nyc (@_nyctophilia_)

Spoiler içeriyor Halil hayalini kurduğu kadını Meral'in resmiyle birleştirmiş ve kendi içinde bir aşk yaşamaya başlamıştı, aklındaki kadınla... "beğendiğimiz bedenlere aklımızdaki ruhları koyup adına aşk diyoruz" Ve o kadar korkaktı ki herhangi bir gerçekliğin bunu bozmasını istemedi. Hiç yaşanmamış bir aşkın ulaşılmazlığına…devamı

_nyctophilia_ 1 week ago

Aşk

Michael Haneke

19 Gönderi

Üzerine düşündükçe sandığımdan daha derin etkilendiğimi fark ediyorum Yalnızlık, yaşlılık, aşk... Benzer ruhlara sahip iki insanın birbirine sevgi göstermesi ve karşılık görmesi zannımca bir mucize, özünde büyülü bir olaydır. Bu kadar güzel yaşlanıp halen paylaşabilecek bir şeyler bulmaları açıkçası bu…devamı

_nyctophilia_ 1 month ago

Selamm Fransızca şarkıların keyfine vardığım vakitlerden birinde, Fransızca -> Türkçe olmuş birkaç şarkı dikkatimi çekti Ve o kadar hoşuma gitti ki! Daha önceden bildiklerim de vardı, bu yenileri de bulunca neden bir liste yapmıyorum ki dedim Kafamızın içinde zahmetsizce yerleşmiş…devamı

_nyctophilia_ 2 months ago

✍🏻 Hapishane şartları suçlar için gerekli bir ceza mıdır yoksa yeni potansiyel suçlular mı ortaya çıkarır? 𝙼𝚎𝚛𝚑𝚊𝚋𝚊𝚕𝚊𝚛 🙌🏻 Tartışmaya açık bir konu ile geldim. Uzun zamandır böyle yazmıyordum ama şu aralar dönem projem gereği araştırma konum bu ve sizin de…devamı✍🏻 Hapishane şartları suçlar için gerekli bir ceza mıdır yoksa yeni potansiyel suçlular mı ortaya çıkarır? 𝙼𝚎𝚛𝚑𝚊𝚋𝚊𝚕𝚊𝚛 🙌🏻 Tartışmaya açık bir konu ile geldim. Uzun zamandır böyle yazmıyordum ama şu aralar dönem projem gereği araştırma konum bu ve sizin de düşüncelerinizi merak ediyorum; 🧌Hapishaneler, işlenen suçlar için bir yaptırım ve adaleti sağlama yeridir. Suç işleyen cezasını çeker, mağdur olan taraf mahkum ceza çektiği için hakkını almış olur. 📎𝙰𝚛𝚐𝚞̈𝚖𝚊𝚗-1 Ceza ne kadar sertse, insanlar suç işlemekten o kadar korkar. Yani mahkum haricindeki suç potansiyelinde insanlar, bu yaptırımı görerek o suçu işlemekten vazgeçer. Toplum düzenini bozan, toplumdan izole edilir ve eski düzene yeniden kavuşulur. 🖇𝙺𝚊𝚛𝚜̧ı𝚝 𝙰𝚛𝚐𝚞̈𝚖𝚊𝚗 Uygulanan bu sert cezalar, mahkumlar üzerinde diğer insanlara karşı ekstra bir nefret ve intikam alma hissi oluşturabilir. Ayrıca birlikte bulunduğu insanlar, adını bile duymadığı suçlarla içeridedir ve o kişinin 'ufkunu açacak' yeni suç yollarını öğrenmesini sağlar. Aynı zamanda, bu kişinin cezası bitip topluma karıştığında adapte olmasını sağlayacak bir mesleki yeterliliği ve psikolojisi yoktur en sonunda en iyi bildiği şeye yönelir ve yeniden suç işler. 📎𝙰𝚛𝚐𝚞̈𝚖𝚊𝚗-2 Hapishaneler rehabilitasyon ve eğitim odaklı olmalıdır. İçeri giren suçlunun suç potansiyeli iyileştirilerek olayı kaynağından çözme ve ceza çekme (özgürlük kısıtlaması) sonrası topluma adapte olması için gereken becerileri kazandırmak gerekir. Bu sayede topluma potansiyel suçlu değil de hayata entegrasyonu sağlanmış bir birey kazandırılır. 🖇𝙺𝚊𝚛𝚜̧ı𝚝 𝙰𝚛𝚐𝚞̈𝚖𝚊𝚗 Hapishane ortamının bu şekilde 'rahat' olması suçlar ve suçlular için caydırıcılıktan uzaktır, sonucundan korkmayan insan suçu rahatlıkla işleyebilir. 3 öğün yemek ve sağlık kontrollerinin yanında beceri kazandırma durumu olması, sokakta yaşamak zorunda kalan insanlar için olumlu bir opsiyon hâline gelir ve suça yönelebilir. Ek olarak, mağdur taraf karşılığını alamadığı ve istenen ceza sağlanmadığı için tatmin olmaz ve toplumsal huzursuzluk ortaya çıkabilir. 📌Evet, burada asıl merak ettiğim; konunun etik, felsefi ve sosyolojik açıdan ele alındığında nasıl bir sonuca çıktığımız ve sizlerin düşünceleri hangi görüşe yakın? Yorumlarda tartışmak için bekliyorum 🐣

_nyctophilia_ 2 months ago

2001: Uzay Yolu Macerası

Stanley Kubrick

53 Gönderi

Selamlar Beklentimi fazlasıyla aşan bir yapıtla karşılaştığımı belirtmek istiyorum öncelikle. 1968 yılında çekilmiş, kesinlikle çağını aşan öngörüler ve çekim teknikleri bulunduran bir film olarak 2001, Stanley Kubrick'in neden böylesine önemli bir yönetmen olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor şahsen.…devamıSelamlar Beklentimi fazlasıyla aşan bir yapıtla karşılaştığımı belirtmek istiyorum öncelikle. 1968 yılında çekilmiş, kesinlikle çağını aşan öngörüler ve çekim teknikleri bulunduran bir film olarak 2001, Stanley Kubrick'in neden böylesine önemli bir yönetmen olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor şahsen. Kamera açılarının sizi olayın bir parçası haline getirmesi bir yana, birkaç yerde duyduğumuz nefes seslerini kendimizle özdeşleştirmeye başlıyoruz bir noktada. Kabul ederim, 2,5 saat değil de 1,5 saat de yeterliydi belki bu film için ama ben tam tadında olduğunu düşünüyorum. Fazlasıyla durgun sahneler olmakla birlikte, zaten size aksiyon dolu bi' 2,5 saati de vaad etmiyor Kubrick. Müziklerine gelmek istiyorum...o şahane senfoni orkestralarına... İnanın bu filmi o kadar canlı orkestra eşliğinde izlemek isterdim ki, bugünden sonra bekleyişlerim böyle bir etkinliğin duyurusu için olacak kesinlikle. Sahnelerin değişen ritmine göre yükselip alçalan müziğin temposu, sizi uzaydaki akışa kaptırmakla birlikte, aşırı rahatsız edici bir seviyeye ulaşıyor belli bir yerde. Ve ben rahatsız edilmekten hiç bu kadar keyif almamıştım 🫠 Daha o tarihte Ay'a ayak basılmamışken, Jüpiter'den ve uzay yolculuklarından bahseden; yapay zekanın adı bile anılmamışken günümüzde ve gelecekte karşılaştığımız etiksel sorunu çarpıcı bir şekilde ele alan ve 1968 teknolojisinde yaşarken bugünkü tabletleri yansıtan bu senaryo, özünde Evrim'in işleyişini bizlere anlatıyor. Maymunlardan insanlara, teknolojiyle bir bütün hâline gelen insanlardan;bu sorundan kurtulmak için gerekli o üst varlığa evrimi 4 parça şeklinde anlatıyor, metaforlaştırıyor filmimiz. Daha detaylı bu aşamaları açıklamak ve üzerine konuşmayı çok isterdim ama spoiler vermemeliyim ') Velhasılı, olaydan ziyade bir fikrin anlatımı esasında. Adım adım işlenen ve pek çok felsefi tartışmaya sebebiyet veren, her sahnesinde daha derin bir anlam bulunduran ve sinematografisiyle seyir keyfini maksimize eden bu film, kesinlikle izlenmeye değer ✨

_nyctophilia_ 7 months ago

The Apothecary Diaries

Natsu Hyûga

31 Gönderi

Selam Aklımda bir inceleme yazmak olmasa da sanki yazmasam bu animeye haksızlık olacakmış gibi hissettim... İzlemeye bu kadar geç kaldığım için kendime kızdığım, her an her yerde izleyip aynı zamanda bitmesin diye de izlemek istemediğim, milyon tane duyguyu aynı anda…devamıSelam Aklımda bir inceleme yazmak olmasa da sanki yazmasam bu animeye haksızlık olacakmış gibi hissettim... İzlemeye bu kadar geç kaldığım için kendime kızdığım, her an her yerde izleyip aynı zamanda bitmesin diye de izlemek istemediğim, milyon tane duyguyu aynı anda yaşatan o dizi. Öncelikle görsel kalitesinden bahsetmek istiyorum. Karakter tasarımları o kadar güzeldi ki başından sonuna kadar zevkle izleten ve size görsel şölen veren şahane bir dizi. Baş karakterin isminin 'Maomao' (miyav miyav/ kedi) olmasından mütevellit kullanılan kedi efekti beni bitirdi. Aynı şekilde mimiklerin bu kadar güzel yansıtılmış olması da sevdiğim bir diğer şeydi. Müzikleri ise diziyi tamamlayan diğer mükemmel o unsur. Japon enstrümanlarıyla modern tınıların böylesine birleştirilip her sahneyi pekiştiren bir aranjman oluşu bayağı keyiflenmeme sebep olmuştu. Ve gelelim olaylara, karakterlere. Başta saray ve harem entrikaları olarak lanse edilişi, ki benim bilgim bu kadardı, dizinin asıl gizem, çözümleme, macera ve romantizm kısmını neredeyse es geçen bir anlatım. Öylesine olaylar yaşanıyor ve bunların hepsi aşkım Maomao sayesinde tıkır tıkır çözülüyor ki siz her seferinde bölümden tatmin bir şekilde ayrılıyorsunuz. 𝙶𝙸̇𝚉𝙴𝙼lerin yanında statüsel farklar, entrikalar, arkadaşlık ilişkileri, aile bağları ve daha nice olayda ciddi seyir zevki elde ediyorsunuz. Maomao, baş karakterimiz, canımız ciğerimiz Zeki, soğukkanlı, 𝚉𝙴𝙺𝙸̇, eczacılıkla kafayı bozmuş, kendinden taviz vermeyen, her olayı çözebilme yeteneğine sahip, güzel mi güzel, muhteşem bir şekilde yazılmış o nadide karakter ❣️ Telefonumun yarısı maomao ss'leriyle dolu O kadar seviyorum ki güzel demekten başka anlatacak şey bulamıyorum, hayır bu gönderide spoiler vermeyeceğim, hayır. Gyokuyou da mükemmel tasarlanmış bir karakter, söylemeden geçemem ^^ Ayrıca birkaç karakter daha var karakter gelişimine hayran olduğum ve beni çok ters köşe yapan, ama spoiler olmasın (Ne yapsam bir bu kadar daha spoilerlı kısım mı yazsam...) Son olarak, 𝙼𝚊𝚘𝚖𝚊𝚘 ve 𝙹𝚒𝚗𝚜𝚑𝚒 hakkında sabaha kadar konuşabilirim, neyse ki konuştuğum arkadaşlarım oldu da ateşim bu sayede sönüyor şskfşsjf Güncel olarak biriyle konuşmak mükemmel bu arada, başlarsanız gelin profilime her şeyi konuşup analiz edebiliriz aşırı memnun kalırım🤌 Bu gönderi bir animeye başlama çağrısıdır Eğer bunu okuduysan çıkarman gereken anlam hemen şuan animeye başlaman gerektiğidir, bir zorunluluktur İyi seyirler o7

_nyctophilia_ 10 months ago

Daha

Hakan Günday

32 Gönderi

İnsan denilen dayanılmaz varlık üzerine konuşacak olduğumuzda bazı totaliter eylemler gerçekleştirmek zorunda kalırız. Bunlardan en basiti insanın insana muhtaçlığının mahkumiyete dönüştürülerek otorite dayatması yapılmasıdır. Ki bu konuda üzerine mahkeme kursak müebbet yiyeceğimiz fikirlerle ahkâm kesmeye kalkar ve kendimizi haklı sanarız.…devamıİnsan denilen dayanılmaz varlık üzerine konuşacak olduğumuzda bazı totaliter eylemler gerçekleştirmek zorunda kalırız. Bunlardan en basiti insanın insana muhtaçlığının mahkumiyete dönüştürülerek otorite dayatması yapılmasıdır. Ki bu konuda üzerine mahkeme kursak müebbet yiyeceğimiz fikirlerle ahkâm kesmeye kalkar ve kendimizi haklı sanarız. İşte bu noktada devreye Gazâ girer, bizim beceremediğimiz insan nefretini ve soyutlanmayı özümseyerek delilikle kutsanır dahası gölgelerin tanrısı olacak seviyeye gelir. Bu delilik öyle ince çizgiler üzerinden ilerler ki her an dengenizi kaybederek kendinizi bu kaosun bir parçası olarak bulabilirsiniz. Ben azdan daha çok ve çoktan daha az şekilde, kaosun direkt kendisi olduğumu hissettim. Her bir cümlede tokat yemişe dönerken Gazâ'nın dönüşümünü gözlemlemek içimde dayanılmaz fırtınalara sebep olmuşken başta bu fırtınanın rüzgar değil de direkt kasırga olarak ekildiğini kabullenmek acı vericiydi. Ki bilirsiniz, biraz morfin sülfat acıya birebirdi. 'Her ne kadar hayat, bizim gibi bir hatayı silemediği için üzerimizi karalamış ve böylece zifiri bir karanlıkta kalmış olsak da' tüm bu balçık ve zifte inat varoluşsal sancımızı sürdürüyor, bir gün Gazâ olmanın kaçınılmaz farkındalığıyla sürünmeye devam ediyoruz. Onun dünyasında sınırlar yok; varoluş, sürekli bir sorgulama ve isyan hâli. Her gözlem, insanın hem kendi içinde hem de başkalarıyla olan ilişkilerinde nasıl çürüdüğünü gözler önüne seriyor. Biz fark etmesek de küçük acılar ve ihmal edilmiş kötülükler orada dururken, Gaza hepsini içselleştiriyor, onları çarpıcı ve yakıcı bir gerçeklik hâline getiriyor ve bu gerçeklik, deliliğe övgü. İnsanlara "dokunmak", onların zaaflarını hissetmek onun için oyun değil; varoluş biçimi. Delilik ile zekâ arasındaki o ince çizgi, onun dünyasında her an kopmaya hazır bir ip gibi sallanıyor. Ve biz bu süreçte nefes almanın bir lüks, var olmanın da baş kaldırı niteliğinde bir isyan olduğunu anlıyoruz. Daha daha ne diyorduk? Okuyun Okuyun değil aslında, çünkü iliklerinize kadar nefret de edebilirsiniz ama ben, iliklerime kadar uyuştuğumu hissettim

_nyctophilia_ 11 months ago

Black Books

Dylan Moran

21 Gönderi

Bu gönderi, hem izlediğim ilk sitcom'un profilimde bulunması hem yazma yetimi kaybetmenin eşiğinde olmak hem de @b12madeni'ni mutlu etmek (eheh) için yazılmıştır (🐣) Dizimiz bir kitapçıda geçiyor ama böyle bir kitapçı olacağını hayal etmemiştim. Kitap aşığı herkesin belli bir dönem…devamıBu gönderi, hem izlediğim ilk sitcom'un profilimde bulunması hem yazma yetimi kaybetmenin eşiğinde olmak hem de @b12madeni'ni mutlu etmek (eheh) için yazılmıştır (🐣) Dizimiz bir kitapçıda geçiyor ama böyle bir kitapçı olacağını hayal etmemiştim. Kitap aşığı herkesin belli bir dönem hayallerini süsleyen cinsten bir mekan. Özellikle hâlâ işlek mi veya turistik mi diye araştırdım ve Londra'da, Collinge & Clarke adıyla bu kitapçı açıkmış fakat iç dizaynı tamamen sahne dekoru olduğu için şuan dizideki gibi değilmiş *-* (buyrun tam konum: Collinge & Clark, 13 Leigh Street, Bloomsbury, Londra) Burada; Kitap okunmuyor, satılmıyor, dükkân zaten bir içsel çöküş merkezi gibi. Müşteriye gülümseyen yok, kahve yerine şarap içiliyor ama yine de kendinizi orada otururken hayal ediyorsunuz. İçinde sinirle sarılmış her an azar yemeye hazır bir huzur (?) var. Bernard ikonik bir karakter, hem de baştan sona Sevmediğim çokk fazla davranışı var ve asla bana hitap eden biri değil fakat dizi genelinde izlemek aşırı zevkliydi Manny desen başlı başına bir psikolojik denge denemesi. En başta bunları çekip çevireceğini düşündüğümüz fakat zamanla çarkıfelek olduğunu keşfettiğimiz eleman Fran ise “normalim” iddiasında olup asla normal olmayanlardan. En az diğer ikisi kadar başka dünyada yaşayan bir kızçe Dizi çok iyiydi. Ayıldım bayıldım diyemiyorum sanırım çünkü sitcom'un benlik bir tür olup olmadığına karar veremedim hâlâ ama hitap eden ve bayılan çok insan var o yüzden siz de bir şans verin derim Replikler, absürtlük dozu, sahne geçişleri… Özellikle her bölümde bir kitaba filme gönderme yapmaları ve entelektüeliteyi bizlere aşılaması, mükemmel 🤌 Bernardı seviyorsam kitaplarla olan bağının ve bu göndermelerinin payı büyük Hani böyle hiç anlamlı bir şey olmuyormuş ama izledikçe içindeki bütün boşluklara sızıyor ve her bölümde hayatın saçmalığına birer kadeh kaldırılıyor gibi. Gülüyorsun, sonra durup neden güldüğünü düşünüyorsun ki kendini çoktan akışa kaptırmış hâlde buluyorsun Bana diziyi öneren balıma tekrardan teşekkürler 💞 İyi seyirler ve bol kitaplı günler 📚

_nyctophilia_ 1 year ago

Geveze

Ethan Kross

2 Gönderi

Beklentiyle başladığım ve beklentimi neredeyse hiç karşılamayan bir kitapla karşınızdayım. Sorun eserde mi yoksa benim kişisel gelişim kitaplarını içselleştirememem mi bilmiyorum ama tatmin olmadım efendim. Elbet bazı katıldığım noktalar var, oralara değineceğim ve diğer eleştirdiğim kısımları söyleyeceğim. Yani fazlaca kitaptaki…devamıBeklentiyle başladığım ve beklentimi neredeyse hiç karşılamayan bir kitapla karşınızdayım. Sorun eserde mi yoksa benim kişisel gelişim kitaplarını içselleştirememem mi bilmiyorum ama tatmin olmadım efendim. Elbet bazı katıldığım noktalar var, oralara değineceğim ve diğer eleştirdiğim kısımları söyleyeceğim. Yani fazlaca kitaptaki uygulamalardan bahsedeceğim o yüzden SPOİLER hassasiyeti olan arkadaşların dikkatli olması gereken bir gönderidir. . . Kitabın temel önerisi, iç sesin zararlı hale geldiği durumlarda ona bilinçli olarak müdahale etmek. Kross, bu sesi üçüncü tekil şahıstan konuşarak dönüştürmenin, geçmiş deneyimleri yeniden çerçevelemenin ya da dikkat odağını genişletmenin çözüm olabileceğini söylüyor. Ancak kitabın sunduğu bu tekniklerin çoğu, oldukça yüzeysel deneylere veya soyut kavramsallaştırmalara dayandırılmış. Mesela sahne korkusuyla başa çıkmak için kendimize 3.kişiyle hitap ederek “Nyc bunu yapabilir” demenin etkili olduğu iddiası gibi örneklerde, yöntemin kalıcılığı ya da farklı kişiler üzerindeki değişkenliği sorgulanmadan kesin bir fayda sunuluyor. Fakat sahne korkusu kişinin geçmiş yaşantısına, kişisel olarak anksiyete derecesine ve toplum önünde bir konuşma ile geçmiş deneyimi olup olmamasına kadar değişkenlik gösteren bir olay. Bu deneyde ise "Kendisine 'Sam, bunu yapabilirsin' gibi 3. kişiyle hitap eden gruptakilerin daha az streslendikleri ve işi güzel yönettikleri, diğerlerinin ise stresle baş etmede çok zorlandıkları görünüyor." tarzında ifadesi bana göre absürt bir genelleme. Çünkü bu durum dediğim gibi sadece tek bir hitapla değişecek bir şey değil. Böyle örnekler çok, ki çoğu da bu şekilde denek olan insanların öznelliği hesaba katılmadan yapılan uygulamalar. Ve bunlar da kitabın bilimsel görünmeye çalışırken basitleştirici bir dil kurmasına neden olmuşlar şahsen. Kitabın en zayıf halkalarından biri, kişisel deneyimin çok boyutluluğunu ihmal etmesi. “Ebeveynlik zaten zordur, herkes zorlanıyor”, "Ah evet onu çoğu insan yaşamıştır" gibi ifadeleri karşı tarafın iç sesini olumlu yönde bastırmak ve yönetmek için kullanmayı öneriyor. Ben buna fazlasıyla karşıyım çünkü karşı tarafa olan bu yaklaşım o kişide "Benim yaşadıklarım küçümseniyor ve kâle alınmıyor" hissiyatına sebep olup daha fazla iç sese maruz kalmasına sebep olabilir. Kross’un bu tür genellemeleri, okura evrensel bir rahatlama sağlamayı amaçlasa da, çoğu zaman acının özgünlüğünü yok sayıyor. Oysa psikolojik yük, başkalarının da aynı şeyi yaşayıp yaşamadığından çok, bireyin onu nasıl deneyimlediğiyle ilgilidir. Kitap, bu farklılıkları fark edebilecek bir derinliğe çoğu zaman ulaşamıyor. Geveze, iyileşmeyi genellikle zihinsel kontrolle ilişkilendiriyor. İç sesini dizginlersen, daha güçlü bir benlik kurarsın fikri üzerinden ilerliyor. Oysa gerçek hayat, bu kadar doğrudan ve net ilerlemiyor maalesef. İç konuşmalar kimi zaman sadece düşünsel bir dağınıklık değil, aynı zamanda geçmiş yaşantıların, ilişkisel travmaların ve kimliğin parçalarının birer göstergesi olabilir. Dolayısıyla yalnızca ‘dilsel bir teknik’ ile bu yükü hafifletmeye çalışmak, hem etkisiz kalabilir hem de okuru geçici bir kontrol yanılsamasına sürükleyebilir. Zaten bu noktadaki aşırı basitliği beni bunalttı. (Çünkü bu uygulamaların 'anlık işinizi görebilir' sonucuna değinmeden sanki kesin ve sürekli bir etkisi olurmuş gibi davranıyor) Tabi hakkını da verelim, Geveze; zihninde karmaşayla karşılaşan birine başlangıç seviyesinde araçlar sunabilir. Ki bunlar teorik ifadeler olmadığı ve yalın bir şekilde popüler psikoloji çevresinde okuyucuya aktarıldığı için sıkmayan ve akıcılığı sağlanmış bir okuma deneyimidir. Gösterdiği yöntemleri hayatına uygulayarak faydasını görenler de var. Siz neden görmeyesiniz? Benim katıldığım bir düşüncesi de şudur "Birine acınızı anlattığınızda iyi hissetmezsiniz, aksine tekrar hatırlatıldığı için huzursuz olursunuz" (cümle alıntı değil ama dediği şey bu) Evet çünkü acı paylaştıkça azalmıyor, en azından ben hiç bu yüzden daha iyi hissettiğimi hatırlamıyorum. Ayrıca kişinin kendisine 3. kişi olarak hitap etmesi veya dışardan bir gözle bakması elbet işe yarayabilecek şeyler. Kişinin daha nesnel şekilde durum değerlendirmesi yapmasını sağlıyor. Hoşuma gitmeyen kısım bu 'varsayımları' deneyle kanıtlanmış gösterip böyle yaparsanız işe yarar genellemesi üzerine fazla durması. (Bu arada deneyler gerçekten var, yapılmış şeyler, ama bu deneylerin yapılma şekli sağlam değil. Bana göre sağlam olmayan bu örnekleri kitaba kanıt olarak koymaksa işi daha çok batırıyor) Başta da dediğim gibi, bilimsel görüneyim derken bu açıdan bakan biri için daha fazla şüphe barındıran yüzeysel bir esere dönüyor. Fazla yersiz bir eleştiri yumağına mı girdim bilmiyorum, kitabı bitirdiğimde beni hiç tatmin etmeyen aksine elde var sıfır psikolojisine girdiğim bir deneyim oldu. İç sese müdahale için okuması kolay bir eser istiyorsanız size hitap edebilir, bana etmedi ama sonuçta edenler var. Velhasılı kelam, böyleyken böyle 🤗 (Sandığımdan uzun oldu, sory 🐣)

_nyctophilia_ 1 year ago

Sevgili Raf ahalisi, nasılsınız? 🪄 Bu aralar hakkında birçok okuma yaptığım ve hatırı sayılır bi' aydınlanmaya ulaştığım bir konu hakkında sizleri de aydınlatmak ve sizler tarafından aydınlanmak istedim. Dilerim sıkılmazsınız ~•° 𝚃𝚛𝚊𝚗𝚜𝚓𝚎𝚗𝚎𝚛𝚊𝚜𝚢𝚘𝚗𝚎𝚕 𝚃𝚛𝚊𝚟𝚖𝚊 𝙰𝚔𝚝𝚊𝚛ı𝚖ı 𝚟𝚎 𝙴𝚙𝚒𝚐𝚎𝚗𝚎𝚝𝚒𝚔 𝙺𝚊𝚕ı𝚝ı𝚖 Hiç durup dururken…devamıSevgili Raf ahalisi, nasılsınız? 🪄 Bu aralar hakkında birçok okuma yaptığım ve hatırı sayılır bi' aydınlanmaya ulaştığım bir konu hakkında sizleri de aydınlatmak ve sizler tarafından aydınlanmak istedim. Dilerim sıkılmazsınız ~•° 𝚃𝚛𝚊𝚗𝚜𝚓𝚎𝚗𝚎𝚛𝚊𝚜𝚢𝚘𝚗𝚎𝚕 𝚃𝚛𝚊𝚟𝚖𝚊 𝙰𝚔𝚝𝚊𝚛ı𝚖ı 𝚟𝚎 𝙴𝚙𝚒𝚐𝚎𝚗𝚎𝚝𝚒𝚔 𝙺𝚊𝚕ı𝚝ı𝚖 Hiç durup dururken içini tarif edemediğin bir hüzün kapladı mı? Hayatında ters giden hiçbir şey yokken, sanki başka birinin acısını taşıyormuşsun gibi hissettin mi? Ben bunu yaşamış ve arkadaşıma "Paralel evren varsa ve orda yaşananları bizim de hissedebildiğimiz bir şekildeyse, bu hafta ya terk edildim ya da sevdiğim biri öldü." demiştim. Başta güldü tabi ama ben ciddiydim, mutlu bir dönem geçirmeme rağmen durduk yere psikolojik acılar çekiyordum. Sorgulamalarımın yoğunlaştığı o süreçte "Seninle Başlamadı" adlı kitabı gördüm ve hemen okumaya başladım. Tam olarak benim bahsettiğim durumu bilimsel bir şekilde ele almıştı. Kitap benim nezdimde gönderi atılmayı pek hak etmiyor çünkü güzel bir konuyu basit ve etkileyici bir şekilde ele almasına rağmen; fazla yüzeysel, metaforik ve sürrealist bir yaklaşımı vardı. "Yok devenin nalı" diye diye ilerlettiğim kitapta en sonunda dedim ki ben bu konuyu kendim derinlemesine araştırmalıyım. Hadi başlayalım 🐣 Epigenetik, genetik bilginin ötesine geçen, yaşanmış deneyimlerin hücresel hafızasıdır. Klasik genetik yalnızca DNA dizilimini aktarırken, epigenetik; travma, stres ve çevresel etkilerin "gen ifadesi" üzerindeki değişimini nesilden nesile taşıyabileceğini söyler. Anneniz kendi hayatında travma denecek bir şey yaşamış, veya size hamileyken böyle bir duruma maruz kalmış olabilir. Daha da ötesi anneanneniz, annenize hamileyken; annenizin mevcut üreme hücreleri bu genetik kalıtımdan bir iz barındırıyor olabilir. (Kadınlar yaşamı boyunca kullanacağı tüm yumurta hücrelerini en baştan üretir ve ölene kadar yenisi oluşmaz, bunları kullanır. Yani anneniz, annesinin karnındayken sizi de barındırıyor: 𝘛𝘦𝘬 𝘷𝘶̈𝘤𝘶𝘵𝘵𝘢 3 𝘯𝘦𝘴𝘪𝘭) Mark Wolynn bu gerçekliği fazla dramatik ve iddialı bir şekilde ele alıyor, sanki ta o zaman yaşananları her türlü biz de yaşayacakmışız gibi. Böyle değil. Biyolojik olarak ifade edilen doğru, psikodinamik olaraksa o travma üzerinde taşıyıcı olma 'olasılığımız' mevcut; çünkü hayatımızı şekillendiren çok daha baskın ve etkili süreçlerimiz var. Buna bakarak direkt bir çıkarımda bulunamayız. Şu alıntı ise anlatılmak isteneni özetler nitelikte: "DNA metilasyon değişiklikleri, travma ve stresin nesiller arası aktarımında en çok belgelenmiş epigenetik değişiklikler arasındadır. Bu değişiklikler, çevresel deneyimlerin (örneğin, şiddetli stres) gen düzenlemesinde sonraki nesillerde nasıl değişikliklere yol açtığını açıklayan olası bir moleküler bağlantı sağlar "¹ Yani anlayacağınız, yaşadığınız beklenmedik ağır duygu durumlarının tek sebebi sizin hayatınız olmayabilir. Peki ama bu aktarım sadece bir hissiyat mı? Yoksa bilim dünyasında karşılığı olan, gözlemlenmiş bir gerçeklik mi? Epigenetik biliminde yapılan güncel araştırmalar (meraklısına kaynak atabilirim), yaşanılan travmaların yalnızca psikolojik değil, biyolojik izler de bıraktığını ortaya koyuyor. Soykırıma uğrayan bir ailenin yanında zorunlu göç etme durumunda bulunan bir çevre de bu stres ve travmadan etkileniyor. Travma sonrası stres bozukluğu yaşayan bireylerin çocuklarında da kortizol seviyelerinde benzer bozulmalar olduğunu bu tarz bazı çalışmalarla görüyoruz. Örneğin 11 Eylül saldırıları sırasında hamile olan kadınlarda görülen yoğun stres, doğan bebeklerin stres düzenleme mekanizmalarını da etkilemiş. Yani yaşanmış bir acı, sadece anlatılarla değil; moleküler düzeyde de nesilden nesile aktarılabiliyor. Gelin bir de biyolojik aktarımın ötesinde, psikoanalitik ve psikodinamikte bu durum nasıl açıklanıyor ona bakalım? Freud, “Yas ve Melankoli” adlı makalesinde (Sigmund Freud'un bu konu hakkında çok fazla araştırması ve kuramı var, pek çok kısımda ondan referans aldığımı söyleyebilirim), bastırılan yasın bilinçdışı bir şekilde depresyon ve melankoliye dönüşebileceğini belirtmiştir. Eğer kayıplar dile gelmiyor, yaşanamıyor, yas süreci tamamlanamıyorsa; o yük, bir sonraki kuşağa devredilebiliyor. Psikanalistler bu durumda yeni kuşağın, bir başkasına ait olan duyguyu 'adeta kendiymiş gibi' taşıdığını ifade eder. Carl Jung bunun kolektif bilinçdışı içinde yer aldığını, özellikle aile sistemlerinde kuşaktan kuşağa aktarılan bir "duygusal miras" olduğunu psikanalitik kuramında savunur. Bu konu hakkında söylediği "Bilincinize getirmediğiniz her şey karşınıza kader olarak çıkar" sözü de olguyu özetler nitelikte. Üstü örtülen ve saklanan travma, gelecek nesle gönderilmek üzere hazırlanmış bir mektup gibi. Onun üzerini kapatmanız, postalamak adına zarfa koymanızla aynı anlamda; travmaya aktarılmak için fırsat tanıyor. Bunları öğrendikten sonra kendi yaşadığım hayata daha farklı bir pencereden bakma olanağı buldum. Ve soy ağacımı güvenilir kaynaklardan (bknz.büyükler) sorguladım. Bununla alakalı da bir alan varmış bu arada; aile soyunun yanında yaşanan travmaları da inceliyor: Psikogenealojik veya Genogram. (Daldan dala atlamamam gerek, üf) Sonuç olarak kendi hayatımdan böyle izler buldum, kendi hayatımda yaşadığım ve gelecek nesle aktarılabilecek şeyler buldum ve bir de oturup kendi akışımı kesmenin yanında kendimden geleceğe bir akış olmaması için de uğraşacağım 🤗 Peki neden bu aktarımı siz devraldınız? Neden önceki kuşakta veya kardeşte değil de sende ortaya çıktı? Bunun sebebi de duygusal yatkınlıkmış. Eğer bu tarz duygu durumları için müsait bir yapıya sahipsen bu akış sende ortaya çıkabiliyor. Buna da psikolojide "Bilinçdışı sadakat” (Loyalty to the unconscious family narrative) deniyor. Kısacası size aktarılan 'emaneti' (böyle geçiyor çok acayip) kabul edecek ve bu farkındalığa, yaşadığınız duygu değişimlerinin kaynağına ulaşmanın rahatlığıyla (beynimiz belirsizlikleri sevmez ve sorunun kaynağını bulduğunuzda bile, gevşeme denilen tedavideki ilk adım sağlanmış olur.) bilinçli bir yaklaşım sergileyeceksiniz. "Nyc, nyc; illaki aktarılmak zorunda mı veya bunu hayatımda yaşamak zorunda mıyım?!" dediğinizi duyar gibiyim. HAYIR efendim. Öyle bir şey yok. Yaşadığınız ve anlamlandıramadığınız duruma, bilimsel bir pencereden bakıyoruz. Zaten bireyin DNA’sında taşıdığı “potansiyel” bir epigenetik iz, ancak çevresel bir stresle “açığa çıkar” ya da “sessiz kalmaya devam eder." Bu, bilimsel olarak “differential susceptibility” (farklı duyarlılık) ya da “epigenetic plasticity” terimleriyle de açıklanır. Yani eğer yaşanan travmayı tetikleyecek bir durumla karşılaşmazsanız veya yaşantınız bu tarz geri dönütlere sebep olacak şekilde huzursuz, travmatik değilse; yüksek ihtimalle haberiniz olmadan yaşayıp gidecek ve sadece bir taşıyıcı konumunda olacaksınız. Bunların uyarılması durumunda ise taşıyıcı konumundan 'şifacı' diyebildiğimiz fark eden ve iyileştirerek gelecek nesle aktarılmasını engelleyen kişi olacaksınız. Bu bir lanet değildir unutmayın, gelecek neslin bir nevi koruyuculuğudur. *taşıyıcı ifadesi olayı daha açıklayıcı kılmak içindir, bilimsel bir kavram değil. Yazı uzadıkça uzuyor ve belki aklınızda sorular vardır. Uzun uzun açıklamak istediğim ama yapamadığım kısımlar oldu, bunun için maalesef yapabileceğim bir şey yok. Sorularınız varsa sorun, cevaplayalım :) Dilerim ki bende olduğu gibi sizde de bir aydınlanma yaşanmış, yazıyı yazarken aldığım keyfi okurken yaşatabilmişimdir. Kendinize iyi bakın, ki gelecek nesil böyle dertlerle uğraşmasın .d 🪷 . . . ¹https://www.mdpi.com/1422-0067/26/7/3075 *bilgilerimi tekrar doğrulamak adına Chat Gbt'den yardım alınmış, aktarılan tüm cümleler onaylanmıştır.