Deməli, bu film bizə nəyi göstərir? İlk öncə onu deyim ki, hamının kiçik ya da böyük takıntıları var. İstisnasız hər kəsin. Mənim özümün də çoxlu takıntılarım var. Filmdəki qəhrəmanlar da elə fərqli takıntıları olan insanlardır. Amma onlarda bu vəziyyət artıq…devamıDeməli, bu film bizə nəyi göstərir? İlk öncə onu deyim ki, hamının kiçik ya da böyük takıntıları var. İstisnasız hər kəsin. Mənim özümün də çoxlu takıntılarım var. Filmdəki qəhrəmanlar da elə fərqli takıntıları olan insanlardır. Amma onlarda bu vəziyyət artıq gündəlik yaşama ciddi təsir edən bir hala — əgər belə demək doğrudursa, xəstəlik
formasına gəlib çatıb.
Mən bu filmi komediya janrında bilib açmışdım. Əvvəli həqiqətən də daha çox komediya kimi gəlir, lakin sonradan çox duyğusal və insanın içini isidən səhnələr başlayır.
Film bizə eyni zamanda iki çox önəmli mesaj ötürür:
Birincisi, hər kəs öz takıntısının öhdəsindən məhz özünə uyğun olan, onu anlayan bir insanla birlikdə gələ bilir.
İkincisi isə filmdəki o möhtəşəm fikir: «Biz öz problemlərimizi həll etmək üçün durmadan özümüzə fokuslanmalı deyilik. Özümüzü qurtarmağa çalışmaq, daxilimizi sonsuza qədər qurcalamaq əvəzinə, bu problemlərimizlə birgə həyatın içinə dalmalıyıq.» Bu, həqiqətən çox gözəl və dərin yanaşmadır.
Ən çox təsirləndiyim məqam isə (spoiler olmasın deyə detalları demirəm) filmdəki bir səhnənin birbaşa biz tamaşaçıların öz takıntısını üzə çıxarması oldu. Bütün seyrçilərin fikri elə orada asılı qalır ki, görəsən, o hadisənin sonu necə oldu?
Həqiqətən çox dərin və incə toxunuşları olan bir filmdir. Filmin komediya pərdəsinin arxasında terapevtik və duyğusal, insanların terapevtik və duyğusal tərəfləri gizlənir.
Sözün qısası, əla film idi, çox bəyəndim. Məncə, hər kəs mütləq izləməlidir!
Fridrix Nitsşenin şah əsəri hesab olunan "Belə buyurdu Zərdüşt" fəlsəfə tarixinin ən səs-küylü manifestidir. Hər nə qədər müəllifin ən məşhur fikri olan "Tanrı öldü" ifadəsi birbaşa bu kitabın əsas şüarı kimi xatırlansa da, əsərin ruhu bundan daha dərindir. Bu kitab,…devamıFridrix Nitsşenin şah əsəri hesab olunan "Belə buyurdu Zərdüşt" fəlsəfə tarixinin ən səs-küylü manifestidir. Hər nə qədər müəllifin ən məşhur fikri olan "Tanrı öldü" ifadəsi birbaşa bu kitabın əsas şüarı kimi xatırlansa da, əsərin ruhu bundan daha dərindir. Bu kitab, əslində, insanın özünü aşması, daxili gücünü kəşf edib özünü ən ali səviyyəyə çatdıra bilməsi haqqındadır.
Nitsşenin bizə ötürmək istədiyi ən böyük dərs fərd olmaq cəsarətidir. O, bizə kor-koranə şəkildə hansısa bir sürünün, kor kütlənin arxasınca düşməməyi tapşırır. İnsan ilk növbədə özünü tanımalıdır. Əgər sən həyatı, özünü və ya hər hansı bir şeyi sevirsənsə, onu bütün reallığı ilə, hər şeyi ilə qəbul etməlisən. Nitsşe insanı öz təbiətinə, insana xas olan bütün gerçəkliklərə uyğunlaşmağa çağırır. Bu mənada Zərdüştün yolu sarsılmaz bir fərdiyyətçilik yoludur.
Lakin bu möhtəşəm fəlsəfənin içində oxucunu dərindən narahat edən və sarsıdan çox ciddi bir qüsur da var: Nitsşenin qadınlara qarşı olan kəskin subyektivliyi.
Əsərdə üstinsan konsepsiyasından bəhs edilərkən qadınların sanki bu ali məqsəddən kənarda qaldığını görürük. Nitsşe qadınları kölələr, acizlər və "ayaq takımı" ilə eyni sıraya qoyur, sanki üstinsan olmaq yalnız kişilərə məxsus bir imtiyazdır. Əlbəttə, filosofun bu yanaşmasını onun şəxsi həyatı, yaşadığı travmaları və qadınlarla münasibətlərindəki uğursuzluqları ilə əlaqələndirib "başa düşmək" olar. Lakin başa düşmək, haqq qazandırmaq demək deyil.
Nitsşe nə qədər böyük, dahi bir filosof olursa-olsun, bu məsələdə tamamilə qeyri-obyektiv davranıb. O, öz şəxsi həyatında başına gələn xəyal qırıqlıqlarından çıxardığı subyektiv nəticələri bütün qadın cinsinə ümumiləşdirib və bu böyük travmasını kitabına da yansıdıb. Qadınlara bir nəsnə kimi yanaşmaq, onları ali insanın inkişaf yolundan kənarda saxlamaq dahi bir zəkanın ən böyük kor nöqtəsidir.
Nəticə etibarilə, "Belə buyurdu Zərdüşt" bizə özümüzü tapmaq və kütlədən ayrılmaq üçün möhtəşəm bir yol xəritəsi təqdim edir. Amma eyni zamanda bizə sübut edir ki, ən böyük filosoflar belə öz daxili travmalarının əsirinə çevrilə bilərlər. Biz bu kitabı oxuyarkən Nitsşenin etdiyini etməli – yəni onun özünü də kor-koranə bütləşdirməməli, onun da fəlsəfəsini süzgəcdən keçirərək öz həqiqətimizi tapmalıyıq
Gözüm gördü. Könlüm sevdi O Əslidir, mən də Kərəm, Mən bu sirri gizlətmərəm! Yarı burda gözlətmərəm, Car eyləsin qoy aləm, hey! Həp ağlını, kamalını, Həp hüsnünü, camalını, Sən Cavadın Qumralını Yaz, ey qələm, ey qələm, hey!.. #əhmədcavad
O zaman beni bırakıp gider mi?” diye sordum. Uçma zamanı gelince gitmesi gerekirmiş. Kuşlar tutsak yaşayamazlarmış. Ya çocuklar, İnci? Onlar tutsak yaşayabilirler mi?
Bir dönem filmi kimi heç də yaxşı çəkilməyib. Mənzərə və səhnələr yer yer yaxşı idi amma ümumilikdə hadisələrin cərəyan etdiyi çağı yansıtmır🥲 Daha gözəl ola bilərdi
Əksər insanın "Pride & Prejudice" əsəri ilə tanıdığı Jane Austinin həyatını əks etdirən filmdir. Kitablarını oxuduğumuz qadının özünün taleyi də kitab kimi imiş🥹 Jane Austin sevdiyim yazar idi filmi izlədikdən sonra isə sevdiyim insan oldu 🫠