar Miyazaki'nin veda filmi olsa da "Yeniden Doğuş" hikâyesi olduğunu bilmek gerekir. Mahito annesini kaybetmiş ve içine kapanmış bir çocuktur ve diğer dünyaya geçtiğinde tüm o hüzünlü duyguları kabullenişe döner. Bu noktada sadece bir hayâl dünyasından ziyade gerçekliğin bağrından kopmamış bir hikâye anlatıyor Miyazaki. Uzun uzadısıya bir yazı olduğunun farkındayım. Ben diğer Miyazaki animelerinden aldığım keyfi bundan alamadım. Dağınık ve yorucu olduğunu düşünüyorum. Aradan geçen yıllar Usta sanatçıyı buna itmiştir belki de. Ve başkarakter çocuğu çok fazla soğukkanlı buldum. Diğer animelerinde karakterlerle daha çabuk bağ kuruyordum. Çizimleri çok harika ve özenli olsa da benim beklentim böyle değildi. Tabii ne izlediğimi de biliyordum.. Buraya kadar geldiyseniz teşekkür ederim.

wolverineh 9 months ago

Uykusuz

Christopher Nolan

42 Gönderi

Al Pacino. Al Pacino. İki kez yazınca ne oluyor bilmiyorum aslında... Ama ne kadar büyük bir oyuncu olduğunun kanıtlarından birisi karşımızda duruyor. Vicdani ve ahlaki sorgulamalarla beraber uykusuz bir dedektifi canlandırıyor. Öyle basitinden bir keder görünümü verilmemiş; Pacino, karakter derinliğini,…devamı

wolverineh 9 months ago

"Bunu hiç unutma evlat! Batı hiçbir zaman uygar olmamıştır ve bugünkü refahı; devam edegelen sömürgeciliği, döktüğü kan, akıttığı gözyaşı ve çektirdiği acılar üzerine kuruludur. Aliya İzzetbegoviç.

wolverineh 9 months ago

My Mister dizisinin başrol oyuncusu olan Lee Sun-gyun'a sadece saygıyla bakıyorum. Mükemmel ötesi bir performans. Parazit filminde de öyleydi dizide de öyle. Gerçek hayatta yaşamını yitirmiş olması ne zaman aklıma gelse beni burkuyor ne yazık ki. Mükemmel rol yapan oyuncular…devamı