(@) - Raf

"Sen gidiyorsun, tozlar içinde kayboluyorsun. Ben sözümden çıkmadım , sende sözünden çıkma. Bu defa öyle döneceksin ki sonsuza kadar birlikte olacağız.Şimdi ne zaman bir yağmur yağsa, çiçekli başörtümü örtüyorum. Kırmızı yeleğim ve o çiçekler ki sen benim için getirmiştin Bisikletin…devamı

zelda_ 3 months ago

Arkadaşımın Evi Nerede?

Abbas Kiarostami

45 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Filmi izlerken kendimi bir rüyanın içinde hissettim, eski bir rüyanın ya da belli belirsiz bir çocukluk anısının içinde. Gördüğüm ya da hatırladığım tam olarak neydi ya da bir şey var mıydı bilmiyorum ama bana öyle hissettirdi bu güzel film. Burada…devamı●Filmi izlerken kendimi bir rüyanın içinde hissettim, eski bir rüyanın ya da belli belirsiz bir çocukluk anısının içinde. Gördüğüm ya da hatırladığım tam olarak neydi ya da bir şey var mıydı bilmiyorum ama bana öyle hissettirdi bu güzel film. Burada başrolümüz olan Ahmet yanlışlıkla sıra arkadaşının defterini kendisiyle birlikte eve getiriyor. Çünkü defterleri birebir aynı ve arkadaşı defterini daha önce de bir yerlerde unuttuğu, ödevini defter yerine herhangi bir kağıda yaptığı için öğretmenden birkaç defa azar işitmiş ve en son bir daha böyle bir şey olursa okuldan atılacağı söylenmiştir. Bu yüzden Ahmet bunu ciddiye alır, arkadaşı için çok korkar, üzülür ve bu defteri ne olursa olsun arkadaşına vermeye çalışır ama farklı köylerde oturuyorlardır ve arkadaşının evini bilmiyordur. Yola koyulur ve arkadaşının köyüne gider, onu bulup defteri vermek için ve köydeki insanlara onun evini sorar. Ama kimse doğru düzgün bir bilgi veremez, onu ciddiye almaz. Sadece yaşlı bir marangoz ustası onu ciddiye alır ve ona yardımcı olmaya çalışır, onu bahsettiği kişinin evine götürmeye çalışır ama evine götürdüğü kişi de Ahmet'in aradığı kişi yani aradığı arkadaşı değildir. Yine de Ahmet orada, yaşlı adam onu kapı dışında beklerken gidip arkadaşının evi olmadığını, daha önce baktığı evlerden biri olduğunu görünce kapıyı çalmış da defteri vermiş gibi yapar ama defteri koynunda saklar. Burada yapmak istediği muhtemelen yaşlı adamı daha fazla yormamak, üzmemek, onun çabasının boşa gitmediğini göstermektir ve belki de artık orada kendisinin de umudu tükenmişti. Çünkü gün içi başlıyor arayışı akşam karanlığı çökene kadar sürüyor ve bir yandan da sürekli aklında ailesi vardır, ailesinin onu merak ettiğini, ona kızacağını düşünüyordur. En son o karanlıkta evine dönmeye çalışırken köpek sesleri geliyor ama yaşlı adam ona evine gitmesini, korkmaması gerektiğini, onu izleyeceğini söyler. Ayrıca bu arada yaşlı adam yol boyunca Ahmet'i arkadaşının evine götürmeye çalışırken hep ona gördüğü kapılardan pencerelerden bahseder 'Bunları 40 yıl önce hepsini ben yaptım.' der. Ama şimdi artık herkes demir kapılar, demir pencereler yapıyor ve ben buna çok üzülüyorum, bunu kabul edemiyorum. Herkesin köyleri bırakıp şehre gitmesini herkesin demir kapılara, pencerelere yönelmesine dayanamıyorum, bu beni çok üzüyor der. Yani burada çoğu zaman gördüğümüz şeylerden biri olur. En azından benim çoğu zaman gördüğüm bir şey. Yaşlılar, çocukları ve gençleri gördüklerinde sürekli onlara eskiden yaptıklarından, yaşadıklarından, kendi hayatlarından, kendi gerçeklerinden bahseder, bahsetme ihtiyacı duyuyorlardır belki de çünkü bahsetmek yaşadığını kanıtlamak gibi geliyor onlara sanırım. Şimdiki gibi değil, şimdi insanlar her yaşadığını, her yaptığını her aldığını, sattığını her yerde paylaşıyor ama eski insanlar için böyle bir şey yoktu ve onların tek yapabileceği geçmişi birilerine, duyabilecek ve anlayabilecek birilerine anlatabilmek ve o da bunu yapıyor ama diğer büyüklere göre mesela Ahmet'in öğretmenine, Ahmet'in annesine, babasına, dedesine yolda karşılaşıp arkadaşının evini sorduğu büyüklere göre Ahmet'i, yani bir çocuğu anlayan, dinleyen, ona ciddi anlamda yardımcı olmaya çalışan tek insan o yaşlı adam. Burada özellikle şunu fark ediyor insan, arada bir masumiyet var yaşlı olan insanda da küçük bir çocukta da bazen kaybolmayan, bazen ne kadar zaman geçerse geçsin, ne kadar yaş alırsak alalım kaybolmayan bir masumiyet vardı. Bir yerde demir kapı yapan bir adam elindeki defterden bir yaprak istiyor ve Ahmet bunu vermek istemiyor. Çünkü 'Arkadaşımın defteri' diyor, 'emanet' diyor ama adam bunu dinlemiyor, anlamıyor, 'ne olacak, bir yaprak' diyor ve çekip koparıyor yaprağı. Bu Ahmet için herhangi bir yaprağın koparılması olmuyor, çok acı verici oluyor ki Ahmet'in bakışlarında sürekli şiddeti disiplinin tek yolu olarak görüp öğütleyen dedesine, kendisini bir türlü anlamayan annesine, sürekli disiplin sağlamak için kızıp bağırıp çağıran öğretmenine ve beyaz yaprağı koparıp alan adama karşı o anlarda gözlerinde farkedilir bir öfke, bir karşı çıkma durumu var, bunu görebiliyoruz. Adamın o kopardığı yapraktan sonra Ahmet yaşlı marangoz ustası ile karşılaştığında onunla o yolu yürüyüp arkadaşını bulmaya çalıştığında bir yerde adam bir çeşme başında durup biraz soluklanıp yüzüne su çarpıyor ve suyu övüyor, suyun güzelliğini, doğallığını anlatıyor Ahmet'e ama tabii Ahmet o arada çocukluğun verdiği acelecilikle ve defteri verememiş olmanın sıkıntısı ile bunları duyuyor mu bilmiyorum. Suyun kenarındaki küçük bir papatyayı koparıp Ahmet'e veriyor al diyor, defterinin arasına koy ve Ahmet o papatyayı defterinin arasına koyuyor sonra evine gidiyor evine gittiğinde çok üzgün, yemek yiyemiyor, oturup gece yarısına kadar hem kendi ödevini hem arkadaşının ödevini yapıyor (o arada ailesi merak etti mi gerçekten, ne dediler, kızdılar mı bilmiyoruz, görmüyoruz. Merak ettim bunu) Marangoz da evine gidip son bir kez bir şeyler kesmeye çalışıyor yani hâlâ direniyor kendi mesleği, kendi inandığı şeyler, kendi zamanı için ama başlaması ile bitirmesi bir oluyor ve sonra kapıları, camları her şeyi kapatıyor üstüne, sanki artık kabul ediyor, anlıyor onun için artık bir devrin bittiğini, bir şeylerin artık zamanının dolduğunu. O sahneden sonra kamera Ahmete dönünce Şiddetli bir rüzgarın etkisiyle Ahmetin yanında durduğu kapı kendiliğinden açılıyor. Belki burada bir devrin kapanırken başka bir devrin başladığı gösterilmek isteniyor olabilir. Sabah, Ahmet okul kendi köyünde olduğu halde okula geç geliyor. Defteri kendisinde kalan arkadaşı ise büyük bir korkuyla öğretmenin ödevleri kontrol etmesini bekliyor. Ahmet geliyor ve ona defterini veriyor ve diyor ki 'Ben senin ödevini yaptım, defterin bende kalmış.' Defteri veriyor ve öğretmen defteri açtığında ödev yapılmış ve koparılan sayfanın yerinde küçük papatya... Bu son sahne beni inanılmaz etkiledi, o kadar çok hoşuma gitti ki genel olarak da filmi çok fazla beğendim. Yönetmenin yolları, yolda olmayı, yolda yürümeyi, koşmayı, yolların o görüntüsünü sevdiğini düşünüyorum. Çünkü bunu filmlerinde çok sık yapıyor ve ben kendim de yolları, yolda olmayı, koşmayı, yürümeyi, yolların görüntüsünü, yolların akıp gitmesini çok fazla seviyorum. Bu benim gerçekten bayıldığım bir film oldu, bu kadar beğeneceğimi hiç düşünmemiştim izlemeden önce. Basit gibi görünen bir meseleden bir film çıkaran bir adam Kiyarüstemi. Filmin bize göstermek istediği en önemli şeylerden biri ya da en azından benim anladığım, anladığımı düşündüğüm en önemli şeylerden biri yetişkinlerle çocuklar arasındaki farklardı. Yetişkinlerin disiplin adı altında kurdukları o baskı, savundukları o şiddet yöntemleri, sürekli buna başvurmaları, bunu tek doğru yol olarak görmeleri, çocukları ve çocukların söylediklerini, hayallerini, rüyalarını, amaçlarını, üzüntülerini umursamamaları, duymamalarıydı. Çok gerçekçi işlenmişti bütün senaryo ki İran filmlerinin ya da en azından Abbas Kiyarüstemi'nin filmlerinde mekanlar, insanlar, yaşananlar çok gerçekçi ve bizden oluyor. Filmdi dair söylenecek daha çok şey var ama son bir şey, küçük bir çocuğun süt taşımaktan, ailesine yardım etmek için ağır işler yapmaktan sürekli sırtının ağrıması beni çok üzdü♡

zelda_ 3 months ago

Korkuyorum

Ferit Edgü

1 Gönderi

●ChatGBT'nin Yorumu: Ferit Edgü’nün Korkuyorum kitabının başındaki “(Bir füg)” ifadesi aslında çok bilinçli bir tercih—sadece süslü bir kelime değil, metnin nasıl okunması gerektiğine dair ipucu. Füg ne demek? “Füg” (Almanca Fuge), aslında müzik terimidir. Özellikle Johann Sebastian Bach gibi bestecilerde…devamı●ChatGBT'nin Yorumu: Ferit Edgü’nün Korkuyorum kitabının başındaki “(Bir füg)” ifadesi aslında çok bilinçli bir tercih—sadece süslü bir kelime değil, metnin nasıl okunması gerektiğine dair ipucu. Füg ne demek? “Füg” (Almanca Fuge), aslında müzik terimidir. Özellikle Johann Sebastian Bach gibi bestecilerde gördüğümüz bir formdur. Kısaca: Aynı tema (melodi) farklı zamanlarda tekrar eder Her tekrar biraz değişir Birden fazla “ses” iç içe geçer Parçalar bağımsız gibi görünür ama aslında bütündür Yani füg = tekrar + varyasyon + çok seslilik Edgü neden “Bir füg” diyor? Bu çok önemli. Çünkü Korkuyorum klasik bir hikâye gibi ilerlemez. Edgü burada şunu yapıyor: Aynı duyguyu (korku, yalnızlık, sıkışmışlık) farklı biçimlerde tekrar eder Metin parçalıdır, kopuk kopuk ilerler Bir “hikâye anlatmak”tan çok bir “ruh hali kurmak” ister Okurken sanki aynı düşünceye tekrar tekrar dönersin ama her seferinde biraz değişmiş olur Yani kitap müzikal bir yapı gibi kurulmuştur. Kitap hakkında kısa ama net bir analiz Korkuyorum: Olaydan çok duygu ve bilinç akışı üzerine kurulu Karakterden çok iç ses ön planda Açık, net bir anlatım yerine boşluklar ve belirsizlikler içerir Temel meseleler: Varoluşsal korku Yalnızlık Anlam arayışı Kendinden kaçamama “Füg” ile kitap arasındaki bağ Şöyle düşünebilirsin: Müzikte → aynı melodi farklı tonlarda tekrar eder Bu kitapta → aynı korku farklı cümlelerde, farklı anlarda tekrar eder Ve bu tekrarlar: Okuyucuyu yorar (bilinçli olarak) Ama aynı zamanda içine çeker Kısacası Edgü “bir füg” diyerek sana şunu söylüyor: “Bu bir hikâye değil, bir deneyim. Okurken anlamaya değil, hissetmeye çalış.” Şöyle bir alıntıyı merak edip yine ChatGBT'ye sordum neden bu yerler, bu yerlerin özelliği var mı burada yazar için diye? "Amed'den, Diyarbakır'dan, Suriçi'nden, Surdışı'ndan, Dicle'den, Fırat'tan, Siirt'ten, Van'dan, Hakkari'den, lstanbul'dan korkuyorum. Taksim'den, Kasımpaşa'dan, Hasköy'den, Sütlüce'den korkuyorum. Üsküdar'dan korkuyorum. Beşiktaş'tan. Ankara'dan korkuyorum. Anıtkabir'den. Ankara Palas'tan. Kuğulu Park'tan." ChatGBT'nin cevabı: Buradaki yerler tek tek sembolik anlamlar taşımak zorunda değil. Ama birlikte oluşturdukları şey çok anlamlı. 1. Neden bu kadar çok yer ismi var? Bak dikkat edersen: Diyarbakır (Amed) Suriçi Dicle Fırat Van Hakkari İstanbul Taksim Üsküdar Beşiktaş Ankara Anıtkabir Yani: Doğu → Batı Küçük yer → büyük şehir Mahalle → ülke simgesi Her yer var. Bu şu demek: Korku belirli bir yere ait değil. Her yerde. 2. “Her şeyden korkmak” hissi Normalde insan: Ya bir yerden korkar Ya bir olaydan Ama burada: Coğrafya genişledikçe korku da genişliyor Sınır kalmıyor. Bu da şunu gösteriyor: Bu korku dış dünyadan değil, içeriden geliyor. 3. Politik / tarihsel bir alt ton var mı? Evet, hafif bir arka plan olarak var. Özellikle: Doğu şehirleri (Diyarbakır, Siirt, Hakkari) Devlet simgeleri (Anıtkabir gibi) Büyük şehir merkezleri (Taksim gibi) Bunlar Türkiye’nin: Tarihini, gerilimlerini, merkez–çevre ilişkisini hatırlatır. Ama Edgü bunu açık açık “mesaj vermek” için kullanmaz. Daha çok şu hissi yaratır: “İnsan, yaşadığı ülkenin tamamında da kendini güvende hissetmeyebilir.” 4. Füg mantığı burada nasıl çalışıyor? Bu pasaj aslında tam bir “füg” örneği: “...’den korkuyorum” tekrar eder Yerler değişir. Ama duygu değişmez Yani: Yer = değişen nota Korku = sabit melodi 5. En derin anlam Bu listeyi şöyle okuyabilirsin: “Dünyanın neresine gidersem gideyim, kendimden kaçamıyorum.” Yani: Sorun şehirler değil Sorun insanın kendi zihni Kısacası bu yerlerin amacı: Tek tek anlam taşımaktan çok “Korkunun her yere yayılmışlığı”nı göstermek Ve en önemli cümleye indirgersek: “Ben bir yerden değil, var olmaktan korkuyorum.” ☆Kitabın genelinde de bu durum var, her şeyden, herkesten, her yerden, her zamandan ve kendinden korkuyor yazar, bunu durmadan dinlenmeden söylüyor sanki ve 47-48 sayfalık kitabın yarısında korkular Türkçe yazılmış, geri kalan yarasında da aynı korkular İngilizce yazılmış. Pek beğendiğimi söyleyemem açıkcası yani okunmasa da olur gibi. Ve benim de birçok korkum var, en çok da kitabın arka kapağında Ferit Edgü'nün söyledikleri benim korkum yani savaşlar...

zelda_ 3 months ago

Eşkıya

Yavuz Turgul

101 Gönderi

"Kaldı mı artık dağlarda eşkıya emmi, eşkıya artık şehirde." "Cumali: Çok korkuyorum eşkiya beni bırakma, çok korkuyorum çok. Eşkıya: Korkma sadece toprağa gideceksin, sonra toprak olacaksın, sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin oradan özüne ulaşacaksın çiçeği özüne bir arı…devamı

zelda_ 3 months ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

232 Gönderi

"Kadınlar acıyla doğarlar. Bu bizim fiziksel kaderimizdir. Adet sancıları, meme ağrıları, doğum... Biz tüm bunları hayatımız boyunca içimizde taşıyoruz. Erkeklerse taşımıyor. Arayıp bulmak zorunda kalıyorlar." "Aşk berbattır. Acı vericidir. Korkunçtur. Kendinizden şüphe duymanıza, kendinizi yargılamanıza, hayatınızdaki diğer insanlardan uzaklaşmanıza neden…devamı

zelda_ 3 months ago

Ayna

Erden Kıral

1 Gönderi

●İlginç bir filmdi benim için ve ürkütücü biraz.

zelda_ 3 months ago

Muhsin Bey

Yavuz Turgul

31 Gönderi

Ali Nazik: Senin altına güzel bir araba çekerik. Şahin mesela. Muhsin Bey: Yok istemem. Çok paramız olursa Üsküdar’da biz ev alırım, Kız Kulesi’ni gören. Yeter Beyoğlu’nun kahrını çektiğim. Ali Nazik: Ben bir kebapçı dükkanı kapatırım. Sırf bana kebap yapsınlar. Muhsin…devamı

zelda_ 3 months ago

Acı Hayat

Metin Erksan

2 Gönderi

●Çocukken dizisi çekilmişti ve çok severdim. Tabii ki film ile arasında farklılıklar var ve sanırım ben diziden yanayım.

zelda_ 3 months ago

Tiksinti

Roman Polanski

8 Gönderi

●Bir ara bu filmi izlemiştim. Garipti ama tam hatırlamıyorum neydi, nasıldı?..

zelda_ 3 months ago

Söyleme Bilmesinler

Şermin Yaşar

49 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Şermin Yaşar'ın okuduğum bu ikinci kitabı, ilki Deli Tarla kitabıydı. Bu kitabın en güzel yanlarından biri, bildiğin şeyin aslında çok daha farklı olduğunu gösteriyor sana her defasında ve okuduklarını gözlerinin önünde o kadar net canlandırabiliyorsun ki, bir film, bir dizi…devamı●Şermin Yaşar'ın okuduğum bu ikinci kitabı, ilki Deli Tarla kitabıydı. Bu kitabın en güzel yanlarından biri, bildiğin şeyin aslında çok daha farklı olduğunu gösteriyor sana her defasında ve okuduklarını gözlerinin önünde o kadar net canlandırabiliyorsun ki, bir film, bir dizi izlemiş gibi hissediyorsun. Çok akıcı, heyecanlı bir kitap ve herkese kendince hak veriyorsun okurken ama az ama çok... Kimseyi tam olarak suçlamak, yanlış bulmak mümkün değil. Bir tek Emin'in (en büyük çocuk) gençlik aşkı Çiğdem bana kötü gerçekten kötü geldi, içinde hiçbir güzellik ve iyi niyet olmayan biri. Bu kitapta anne Mürüvet üzerinden görüyoruz ki hayatta çoğu zaman bir ilişkideki ihanet bir insanı, bir kadını, bir anneyi günden güne yok ediyor, üstelik sadece o kadını, anneyi tek değil, o ilişkideki çocukları da hayattan, güzelliklerden koparıyor. Bir kişinin hatasının birçok kişiyi ziyan ettiği kuruma aile denir, bu gerçeği bu kitapla bir kez daha görmüş oldum. Şermin Yaşar'ın kitabı Ethem'e ithaf etmesi belki de Ethem'in içinde açtığı boşluğu doldurma isteğidir, belki bu kitap Ethem'e sırtını dayayacağı bir yer olsun istedi. Kitap bittikten sonra Samime Sanay'dan "Söyleme Bilmesinler" şarkısını da dinledim. Şarkı güzel, kitaba da çok uymuş ismi. Kitaptan birkaç kişinin birkaç cümlesini buraya bırakmak istiyorum: "Ethem'e... Ethem, bir hayali karakter. Ancak onu yazarken sıkıntısını, yalnızlığını, el yordamını o kadar derinden hissettim ki, bu kitabıEthem'e ithaf ediyorum. Kitap bu şekilde başlıyor. Ethem kitabın ilk karakteri. "Ethem (Ortanca çocuk): Babam cumartesi sabahı üç kutu ilaç içmiş, intihar etmiş. Oysa akşam yemeğinde sakallarından akıta akıta çorba içiyordu. Biz üç kardeş akşam yemeğinden birkaç saat önce birbirimizden kurtulmayı hayal ederek oturmuş çay, kahve içiyorduk. Bazen yirmi dört saate gereğinden fazla şey sığıyor." (Bütün olaylar, herkesin kendini anlatması 24 saat içinde oluyor. Cuma sabah başlayıp cumartesi sabah bitiyor. Ethemle başlıyor, Ethemle bitiyor. Ama başlarken yalnız Ethem, bittiğinde ise yanında Nurten var artık.) "Emin (Abi): İnsan kendinin de hakkını verecek bu dünyada. 'Ey Allah'ım' dedim, 'sana da pek yüzüm yok ama gelmişken azıcık da anlatayım derdimi.' dedim, 'Rabbim, hikmetinden sual olunmaz ama ben bu dünyaya niye geldim, sen bana bi onu de? Beni bu dünyaya gönderirken muradın neydi? Beni annemle babamın ilk evladı yapmaktaki maksadın neydi senin? Niye hep Emin, Emin, Emin diye koşturdu annem benim peşimde? Niye salmadı beni Ethem'le, Ekrem'i saldığı gibi? ... Sokaklar başıbo köpek dolu. İnsanın üstüne üstüne yürüyorlar. Artık köpek sana havlayınca yerden taş alıp fırlatamıyorsun. Öyle hayvana baıırmak, 'Git şurdan!' falan demek, korkutur gibi yapmak bile ayıp. Köpek insandan kıymetli. Videoya çekip de internete koyuveriyorlar insanı. Adın hayvan düşmanı oluyor. Köpek sana havlıyorsa karşılık vermeyeceksin, saygı duyacaksın. Isırırsa da köpek haklı. Senin canının bir kıymeti yok. Baktım köpekler kol geziyor her yerde, ben de mahalledeki öbür camiye gittim. 'Kusura bakma Allah'ım, imam ters bakınca çıkmak zorunda kaldım. Kaldığım yerden devam edeyim. Ben küçücük bir çocuktum hatırlar mısın? Beni bir köpek ısırmıştı. Eve geldim, kimseye söyleyemedim. Bacağımı atletimle sardım, kimse görmesin diye yıkayamadım bile, kan üstünde kurudu, bir hafta ha bugün kuduracaıım, ha yarın kuduracağım diye bekledim ben. Kimsenin haberi yoktu. Sen beni niye o kadar korkuttun be Allah'ım? Aklıma geldikçe hâlâ ağlayasım geliyor. Bir hafta sonra kanlı atleti götürüp dereye attım, sudan korkmadım diye oturdum sevincimden ağladım. Ne gerek vardı Allah'ım bu korkuya? Çocuktum ben daha. "Ethem: Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da. Şu an yaşadığım her şey o günlerin aynısı. Evde olmak istemiyorum ama her akşam eve dönüyorum. Her gün işe gidiyorum. Bir şey beni hep dışarıya çekiyor. Hiçbir yere ait hissedemiyorum kendimi. Hiçbir eve, hiçbir aileye, hiçbir topluluğa. Hiç arkadaş grubum olmadı benim mesela. Bir futbol takımı tutmadım. Bir siyasi partiyi desteklemedim. Bir derneğin, bir hayır kurumunun üyesi değilim. Bir memleketim yok, oralı hissetmiyorum. Apartman toplantılarına bile gitmedim, o apartman beni ilgilendirmiyor, oraya ait değilim. Sadece orda oturuyorum. Ve ben bu hali armut ağacının tepesinden beri üstümde taşıyorum. Ekrem Sevgi'yi aldatıyormuş. Bunu bugün öğrendim. Beni ilgilendirmiyor tabi ama bu, Ekrem'in yaşadığına işaret. Yani hayatından memnun olmadığının farkına varmış, kendine bir yol aramış, bir heyecan, bir mutluluk, bir üzüntü, bir dert aramış hiç değilse. Bak nasıl korkmuş da gelmiş abime. Korkmuş yahu, korkmuş adam. Bak abim de korkmuş, o da ölümden korkmuş. Ayrıca onun da varmış bak senelerdir devam ettirdiği bir gönül meselesi. Görüşmedik diye yemin billah ediyor. Görüş, görüşme. Varmış başını koyduğunda yastığına düşüneceği biri Var. Bitti. Oturup birine mektup yazmışsın. Biri seni düşünmüş, senin için mektup yazmış. Yaşamışsınız işte. Hayattasınız. Ben de hayattayım ama yaşıyor muyum bilmiyorum. Ağız dolusu gülmedim bir kere bile. Bir kere öpmedim Nurten'i kendime çekip. Çocuk yapmak başka, sevişmek başka. Hiç 'seni seviyorum' demedim, o da bana demedi. Hiç 'canım' demedim, o da bana demedi. Nurten'i bana 'efendi' demekten zor vazgeçirdim ben, canım da neyin beklentisi? Nurten'in yazısı nasıldır bilmiyorum, hiç mektubunu yahut bir notunu okumadım. Nurten de benimkini gördüyse masanın üstüne bıraktığım bulmacalardan görmüştür. Nurten'i seviyor muyum ben? Evet ama bunu kendime bile söyleyemiyorum. Severek evlenmedik, evet. Annem bulup getirdi Nurten'i. Beklemediğim bir anda, evleneceksiniz, bu da karın dedi. Yüzünü gördüm göz ucuyla, öyle bakamıyorsun ki ama çok beğendim. Güzel bir kız, su gibi. Annemin bana neden bu kadar güzel bir kızı beğendiğini anlayamadım. Beklemiyordum. Evlenmemi istiyor olması, bana güzel bir eş seçmiş olması şaşırttı beni. Sonra annem, gel sen benimle dedi, yanına çağırdı Nurten'i. Yürüdü, arkasından bakakaldım. Topallıyordu. Ne kadar üzüldüğümü bugün bile çok iyi hatırlıyorum. Nurten'in topal olması değildi beni üzen. Annemin hayatımda belki de ilk kez beni düşündüğünü , bana iyiyi, güzeli layık görmüş olmasından duyduğum sevinç Nurten'in aksayan bacağına takılıp gitmişti. Annemle iyi bir ilişkimiz olsaydı eğer, bana değil aksayan, iki bacağı olmayan bir kız bulup getirse de severdim, biliyorum. Sorun Nurten'le değildi, annemle olan ilişkimizdeydi bizim. Nurten'i bana kesilmiş bir ceza gibi gördüm uzunca bir süre. Yıllar geçtikçe, hafifledi hayal kırıklığım, Nurten'le birbirimize alıştık ama sevdik mi, bilmiyorum. Şimdi soruyorum bunu. Kardeşlerimin özel hayatını öğrendikten sonra soruyorum kendime. Sevdim ama gösteremedim. Bununla birlikte, göremedim de. Aldatmayı aklımın ucundan bile geçirmedim. Hiç olmadı öyle bir durum. Ama Nurten'e de tutunamadım. Yaş aldıkça, doıumlarla da çirkinleşmedi. Hep güzeldi. Topal olmasının bir zararı yok güzelliğine. Hâlâ da yok. Ama o aşırı tutuculuğu, her şeyi günah bilmesi, saflığı rahatsız ediyor insanı. Belki başkası için bu da cezbedici gelirdi, bu halini severdi. Ama ben kendimi Allah affetsin, bu dine bile ait hissedemiyorum. Bazı şeyler anlamsız geliyor. Nurten'i görüyorum, abdest aldıktan sonra banyodan baş örtüsü hafif açık, kolları sıvalı, ayakları nemli çıkıp dua okuya okuya geçiyor oturma odasma. Namaz kılmak için, tespih çekmek için, Kuran okumak için abdest alıyor gün boyu. Oysa temiz zaten, her gün defalarca yıkıyorsun, temizsin zaten, abdest almana gerek var mı, diyorum. Acıyarak bakıyor bana. Çarpılmandan çok korkuyorum diyor. Zorla tövbe ettiriyor. Yani öyleydi. Artık ben de uğraşmıyorum onunla. Bunlar soğuttu, beni. Beraber olacaksak perşembe akşamlarını bekliyoruz. Buna yeni evlenirken, o işten önce iki rekât namaz kıl demiş kim dediyse, hâlâ önce namaz kılıyor. 'Yahu o bir kereye mahsustu, bitti, kocanım ben senin zaten, her seferinde bunun ne gereği var?' diyorum. Anlaşamıyoruz. O arada bende istek mistek kalmıyor zaten. Bir eksiği yok Nurten'in. Çok iyi bir ev kadını. Çok iyi bir anne. İyi bir evlat. Çok çok iyi bir insan. Ne bileyim, bu kadar dindar olmasa ya da ben de onun kadar dindar olsam belki bambaşka olurdu her şey. Belki bu ailedeki en mutlu çift biz olurduk. Bugün anladım ki kesin öyle olurmuş. Değiştirebilirdim Nurten'i. Biliyorum, uğraşsam değiştirebilirdim ama ben de uğraşmadım. Babası ve Rıfat Amcasıyla kıyasladı o beni hep. Ama benim onlarla yarışacak takatim hiç olmadı. Benim kendime hayrım yok, anlatabildim mi? "Ethem: Birimizin kasveti hepimize bulaşıyor böyle. Neşe bulaşıcıdır falan diyorlar. Yalan. Neşe kolonya gibi bir şey. Dökünüyorsun, o an ferahlıyorsun. Sonra uçup gidiyor burnundan, elinden, üzerinden. Kasvet öyle değil ama zamk gibi, bulaşıyor ve dokunan herkese yapışıyor." "Hülya: Ölecek kadar acı çekiyor, gene de çocuklarından korkuyor. Çocukluğunda anne babadan kork, gençliğinde karından kocandan kork, yaşlılığında çoluk çocuğundan kork. Korkusuz gün yüzü yok insana." ... Herkes kendini anlatır. Karşsındakini dinliyormuş gibi yapar ama aslmda kendi söyleyeceği için sırası bekler." "Ethem: insanın babasının ağlaması da bambaşka bir duygu. Annelerin ağlamasına alışığız ama baba ağlayınca dünya duruyor sanki." "Hülya: Kıyametin çok gürültülü olacağını sanıyoruz ya kim bilir belki de sessizdir. Sessizlik gürültüden çok daha ağır bir şey." "Ekrem: Bu acıyı bin farklı cümleyle anlatabilirim ben ama hepsi aynı kapıya çıkar." "Ethem: Zenginin zengin diye derdi olamaz. Fakirin fakir diye. Gencin genç diye. Yaşlının yaşlı diye. Kime hak lan bu dert dediğiniz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor? Sevgi ile Nurten'e yer veremedim ama ikisinin de acısını hissettim♡ Ekrem ve Emin'in bana pek iyi, güzel gelen yanları yoktu, evet ikisinin de acılarını, korkularını anladım, kendimce hak verdim de yer yer ama pek yakın hissetmedim hele Ekrem'i...