Belki yarın öleceğim!.. Dünyada beni tam olarak anlamış hiçbir yaratık kalmayacak. Bazıları beni olduğumdan kötü, bazıları olduğumdan iyi sanır. Bazıları iyi bir adamdı, öbürleri, rezilin tekiydi, diyecekler. İkisi de yanlış olacak. Böyleyken, yaşamaya değer mi zaten? Yine de Insan yaşıyor…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Sonuca ulaşamadan, nemli, belki de iğrenç bir yığının içine düşüyorum, başarısızlığa uğruyorum. Yaşamın bunalımları içinde sevgi değil, acıma uyandırıyorum. Bu yüzden korkunç biçimde acı çekiyorum... Kendimi bu hokkabazlıklara, bu gösterişlere kaptırmayacak denli hoş bir gerçek duygusu var bende. Her şeyi…devamı
Kalabalığın gölgesi üzerime düşmedi bugün; ben başka bir sessizliğe yürüdüm. Adımlarımın sesi bile beni takip edemedi. Onlar aceleyle bir yere yetişirken, ben hiçbir yere yetişmek istemedim. Bazı insanlar yönünü değil, ait olmadığı kalabalığı bırakır.
Saatin kaç olduğu önemli değil. Kahve soğumaya yakın, küllük dolu, masa suskun. Hafta içi konuşup durduğun her şey bugün sessiz. Kimse acele etmiyor, kimse bir yere yetişmiyor. Zaman bile biraz gevşemiş gibi. Bu masa çok şey gördü. Yarım bırakılmış cümleleri,…devamı
Ateş, arabayı değil hatıraları yakıyordu. Metal erirken geçmiş de yumuşadı; kaçılan cümleler, söylenememiş vedalar, ertelenmiş hayatlar tek tek alev aldı. O, birkaç adım ötede durdu. Ne ağladı ne kaçtı. Çünkü bazı yangınlar söndürülmek için değil, bitmesi için izlenir. Duman göğe…devamı
Bazı yollar dışarı çıkmaz, içeri doğru uzar. Korku, yön değil sadece sesten ibarettir. İnsan karanlığa alıştıkça, ışığı bir hedef sanır. Oysa mesele ulaşmak değil, yürümeyi bırakmamaktır. Her adımda biraz daha eksilirsin, ama kalan şey daha gerçektir. Ve insan, kendine doğru…devamı
Herkes aynı yöne yürüyor ama kimse aynı yere gitmiyor. Sırtlar birbirine benziyor, omuzlar yükten aynı şekilde düşmüş. Yüz yok burada; çünkü yüzler hikâye anlatır, kalabalık ise sessizliği sever. Öne doğru akan bu kütle bir hareket değil, bir alışkanlık. Kimse itilmiyor…devamı
Sabahları umutla uyanmazdı. Umut, onun için ucuz bir içki gibiydi; başta cesaret verir, sonra mideyi yakardı. Hayatı ciddiye almadı çünkü hayat da onu hiç ciddiye almamıştı zaten. Masaların altında kaldı, kadınların gözünde kayboldu, işlerin en kötüsünü yaptı. Ama yalan söylemedi.…devamı
Ne kalkacak gücü vardı ne de tamamen düşecek cesareti. Omuzlarından aşağı sarkan yorgunluk, yıllardır söylenmeyen cümlelerin ağırlığıydı. Ellerinde bir şey yoktu ama parmakları hâlâ tutmayı hatırlıyordu; sanki az önce bir umudu bırakmış, izi avucunda kalmıştı. Odanın rengi soluktu, tıpkı hatıralar…devamı
Işık duvara vurmuş. Ben hâlâ gölgedeyim. Bir hücrenin içindeyim belki, belki de kendi kafamın. Şapkam yamuk, renklerim soluk, gülmeyi yıllar önce bıraktım. İnsan bazen palyaço olur başkalarını güldürmek için değil, ağlamasını gizlemek için. Şu küçük pencereden sızan ışık özgürlük değil,…devamı