(@) - Raf

Bana göre Türk edebiyatının zirve ismi Ahmet Hamdi Tanpınar'dır. Nasıl diyeyim bu adam bir hatip, bir deha, bir âlimdir gözümde. Kitaplarını okumayanları Türk edebiyatının esas güzelliğinden mahrum kalmış görüyorum. Ağır bir dili varsa bile, bunu ilmek ilmek işleyerek gittikçe hafifletiyor.…devamı

wolverineh 8 months ago

Silahşor

Stephen King

5 Gönderi

Ya kardeşim Yüzüklerin Efendisi veya Dune serileri ne kadar ün yapmış ve okunmuşsa bir kere Kara Kule serisi de bu konuda enlerdendir. Başlangıç kitabı olan Silahşor hakkında, "Sıkıcıydı" "Ne Anlattığı belirsizdi" gibi yorumlar var lakin King 8 kitaplık koca bir…devamıYa kardeşim Yüzüklerin Efendisi veya Dune serileri ne kadar ün yapmış ve okunmuşsa bir kere Kara Kule serisi de bu konuda enlerdendir. Başlangıç kitabı olan Silahşor hakkında, "Sıkıcıydı" "Ne Anlattığı belirsizdi" gibi yorumlar var lakin King 8 kitaplık koca bir evrene özünde gayet tatlı bir giriş yapıyor. 30'u aşkın senedir verilen bir emeğin ürünü Kara Kule serisi. Bu kitapta Silahşor Roland'ın geçmişini ve Siyahlı Adam'ı hedef alarak zaman kavramını yitirmiş bir dünyadaki yolculuğunu, ona eşlik eden çocuk yani yol arkadaşı Jake Chambers'ı okuyoruz. Silahşor'un, Tull adlı garip bir kasabadan geçmesiyle macera ve heyecanın peşinden sürükleniyoruz. Çöl havasını, terk edilmiş dünyanın kasvetini çok güzel hissettiriyor King. Ve daha en başından upuzun bir yolculuk olacağının sinyallerini de veriyor. Kahramanımız ve muhtemelen ileride karşılaşacağı yol arkadaşlarının gezileri, tek bir yerle sınırlı kalmayacak; metafor dolu bir serüvenün izini sürecekler gibi duruyor. İlk paragrafıma parantez niteliğinde bir şeyler açıklamak istiyorum. King, Kara Kule serisini yazmaya çok genç yaşta başlamış. Yani ben şuan 25 yaşımdayım, Silahşor 22 yaşındaki bir adam tarafından yazılmaya başlanmış. King'in çoğu eserinden önce temelleri atılmış Kara Kule'nin. Misal 1974'te Göz (Carrie) basıldığını biliyoruz ve Kara Kule bunun da öncesinde temellenmiş... Ve seriyi 2000'lerin başında tamamlıyor King. Lise yıllarımdan bu yana,onu okurken çoğu zaman kronolojik sıraya dikkat ederek bugünlere geldim. Silahşor okumaktan -şu çok yoğun günlerimde de olsa- öyle büyük keyif aldım ki... Hatta bundan sonraki King okumalarımı da paylaşayım sizlerle: Silahşör sonrasında serinin devamı olan üç'ün çekilişi kitabını okumayacağım. Bunun yerine kronolojik sıraya göre gidip silahşorden sonra yazılmış olan Esaretin Bedeli adlı Öykü kitabını okuyacağım Üç'ün çekilişi kitabına sıra geldiğinde de onu okuyacağım; yani King okuma aşkımı görüyorsunuz 😂 İyi akşamlar.

wolverineh 8 months ago

Fark ettim ki birçok dizi ve filmde karakterler (oyuncular), telefonlarını kılıfsız kullanıyor. Bizlerse telefona herhangi bir zarar gelmesin diye kılıf alıyoruz hatta bunu süslü püslü hale getinlerinlerimiz de oluyor. Bu kılıf kullanmama durumu dikkatimi çekti. Muhtemelen telefon reklamı maksadıyla böyle…devamı

wolverineh 8 months ago

İyi akşamlar. Oldukça tuhaf ve gereksiz bulduğum bir şeyden bahsetmek istiyorum. Bu durumu daha çok konuyla ilgili kişiler anlar aslında. Ama anlamak için illa herkesin bir oyun bilgisiyarına sahip olması da gerekmiyor. Basit bir mesele. Bazıları 55 bin tlye bilgisayar…devamı

wolverineh 8 months ago

My Name Is Earl

Greg Garcia

6 Gönderi

Bu dizi gerçekten çok hoş. Aslında geçen yıl başlamıştım hatta ne zaman başladığımı da unuttum diyebilirim. Yavaş izliyorum biraz ama ne zaman sıradaki bölümü açsam keyiflenmiş şekilde bitiriyorum. Sanırım izlediğim ikinci sitcom dizi bu olacak. Birincisi Community'di. Ve bende ayrı…devamı

wolverineh 9 months ago

Mouse

Ran Choi

131 Gönderi

Lise yıllarımda Son Ye Jin ve Jun Ji Hyun gibi prenses/kraliçeleri seyrederek Kore'nin romantik filmlerinde tatlı gezintiler yapmıştım. Hırçın Sevgilim, Hatırlanacak Bir Anı, Classic, Deiji filmleri çok özeldir mesela... Sonra tek bir türde duraklamayı asla sevmediğim için ve mantıklı bulmadığım…devamıLise yıllarımda Son Ye Jin ve Jun Ji Hyun gibi prenses/kraliçeleri seyrederek Kore'nin romantik filmlerinde tatlı gezintiler yapmıştım. Hırçın Sevgilim, Hatırlanacak Bir Anı, Classic, Deiji filmleri çok özeldir mesela... Sonra tek bir türde duraklamayı asla sevmediğim için ve mantıklı bulmadığım için Park Chan Wook izledim, Bong Joon Hoo izledim ve Kim Ki Duk ile sanatın zirvesine çıktım... Kim Jee Woon'un yönettiği Şeytanı Gördüm filmiyle Lee Byung Hun'a hayran kaldım. Yine bunlarla yetinmeyerek "Mazisi Olmayan Adam" filminde Won Bin'e nice övgüler yağdırdım. "Be adam bu nasıl hakiki bir oyunculuktur!" dedim. Tae Guk Gi ve yine Bong Jon Hoo yapımı olan "Ana" filmleriyle Won Bin'i ayakta alkışladım. Bir gün arkadaşımla Korku filmi izleyelim dediğimizde çok geçmeden Kore yapımı "The Wailing"i seçtik. İkimizde ağzımız açık, büyülenmiş şekilde bu felsefik, kasvetli ve bir o kadar da aksiyonlu filmi izledik. 2 buçuk saat sonrası bizim için bu film bitmedi. Akıllarımızda hep harika bir gün olarak kalacak... Daha nice mükemmel Kore filmi izlemişimdir ama hepsine yer veremeyeceğim... Fakat burada Gong Yoo ismi geçmezse ona hakaret etmiş gibi olurum. Train To Busan, Kore usulü kaliteli bir zombi filmi. Ve Gong Yo'nun burada çok çok başarılı bir performansı vardı. Sonra tesadüfen kendisinin Coffe Prince dizisini izledim Netflix'te. Orada Lee Sun Kyun da vardı hatta... Yine sıkılmadım yine hayran kaldım. Tür fark etmiyor. Çok pembiş (tamam pembe izlrdiklerim de var) ve saçma olmadığı sürece ben bu ülkenin işlerini seviyorum. Geçtiğimiz yaz Lee Sun Kyun beyefendi ve IU hanımefendinin başrollerini paylaştığı My Mister izlemiştim. Benim için çok özel bir yeri olmakla birlikte, izlediğim en manalı dizi olarak hatırlayacağım. Çünkü ele alınan konu öylesine olgun, öylesine içten, öylesine kederli ama öylesine huzurluydu ki bana sadece bu şahane manzarayı seyretmek kalmıştı... Bir hafta kadar evvel, Light Shop adlı bir Disney+ dizisine başlayıp, aşağı yukarı her akşam bir bölüm izleyerek bitirmiştim ancak finalini de gidişatını da beğenmemiştim... ancak: Mouse dizisi ile birlikte (Henüz ilk bölümünü seyrettim) yabancı kelimeye kayacağım özür dilerim, Wowwww dedim. Konu inanılmaz farklı, gizemi fevkalade bol, harika bir Kore dizisi... Bu ülke belki pembiş dizileri, Kpop tarzı müziklerle ayrı bir biliniyor olabilir ama hem sinema hem dizi sektöründe sanıldığından çok daha kaliteli işler çıkarıyor. Hep sevdim, hep seveceğim. Sevgiyle kalın.

wolverineh 9 months ago

Light Shop

Kang Full

16 Gönderi

Kore yapımlarını severek izlememe rağmen bu dizi beğenimi kazanmadı. Öncelikle dizide yaşananların temelinin iyi oturtulamadığını düşünüyorum. Öteki hayat, araf, yaşam ve ölüm gibi konularla bocalayıp durmuş. Tamam karmaşık bir anlatı tercih edilmiş olabilir. Nitekim bu diziye kötü demek için bir…devamı

wolverineh 9 months ago

Denk geldiğim bazı insanların Uzak Şehir, Eşref Rüya gibi dizileri hayranlıkla izlemesine içten içe şaşkınlık duyuyorum. Biraz da garipsiyorum. Elbette herkes aynı seyir zevkine sahip değildir fakat ayıla bayıla anlatılacak ne var bu dizilerde? Kaliteli olan Türk dizileri neden konuşulmuyor…devamı

wolverineh 10 months ago

Korku Seansı: Son Ayin

Michael Chaves

49 Gönderi

Çok kızgınım biliyor musunuz... En çok da James Wan'a öfkeliyim. Korku sinemasında devrim niteliğinde iki film çek. Sonra sektöre hiçbir faydası olmamış, kayda değer bir tane film yönetmeyen Michael Chaves'e seriyi emanet et... Çok yazık. Oysa Conjuring ilk olarak vizyona…devamıÇok kızgınım biliyor musunuz... En çok da James Wan'a öfkeliyim. Korku sinemasında devrim niteliğinde iki film çek. Sonra sektöre hiçbir faydası olmamış, kayda değer bir tane film yönetmeyen Michael Chaves'e seriyi emanet et... Çok yazık. Oysa Conjuring ilk olarak vizyona girdiğinde sektör nasıl da parlamıştı. Seyirciler daha önce karşılaşmadıkları bir adrenalinle tanışmıştı. Heyecanlarını ve gerilim dolu anlarını dostlarına, sevdiklerine ve tanıştıklarına aktarmışlardı. Bu durumdan memnun yapımcılar ve yönetmen James Wan, 3 sene sonra 2016'da yeni bir projeyi beyaz perdeye yansıtmışlardı: Conjuring 2... Bizler yine çok sevmiştik, tekrar ürpermiştik ve ilk jenerikten, son ana kadar filmin içinde kalarak etkilenmiştik... Sonrasında beraber izlemiş olduğumuz sevdiklerimizle , paranormal vakaları ele alan Ed ve Lorraine ailesinin yaşadıklarını konuşmuş ve tüylerimiz diken diken olmuştu... Neler hissettirmiş bizlere değil mi? Çok özel bir seridir Conjuring. Korku dünyasında pek yer bulamayan bir "karizma" eklemiştir. Korku filmleri adeta yeni bir kimlikle karşılaşmıştır. Şüphesiz Ed ve Lorraine sayesinde gerçekleşmiştir bu. Şeytanî vakaları kovalayan, cesurca tanımadığı insanların sorunlarını çözmeye çalışan tatlı bir aile. Huzurları bozulsun istemiyorlar ve biricik kızları Judy'i her ne kadar iblislerden uzak tutmak ve korumak isteseler de sonuçta aynı kanı taşıyorlar... Judy onların peşi süre sürükleniyor... Bu Son Ayin bölümüyle beraber seri son buluyor. Ama ben şahsen finali izlerken evren adına çok üzüldüm. Hatta çöp kutusuna atıldı da diyebilirim. 3. Yapımla beraber aslında kötüye gideceğinin sinyalleri verilmişti. Şimdi biraz bu son çıkan üzerinde durmak istiyorum. Öncelikle Conjuring evreninin klasik gerilim dolu sahneleri ile başladı ve filmin genel olarak giriş kısmını başarılı buldum. Ama gelişme ve sonuç kısımlarında acele ederek, baştan savma bir hikâyeyle veda etmişler. Bir kere Warren ailesi için kilometre taşı bir şeytani varlık söz konusu, haliyle insan büyük bir mücadele, duygusal zirvenin yaşandığı anlar bekliyor ama hiçbir şekilde bu tatmini sağlamıyor. Korku figürleri az değildi fakat bunların temelini o kadar kalitesiz ele almışlar ki... Öylece Jump Scareler ile seyirciyi korkutsun diye 4-5 sahne koymuşlar, ama Korku Seansı'nı özünden koparıp beter etmişler ne yazık ki. Olumsuz yönü bu kadar mı? Maalesef say say bitmez. Korku Seansı'nı kaliteli yapan unsurlardan birisi musallat olunan aileyi canlandıran oyuncuların da harika seçilmesidir. O aileyi korku içinde izlemek, seyirciye umulmaz bir empati verir. Küçük çocuklar oradan oraya kaçıştıklarında ve bir şey gördüklerinde seyirci gerim gerim gerilir ve duygusal anlarda kalpler yumuşar. Evet kalite sebebi elbette korku ile dramı harikulade sentezlemesidir. Ama Son Ayin'de ilk başta tuhaflığı ve hissedileni güzel verirken geri kalanında duygusal gerilimi iyi yansıtmıyor. Ve kalabalık aile hiç yoklarmış gibi birden olayların içinden çekiliyor, mesele Warrenlar ile devam ediyor... Annabelle bu evrende öyle karşımıza çıkmış ki artık onu gördüğümüzde dost selamlar gibi gülümser oluyoruz (..). Bu filmde de kısa bir yer edinmiş ama artık hiçbir sürprizi yok bir kere. Sırf para getirsin diye kullanılmış resmen (!) Warrenların kızı Judy'nin de bir şey katamamış olduğunu düşünüyorum. Daha iyi olmak yerine bayatlaşan, küflenen bir Conjuring evreni oluşturuldu ne yazık ki. Annabelle filmleri güzeldi. Özellikle ikincisi korku dolu ve adrenalinliydi. The Nun, kasvetli ve ürperti dolu bir hava ile Rahibe Valak'ın hikâyesini işlese de ortalamaydı. Lanetli Göz Yaşları filmine de iyi denilemez... James Wan bu evrene daha orijinal ve kaliteli filmler ekleyebilirdi... Anlatılacak çok hikâye olabilirdi... Nitekim başta karar böyleydi ama istenilen olmadı belli ki. Korku denilip geçmemek gerek, iyi ve özgün bir yönetmen başa geçtiğinde -tıpkı başarılı bir teknik direktörün takıma etkisi gibi- o film de güzelleşir. James Wan ya kendisi bu takımın başında olmaya devam etmeliydi.. ya da yapım şirketi kaliteli işler çıkarabilecek birisine vermeliydi yönetmen koltuğunu... Olmadı olmadı... Aslında yazım burada sonlandı. Ama şimdi de biraz kendimden bahsedeyim istiyorum. Seminerde bir arkadaşıma denk gelmiştim ve filme davet ettim. O da korku filmi sevdiğini söylerek kabul etti. Fakat çok geçmedi ki arkadaşım ağır grip olmuş ve gelemeyeceğini söyledi. İlk defa bir korku filmine tek gittim. Mısırımı, kolamı aldım. Aslanlar gibi beyaz perde karşısında oturup izledim. 😄 Herkes birileri ile gelmişti. Ve hâl böyleyken korku filmini tek izliyor olmak garipti, yalnız hissetmedim değil. Ancak güzel bir deneyimdi. Sevdiğimiz aktiviteleri tek yapamayacağımızı kim söyledi?.. :))

wolverineh 10 months ago

Dublör

David Leitch

39 Gönderi

Orijinal ismiyle "The Fall Guy" dublörlük hakkında bir film. Türkçede Düşen Adam manasına geliyor. Dublörlük Hollywood'ta çok önemli bir meslek olmasına rağmen bu işi yapanların hep geri planda kaldıklarını biliyoruz. Tehlike arz eden sahnelerde başrol oyuncunun yerine geçerler, sonradan başrol…devamıOrijinal ismiyle "The Fall Guy" dublörlük hakkında bir film. Türkçede Düşen Adam manasına geliyor. Dublörlük Hollywood'ta çok önemli bir meslek olmasına rağmen bu işi yapanların hep geri planda kaldıklarını biliyoruz. Tehlike arz eden sahnelerde başrol oyuncunun yerine geçerler, sonradan başrol oyuncunun yüzü dublöre montajlanır ve çekim tamamlanır. Dublöre gerek kalmadan, performansını sürdüren oyuncular da var tabii ki (Tom Cruise, Keanu Reeves vb.) fakat ben bu gönderide daha çok isimsiz kahramanlara yer vereceğim; yani evet dublörlere. Bu bir meslek ve elbette saygı kazanmalı, elbette seyirci aksiyonun ardındaki emeği bilmeli... Bu uzun bir gönderi olacak. Filmin içeriğine daha sonra değineceğim. Şimdi sizlerle araştırma sonrası edindiğim bilgileri paylaşmak istiyorum. Biraz geçmişte yaşanan dublör kazalarından ve sonucunda hayatını kaybetmiş insanlardan bahsedelim: Joi Harris, bir motosiklet yarışçısıymış. 2017'de Deadpool 2'nin çekimlerinde Domino karakterine dublörlük yapıyormuş. Motosiklet sahnesi sırasında bir kaza sonucu hayatını kaybetmiş. John Bernecker, The Walking Dead izleyen bilir, bir ara dizinin oyuncuları sürekli bu ismi paylaşıyor ve anıyordu. Dizinin 8. Sezonu sırasında dublörlük yapıyormuş ve yüksek bir balkondan ters bir şekilde düşerek yaşamını yitirmiş. Cameraman Wickliffe, The Dark Knight'ı hepimiz biliriz. Bir sahne provasında araçtan dışarı eğilmiş, araç ağaca çarpmış. Dublör, kava travması sonucunda yaşama veda etmiş. Jun Liu, Cehennem Melekleri 2 filminde bir patlama sonucu yaşamını yitiren dublör. Harry O'connor, benim izlemediğim Vin Diesel'in başrolde olduğu xXx filmi (2002) var. Aksiyonseverler bilir. Vin Diesel'in dublörlüğünü yapıyormuş. Yamaç Paraşütü sırasında bir köprü sütununa çarparak hayatını kaybetmiş. Art Scholl, Tom Cruise'nin çıkış filmi Top Gun'ı (1986) izleyen bilir. Hava akrobasisi ile dolu bir filmdir. Dublör, bu çekimler esnasında düşmüş ve enkazı bulunamamış bile. Jose Marco, ismini hiç duymadığım 1969 yapımı Shark filminde dublörlük yapmış. Köpekbalığı temalıymış. Ve gerçekten bir köpekbalığı saldırısına maruz kalarak hastanede yaşamını yitirmiş. Uzun bir paragraf oldu. Bu yukarıdaki insanlar nasıl kişilerdi hiçbirimiz bilemeyiz belki fakat dublörlük yaparken yaşamlarını yitirdiklerini internetten öğrenebiliyoruz. Bu onların mesleği elbette ama sinemanın dümdüz bir kamera çekiminden ibaret olmadığını gösteriyor bizlere. Özellikle aksiyon türündeki filmlerde havalı ve heyecan dolu sekanslar izliyoruz ama ardındaki esas kovalamacayı hiç bilmiyoruz gerçekten. Bu noktada The Fall Guy, özü itibariyle yine bir eğlenceli aksiyon sunsa da "Dublörlük" konusunda farkındalık yaratmayı da başarıyor. 80'li ve 90'lı yıllarda haliyle bugüne göre gelişmiş ekipmanlar olduğu söylenemez ve bu yüzden daha fazla film kazalarına rastlanılıyormuş. Bugün teknolojideki hıza bakarak daha güvenilir bir ortam olduğu söylenebilir olsa da yine kazalara dur denilmiyor. Nitekim bazen oyuncular da hayatlarını kaybedebiliyorlar... Evet, artık filme doğru yelken açalım. Öncesinde yönetmen David Leitch'ten bahsetmeden geçmek istemem. Çünkü Leitch bizzat eskiden dublörlük yapmış birisi. Hatta Hollywood'ta bu yönüyle oldukça tanınmış biri. Dublörlüğünü yaptığı oyuncuları duymak ister misiniz? Ben şahsen okuyunca şaşırdım: Matt Damon, Brad Pitt ve Jean Claude Van Damme. The Fall Guy (Dublör) filmini seyrederken yer yer bu isimlerin mizahı yapılıyor. Mesela Matt Damon başrollü Bourne serisi... Siyah köpeğe verilen Jean Claude (😂😯) ismi... Jason Momoa'nın soy ismi karmaşası esprisi... İşte bu küçük detayların özünde yönetmen David Leitch'in dublörlük yaptığı yıllara dair göndermeler mevcut. İlk yönetmenlik deneyimini ise hepimizin bildiği 2014 yapımı, harika bir aksiyon serüvenin başlangıcı olan John Wick ile gerçekleştiriyor. (Yönetmen Chad Stalksi ile birlikte.) Sonrasında yönettiği filmler: Atomic Blonde, Deadpool 2, Fast&Furious : Hobbs and Shaw, Bullet Train ve The Fall Guy. Gördüğünüz gibi kulağa yabancı gelmeyecek işlerin başında vardı. Meraklılarına yönetmen David Leitch'in dublörlük yaptığı diğer filmleri de eklemek istiyorum (yönettiği değil.): Fight Club, Truva ve Mr and Miss Smith filmlerinde Brad Pitt'in, Matrix üçlemesinde Keanu Reeves'ın, V For Vandetta'da Hugo Weaving'in, 300 Spartalı'da Gerard Butler'ın, Jumper'da Hayden Christensen'in, Bourne serisinde, Matt Damon'ın, Conan filminde Jason Momoa'nın Dublörlüklerini yapmıştır. Daha iyi anlaşılması için tekrarlıyorum. Bu dublörlük kariyeri ile fazlaca ün yapmış. Ardından 2014'te John Wick ile yönetmenlik kariyeri başlamış... Biliyorum uzadı. Ama inanın yazarken çok keyif alıyorum. Saat gecenin yarısı... Yönetmen David Leitch, dublörlük ile kalmayarak aksiyon koordinatörlüğünde de bulunmuş. The Fall Guy'da bu mesleğe de rastlıyoruz... İşte bu işi yaptığı ünlü filmler (belki şaşırırsınız ya da nasıl diyeyim, izlemiş olduğunuz bu aksiyonlu filmleri görünce birlikte bir tebessüm eder ve benim gibi aa demek bunların aksiyonlarının arkasında bu isim mi varmış dersiniz...): X-Men Origins Wolverine, Kaptan Amerika: İç Savaş, Jurassic World, Teanege Mutant Ninja Turtles. Evet, yönetmen David Leitch'in yazımdaki yeri sona erdi. Bir nefes alabilirsiniz. Artık limana vardık. Kıyıya yanaştık. Şimdi The Fall Guy ile ilgileneceğiz. Filmde Ryan Gosling ve Emily Blunt, iyi bir ikili olmuşlar ancak bir şeyler çok yavandı bu ilişkide. Muhtemelen sürekli mizahın devreye girişi ve hızlı sahne geçişleri sebebiyle fena mı fena yüzeysel kaldılar. Ryan Gosling, dublörlük yapan birini canlandırıyor ve beklenen o karizmayı verebilmiş olduğunu düşünüyorum. İlk bir saatinde filmin içine çok giremedim, hızlı geçişlerden bir ara başım bile döndü diyebilirim ancak sonrasında işin eğlencesi göz kırpıyor ve kendimi seyir zevkini alabilmiş buluyorum. Emily Blunt'u yönetmen Jody rolünde izliyoruz. Jody'nin çektiği filmde uzaylılar yer alıyor. Uzaylıların da her birisini bir insan canlandırıyor ve haliyle The Fall Guy'ın mizahını kuvvetlendirmişler. Zayıf yönleri yok muydu filmin? Elbette vardı. Başlangıçta bir oradan bir buradan ne anlatmak istediğine tam olarak iyi bir zemin hazırlayamıyor, senaryo dağınık görünüyor; bunların üstüne geçişlerin hızlı olması seyircinin aklını bulandırabiliyor. Dublör (Gosling) ve yönetmenin (Blunt) aşkları yan hikâye olarak yer alsa da filmin bütününe yayılarak biraz işgalde bulunmuş. The Fall Guy, Zaman zaman absürt komedi havasını veren keyifle izlenebilecek bir yapım olmuş. Üzerine destan yazılacak bir yanı elbette yok! Ama yönetmen David Leitch, bu filmi öylesine çekmemiş. Kendisinin de dublörlük yaptığını düşünürsek konu son derece bilinçli seçilmiş. Bu yüzden gönderimde A'dan Z'ye birçok şeye değinmek istedim. Buraya kadar okunur mu emin değilim, hatta pek de sanmıyorum. Ama okuyanlara teşekkür ediyorum. Sevgiyle ve sanatla kalınız.