(@) - Raf

Spoiler içeriyor gassalim efendim ölü yıkıyorum. Şaşırttı, sonu kesinlikle çok şaşırttı. Normalde az çok kestiririm filmlerin sonlarında neler olacağını ancak bunu asla beklemiyordum ya. Açıkçası "ölünce beni kim yıkayacak?" sloganıyla tüm ülkeyi kasıp kavuran bu diziyi izlemeyi katiyen düşünmüyordum. Ancak birkaç tanıdığın…devamıgassalim efendim ölü yıkıyorum. Şaşırttı, sonu kesinlikle çok şaşırttı. Normalde az çok kestiririm filmlerin sonlarında neler olacağını ancak bunu asla beklemiyordum ya. Açıkçası "ölünce beni kim yıkayacak?" sloganıyla tüm ülkeyi kasıp kavuran bu diziyi izlemeyi katiyen düşünmüyordum. Ancak birkaç tanıdığın baskısı ve aylardır sadece anime izlemenin verdiği bıkkınlıkla bir anda başlamış bulundum. Pişman mıyım, hayır. İyi ki izledim diyebilir miyim, sorgulanır. Toplumdan izole olmuş bir yaşam süren Baki aniden ölümle yüz yüze gelir, bu olayın etkisinde fazlasıyla kalmakla beraber aklına ölünce onu kimin yıkayacağı düşüncesi gelir ve bu düşüncenin etkisiyle otuz yıllık yaşamını ve yalnızlığını sorgulamaya başlamasıyla dizimiz başlıyor. İzlerken mütemadiyen bir noktada ağlayacağımı düşünüyordum zira bana böyle tanıtmışlardı('influence etmişlerdi' bir yorumda gördüm, oldukça yerinde bir kullanım olmuş) Ancak ağlak biri olmama rağmen bir iki yerde gözümün dolması dışında hiçbir şey olmadı, mutluyum. Beni en çok etkileyen yer kesinlikle son sahneydi. Baki'nin dizi boyunca bebeği tutamayıp arkadaşı ölünce tutması bitirdi beni. Ailenin 'ışıklı havuzda' ölmesi de apayrı bir olay. Ah be Ahmet, ah be.. Dizide anlatmak istediğim bir çok detay var, ama en çok şuna değinmek istiyorum:Dağ lalesi(anemon çiçeği). Sürekli bir şekilde bu çiçeğin ekranda yer almasıyla, çiçeğin anlamını hâliyle merak ettim ve araştırdım. Anlamı kayıplar ve karşılıksız aşk demekmiş...Böyle küçük detayların diziyi kısa bir şekilde özetlemesi çok hoş geliyor bana. Mitolojide de bir hikâyesi varmış hatta, bayılırım. Şimdi gelelim nefretimi kusmaya. Şu cenaze arabasının şoförü var ya, izlerken çok fazla sinirlendirdi beni. Yahu adam meftayı almak amaçlı eve giderken aç olduğu için kendine yemek koyup yemesi, hadi bunu anladım vefat eden kişilerin ailesine şaka yapması... Yersiz yersiz konuşması, sürekli pot kırması da cabası. Çok irite etti, çok rahatsız etti beni. Keza gerçek hayatta da böyle tiplerin olması da ayrı bir sinir bozucu. Kardeşim çeneninizin ayarı yok mu sizin, nerede nasıl konuşulması gerektiğini bilmiyor musunuz siz? İzlemesi keyifli, bazen düşüncelere daldıran, bazen tebessüm ettiren hoş kısa bir diziydi. Beklentilerimi karşıladığını söyleyemem ama güzel bir deneyim olduğunu düşünüyorum zira evde sürekli 'ben gassalim' diyip dolaşmam bunun en büyük kanıtı olabilir .d Kesinlikle izleyin diyebileceğim bir dizi de değil tabii ama önerebilir miyim, öneririm ya. ⚰️"Ölenin vakti bol olur. Zaman diriyken önemli."

aleran 1 year ago

Meyhanede Hanımlar

Hüseyin Rahmi Gürpınar

9 Gönderi

"𝐵𝑢 𝑧𝑎𝑚𝑎𝑛𝑎 𝑘𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑒𝑟𝑘𝑒𝑘 𝑘𝑎𝑑𝚤𝑛𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑠̧𝚤 𝒔𝒐𝒑𝒂 𝑘𝑢𝑙𝑙𝑎𝑛𝚤𝑟𝑑𝚤. 𝐵𝑖𝑧 𝑏𝑢𝑔𝑢̈𝑛 𝑜𝑛𝑙𝑎𝑟𝚤𝑛 𝑘𝑎𝑟𝑠̧𝚤𝑠𝚤𝑛𝑎 𝑦𝑎𝑙𝑛𝚤𝑧 𝒎𝒂𝒏𝒕𝜾𝒌 𝑣𝑒 𝒂𝒅𝒂𝒍𝒆𝒕 𝑠𝑖𝑙𝑎ℎ𝚤𝑦𝑙𝑎 𝑐̧𝚤𝑘𝚤𝑦𝑜𝑟𝑢𝑧." Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikâyeyi anlatmaz; size bir dönemi yaşatır, o dönemin insanlarını ve toplumsal yapısını bütün karmaşıklığıyla hissettirir.İşte Meyhanede Hanımlar…devamı"𝐵𝑢 𝑧𝑎𝑚𝑎𝑛𝑎 𝑘𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑒𝑟𝑘𝑒𝑘 𝑘𝑎𝑑𝚤𝑛𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑠̧𝚤 𝒔𝒐𝒑𝒂 𝑘𝑢𝑙𝑙𝑎𝑛𝚤𝑟𝑑𝚤. 𝐵𝑖𝑧 𝑏𝑢𝑔𝑢̈𝑛 𝑜𝑛𝑙𝑎𝑟𝚤𝑛 𝑘𝑎𝑟𝑠̧𝚤𝑠𝚤𝑛𝑎 𝑦𝑎𝑙𝑛𝚤𝑧 𝒎𝒂𝒏𝒕𝜾𝒌 𝑣𝑒 𝒂𝒅𝒂𝒍𝒆𝒕 𝑠𝑖𝑙𝑎ℎ𝚤𝑦𝑙𝑎 𝑐̧𝚤𝑘𝚤𝑦𝑜𝑟𝑢𝑧." Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikâyeyi anlatmaz; size bir dönemi yaşatır, o dönemin insanlarını ve toplumsal yapısını bütün karmaşıklığıyla hissettirir.İşte Meyhanede Hanımlar da benim için tam olarak böyle bir eserdi. Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın kalemine aşina olduğum için bu kitabı okurken diline ve üslubuna karşın yabancılık çekmedim; aksine, tanıdık bir dostla konuşup sohbet ediyormuş gibi hissettim. Kitabın konusu, kadınların toplumda kendilerine çizilen sınırları aşarak meyhane gibi yalnızca erkeklerin bulunmasının doğal karşılandığı bir alana adım atması üzerine kurulu. Bu basit gibi görünen olay, aslında dönemin ahlak anlayışını, kadına bakış açısını ve toplumsal çifte standartları sorgulayan bir hikâye üzerine kuruluyor. Gürpınar meyhaneye giden kadınların çevrelerinde yarattığı şaşkınlık ve dedikoduları, yargılanmaları ve baskıları olağanca gerçekçi bir şekilde bizlere aktarmayı başarmıştır. Sanırım Gürpınar'ın en çok da bu yönünü seviyorum. Sanki kelimeleri okumuyor, sayfaları çevirmiyor olayın içerisinde, farklı bir gerçeklik içerisinde bulunuyorum.(Farklı demekten kastım, zaman bakımından yoksa gerçeklik tam olarak gerçek :)) Bu da kitaba ve yazarına olağanca yaklaşmamı sağlamış oluyor. Kitabımızın karakterleri, sadece toplumsal kurallara karşı değil, kendi içsel çatışmalarına karşı da büyük bir mücadele veriyor özellikle kadınların, dönemin katı yasaklarını ve baskılarını aşmaya çalışmaları gibi.Gürpınar, kadın karakterleri öylesine derinlemesine ve gerçekçi işlemiş ki, onların cesareti ve korkuları, yalnızca birer başkaldırı olarak değil, sanli insanın içindeki çatışmaların bir yansımasıymış gibi. Akabinde erkek karakterlerin, kadınların 'özgürleşme' çabalarına verdikleri tepkiler de oldukça gerçekçi. Daha ne kadar gerçek, gerçekçi kelimesini kullanacağım acaba çok merak ediyorum kskskdksks Bir yanda toplumsal normları savunmaya çalışan, diğer yanda ise bu cesareti içten içe takdir eden bir bakış açısına sahip olmaları, dönemin erkek bakış açısını oldukça realistik bir şekilde sunuyor. (başka kelimeler de bilmiyor değiliz yani(⁠ʘ⁠ᴗ⁠ʘ⁠✿⁠)) Gürpınar’ın bu kitabında yer verdiği mizah, aslında yalnızca güldürme değil güldürürken düşündürme amacı güdüyor. Şahsen kitaptaki tartışma ve arbededen ayrı bir zevk aldım, (normalde böyle düzeyi düşük tartışmalardan zevk almam) Canım yazarımın dilinden olsa gerek. Sonuç olarak, Meyhanede Hanımlar yalnızca keyif aldığım bir kitap olmasından değil bununla beraber o zamanın toplumsal yapısını sorgulamak ve kadınların toplumdaki yerini görmek adına önemli bir eser oldu. Sayfa sayısı oldukça az olduğundan hepinize önerebileceğim kitaplardan biri. 👨‍👦"Fransız artistleri yüzlerini boyamakla sahnede ne kadar Arap olabiliyorlarsa siz de ruhları bize daima yabancı kalarak döndürülmüş piyeslerde işte o kadar başarılı olabilirsiniz."

aleran 1 year ago

Mucize Çocuk

Kim Yeon - Su

2 Gönderi

"𝑺𝒐̈𝒚𝒍𝒆𝒅𝒊𝒌𝒍𝒆𝒓𝒊𝒎𝒊 𝒊𝒚𝒊 𝒅𝒊𝒏𝒍𝒆. 𝑺𝒆𝒏 𝒂𝒓𝒕𝜾𝒌 𝒃𝒊𝒓 𝒚𝒆𝒕𝒊𝒎𝒔𝒊𝒏. 𝒀𝒆𝒕𝒊𝒎𝒊𝒏 𝒏𝒆 𝒅𝒆𝒎𝒆𝒌 𝒐𝒍𝒅𝒖𝒈̆𝒖𝒏𝒖 𝒃𝒊𝒍𝒊𝒚𝒐𝒓 𝒎𝒖𝒔𝒖𝒏?𝑮𝒖̈𝒍𝒆𝒓𝒔𝒆𝒏 𝒅𝒖̈𝒏𝒚𝒂 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏𝒍𝒆 𝒈𝒖̈𝒍𝒆𝒄𝒆𝒌𝒕𝒊𝒓 𝒂𝒎𝒂 𝒂𝒈̆𝒍𝒂𝒓𝒔𝒂𝒏 𝒕𝒆𝒌 𝒃𝒂𝒔̧𝜾𝒏𝒂 𝒂𝒈̆𝒍𝒂𝒚𝒂𝒄𝒂𝒌𝒔𝜾𝒏." Yıllardan 1984, henüz biz yokuz o vakit ama Gim Conghun, babasıyla yaptığı trafik kazası sonucu gözlerini hastane odasında açıyor..…devamı"𝑺𝒐̈𝒚𝒍𝒆𝒅𝒊𝒌𝒍𝒆𝒓𝒊𝒎𝒊 𝒊𝒚𝒊 𝒅𝒊𝒏𝒍𝒆. 𝑺𝒆𝒏 𝒂𝒓𝒕𝜾𝒌 𝒃𝒊𝒓 𝒚𝒆𝒕𝒊𝒎𝒔𝒊𝒏. 𝒀𝒆𝒕𝒊𝒎𝒊𝒏 𝒏𝒆 𝒅𝒆𝒎𝒆𝒌 𝒐𝒍𝒅𝒖𝒈̆𝒖𝒏𝒖 𝒃𝒊𝒍𝒊𝒚𝒐𝒓 𝒎𝒖𝒔𝒖𝒏?𝑮𝒖̈𝒍𝒆𝒓𝒔𝒆𝒏 𝒅𝒖̈𝒏𝒚𝒂 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏𝒍𝒆 𝒈𝒖̈𝒍𝒆𝒄𝒆𝒌𝒕𝒊𝒓 𝒂𝒎𝒂 𝒂𝒈̆𝒍𝒂𝒓𝒔𝒂𝒏 𝒕𝒆𝒌 𝒃𝒂𝒔̧𝜾𝒏𝒂 𝒂𝒈̆𝒍𝒂𝒚𝒂𝒄𝒂𝒌𝒔𝜾𝒏." Yıllardan 1984, henüz biz yokuz o vakit ama Gim Conghun, babasıyla yaptığı trafik kazası sonucu gözlerini hastane odasında açıyor.. Lâkin uyandıktan sonra adeta yeni bir yetenek kazanıp, insanların düşüncelerini okuyabiliyor olmuştur. Ne kadar garip değil mi? Düşünsenize bir ortama giriyorsunuz, konuşmaya, birileriyle sohbet etmeye başlıyorsunuz ve onların aklından geçenler tamamıyla sizin zihninize yansıyor. İşte bizim yazık Gim Conghun, babasının ölümüyle beraber böyle bir duruma düşmüş küçük bir çocuk. Aslında başta insanların düşüncelerini okumak çok cazip bir teklifmiş gibi geliyor ancak böyle bir durumun içinde olduğunuzu hayal edince durum pek de iç açıcı olmuyor. Şahsen katiyen böyle bir yeteneğe sahip olmak istemezdim,hakkımda iyi veya kötü düşünülsün fark etmez; bu tür şeyleri kendimizin ayırt etmesinin verdiği haz bambaşkadır. -yani en azından ben öyle düşünüyorum.- Kitap başlarda oldukça ilgi çekiciydi, karakterleri yavaş yavaş tanımaya başlamışız akabinde olaylar da akmaya başlıyor, oh diyorsunuz sonunda aradığım kitabı buldum. Tabi bunda yanılıyorsunuz ne yazık ki...Çok kırgınım efendiler çok kırgınım. Böylesine güzel bir konunun boşuna harcanmasına, potansiyelin heba edilmesine, gereksiz göndermeler yapılmaya çalışıp kitabı mahveden, altını üstüne getiren yazara çok kırgınım. Demin de söylediğim gibi kitabın giriş bölümünü fevkalâde buldum ancak aynı şeyi gelişme bölümü için söyleyemeyeceğim. İsterseniz yaşadığım hayal kırıklığını size biraz anlatayım, zira dışarıdan bu kadar güzel duran bir kitaba kanıp vaktinizi kaybetmenizi istemem. Hastaneden taburcu olduktan sonra Conghun'un manevi babası olan Albay, bizim çocuğu eğitmeye(yönetip, baskısı altına almaya) karar verir. Medyaya karşı Conghun'u olmadığı gibi gösterir, güçlerini manipüle eder ve bizim çocuğun aklını karman çorman eder. Bunlar da yetmemiş gibi onu bir enstitüye yazdırır, bu enstitüyü farklı güçlere sahip olan çocukların eğitim gördüğü yer olarak tanımlayabilirim sanırım. Velhasıl kelam Conghun kendisi gibi güçlere sahip başkalarının da olduğunu görünce hayatı boyunca baş başa kaldığı yalnızlıktan kurtulacağını düşünür. Tabi birçok şeyde olduğu gibi bu konuda da yanılır çünkü kitabın konusu tam olarak onun yalnızlığı ve ümitsizliğidir. Ah be yazar hanımcım bu konuları çok da uzakta aramana pek de gerek yoktu...(W:Two World Apart izledikten sonra kurgusal karakterlere aynı gözle bakamamaya başladım.) Her neyse asıl kırgınlığım da tam olarak bu noktadan sonra başladı.Gim Conghun enstütünün baskılarına ve dayatmalarına dayanamamakla beraber ani bir kararla kaçma girişiminde bulunur. Tabi bu girişim öyle sandığımız gibi masum bir eylem değildir, devletin askerinden kaçmak gibi büyük bir durumu teşkil eder. E yazar da bu olayları anlatırken siyasete değinir (Güney Kore- Kuzey Kore ilişkisi) bunla da yetinmeyip dini konular üstünde durup bazı sayfalarda tamamen bilimi esas alıp anektod yazarmış gibi yazmış. Bu o kadar rahatsız ediciydi ki,kitabı belli bir tür içine bile alamıyorum. Roman desen roman değil, deneme desen olabilme ihtimali var ama bunun için çok gereksiz, makale zaten olamaz. Yazarın takındığı bu tavır hatta tabiri caizse aynı anda tüm tuşlara basıyor hissi uyandırdı. Dolayısıyla benim nazarımda başarısız bir kitaptan başka bir şey değil. Eh ne demişler bir koltukta iki karpuz taşınmaz, ya ayrı ayrı taşıyacaksın ya da karpuzları düşüreceksin. Kitap okumaya vakit bulamadığım, bir kitapla özdeşleşemeyip okuduklarımı da yarım bıraktığım sancılı bir süreçten geçtim, ki hâlâ geçiyorum. Böyle bir zamanda okumuş olmamdan kaynaklanmış olduğunu düşündüğüm aşırı bir beklenti vardı üzerimde. Belki de bu beklentileri karşılayamadığı için kitabı bu kadar ağır eleştirmişimdir bilemem. Tek bildiğim yalnızca hayal kırıklığı olduğu. Genel olarak baktığımız zaman kitap akıcı ve eğlenceli bir dile sahipti ancak belirttiğim unsurlar üzerine bunların olması pek de fayda etmedi, önermem. ☁️"Umutsuz bir durum bu. Yanında biri ölmekte olduğu hâlde hiç kimse rahatsızlık duymuyor ki. Otoritenin acımasız şiddetinden çekinip korktukları hâlde başkalarının acı çekişine gözlerini yumuyorlar. Çünkü bu ülkede, başkalarının acısını paylaşanlar otoriter baskın hedefi oluyor ve düşmana yardım etmekle itham ediliyor. Bu yüzden acı çeken insanların yalnız kalmaktan başka çareleri yok. Nasıl böyle olabilir? Devlet neden kendi içinde öyle çektiğini söyleyenlere düşman damgası yapıştırıyor? Aksi takdirde, fakir ve zulüm gören insanların acılarını paylaşanları, yaşamana yardım etmekle itham etmelerininin sebebi olmazdı değil mi? Bizzim böyle bir ülkeyi değil de başka bir ülkeyi seçme hakkımız yok mu? Eğer böyle bir hakkımız yoksa acımasız devletin şiddetinden korkarak başkalarının arasına sırt çeviren insanlara karşı Bizim yapabileceğimiz şey nedir ki?" gerilla:dağlarda kendi başına, bağımsız olarak yasadışı işler yapan düzensiz çete.

aleran 1 year ago

Arkadaşı Suçlamak

Lee Kkochnim

6 Gönderi

"𝗢 𝗸𝗮𝗱𝗮𝗿 𝗳𝗮𝗸𝗶𝗿𝘀𝗲 𝗰̧𝗼𝗰𝘂𝗸 𝗱𝗼𝗴̆𝘂𝗿𝗺𝗮𝘀𝗮𝘆𝗱𝛊." Pekâla sanırsam bu kitabı deneme sınavına gireceğim gün okumak büyük bir hataydı. Ortaokuldan beri en yakın arkadaşlar olarak tanımlanan iki öğrenci kızımızın arasındaki ilişkiye oldukça çarpıcı şekilde değinen bir kitap ile karşınızdayım. 'Arkadaşı Suçlamak' kitabı,…devamı"𝗢 𝗸𝗮𝗱𝗮𝗿 𝗳𝗮𝗸𝗶𝗿𝘀𝗲 𝗰̧𝗼𝗰𝘂𝗸 𝗱𝗼𝗴̆𝘂𝗿𝗺𝗮𝘀𝗮𝘆𝗱𝛊." Pekâla sanırsam bu kitabı deneme sınavına gireceğim gün okumak büyük bir hataydı. Ortaokuldan beri en yakın arkadaşlar olarak tanımlanan iki öğrenci kızımızın arasındaki ilişkiye oldukça çarpıcı şekilde değinen bir kitap ile karşınızdayım. 'Arkadaşı Suçlamak' kitabı, bir gün deneme çıkışı okulda bir intihar olarak lanse edilen cinayetin gerçekleşmesi ile başlar. Bu cinayetin baş suçlusu olarak Soın'ın yani maktulün en yakın arkadaşı olan Cuyon gösterilir. Herkes şaşkındır çünkü on yedi yaşındaki genç bir kız neden en yakın arkadaşını öldürmüş olabilir düşüncesindedirler. E haksız da değiller aslında. Kitabımız Soın'ın ölümünü oldukça detaylı bir şekilde işler, şöyle ki kızımız ile alakadar olan her kimse ile(annesi,market sahibi,okul müdürü vs) röportaj yapılır ve bu olay hakkında bildiklerini anlatması istenilir. Alakalı, alakasız birçok kimse bildiklerini objektif(!) bir şekilde aktarır ve bu ifadeleri Cuyon'un da kendini aklama sürecinde kullanmaya çalışır. Bakalım katilimiz gerçekten de Cuyon mu? Bu olay adı altında aslında yazar akran zorbalığı, ilgisiz aile gibi toplumda var olan sorunları bize yansıtmaktadır. Kitabı okurken birçok kısımda hüzünlendim, gözlerim doldu ve en önemlisi de karakterimizle empati yapıp onu anlamaya çalıştım. (gerçi anlamak pek zor olmadı zira karakterler ile ortak noktam oldukça fazla) Ayrıca geçen saatlerde kitaba verilen diğer yorumları da okudum ve şunu fark ettim: birçok kimse Cuyon karakterini oldukça kötü, bencil, ergen bir kimse olarak görüp ona nefretlerini kusmuşlar ve Soın'ı göklere yükseltmişler. Buna karşın o kadar üzüldüm ki, aslında böyle şeyler görecelidir belki onlara öyle gelmiş olabilir. Ancak,ufacık bir kendini onların yerine koyma hareketinde bulunsalardı eminim ki fikirleri değişecekti. Kitap oldukça yalın, sade bir şekilde yazılmış fakat bununla birlikte duyguları da bir o kadar iyi aktarmış. Hem öyle bir akıcılıkla yazılmış ki isterseniz tek oturuşta bile bitirebilirsiniz, (tabii ben öyle yapamasam da) Bu noktada kitap çevirisine de değinmem gerekriğini düşünüyorum, o kadar iyi ve uyumlu şekilde tercüme edilmiş ki okumayı aksattıran tek bir noktaya dahi rastlamadım. Yorum yazarken özellikle değinmek istediğim bir nokta vardı, kitabın sonu. O kadar etkileyiciydi ki... Hem bu kadar gerçek hem bu kadar üzücü olmak... Asla hayalimdeki gibi bitmedi ve ben de en çok kısımda etkilendim aslında. Yazar öyle çarpıcı bitirmiş ki ağzım açık sayfaya bakakaldım bir süre. Sonuç olarak okuması oldukça rahat keza aynı şekilde güzel olan bu kitabı listenize eklemenizi kesinlikle öneririm. Yanlış hatırlamıyorsam Kore Aile Bakanı bile bu kitabı ebeveynlerin okuması gerektiği kitaplar listesine almış. Fevkalâde bir girişim doğrusu. Yalnız sözümü bitirmeden önce size bir şey sormak istiyorum, sizce gerçeklik tek midir yoksa bakış açısı mı vardır? ☁️"Doğru,seni sevdim. Ne söylersem söyleyeyim arkamdan beni kötülemeyecek bir arkadaş olmanı sevdim, kalbimden geçen her şeyi sana anlatabilmeyi sevdim. Mutlu olduğunda içtenlikle benimle birlikte sevinmeni,yanlış bir şey yaptığımda bana hayal kırıklığı dolu gözlerle bakmamanı sevdim. Beni olduğum halimle kabul ettiğin için sevdim." ☁️"Ama benim kızımın yanlışı neydi ki? Senin onun için verdiğin kadarını o sana veremediği için mi böyle yaptın? Keşke söyleseydin... Bana söyleseydin... O zaman ne yapıp edip bir şeyler verirdim ben de. Üzgünüm. Âciz bir insan olduğum için. Soın'ın senden tek taraflı hep aldığını bildiğim hâlde sana hiçbir şey veremedim. Hepsi benim suçum... Sen neden benim Soın'ıma bunu yaptın? Soın yalnız kalmaktan ne kadar da korkar... Ayrıldığı son ana kadar onu terk ettin, gözlerini yalnız yumdu. Neden yaptın, neden..." Cuyon ve Soın...

aleran 1 year ago

Hazan Bülbülü

Hüseyin Rahmi Gürpınar

6 Gönderi

"𝗩𝗮𝗸𝗶𝘁𝘀𝗶𝘇 𝗼̈𝘁𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗿𝗼𝘇𝗮 𝘂𝗴̆𝘂𝗿𝘀𝘂𝘇 𝗱𝗲𝗿𝗹𝗲𝗿. 𝗛𝗮𝘇𝗮𝗻𝗱𝗮 𝗯𝘂̈𝗹𝗯𝘂̈𝗹 𝗼𝗹𝗺𝗮𝘇." Hazan Bülbülü, Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın tiyatro şeklinde yazılan nadide eserlerinden biridir. Gerçi Gürpınar, kitabının bir bölümünde bunun sergilenemeyecek bir tiyatro olduğunu, roman okurmuş gibi okumamız gerektiğini ifade ediyordu. Şahsen ben kitabı okurken…devamı"𝗩𝗮𝗸𝗶𝘁𝘀𝗶𝘇 𝗼̈𝘁𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗿𝗼𝘇𝗮 𝘂𝗴̆𝘂𝗿𝘀𝘂𝘇 𝗱𝗲𝗿𝗹𝗲𝗿. 𝗛𝗮𝘇𝗮𝗻𝗱𝗮 𝗯𝘂̈𝗹𝗯𝘂̈𝗹 𝗼𝗹𝗺𝗮𝘇." Hazan Bülbülü, Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın tiyatro şeklinde yazılan nadide eserlerinden biridir. Gerçi Gürpınar, kitabının bir bölümünde bunun sergilenemeyecek bir tiyatro olduğunu, roman okurmuş gibi okumamız gerektiğini ifade ediyordu. Şahsen ben kitabı okurken tiyatro olarak izlemek ne kadar zevkli olur diye düşünmüştüm ancak Hüseyin Rahmi, o günün şartlarında muntazam bir şekilde sergilenemeyeceğini düşündüğünden olsa gerek böyle bir açıklamaya başvurmuştur. Aslında gayet haklı bir bakış açısı olduğunu düşünüyorum zira ben bir eser yazsam ve bunu oyuncular 'yazdığım gibi' sahneye aktaramazlarsa(kendinden bir şeyler katarlarsa veyahut noksanlıklar meydana gelirse) okurların gözünde kitap başka yere evrilir. En azından ben öyle düşünüyorum keza kitabını okuduğum yapıtların filmlerini, dizilerini bu yüzden izlememeyi tercih ediyorum. Velhasıl kelam Hüseyin Rahmi, eserin değerini korumak konusunda oldukça değerli bir adım atmış nezdimce. Kitap her zamanki gibi iç içe geçmiş ilişkileri, aşk(?) üçgenlerini oldukça eğlendirici ve komik bir şekilde anlatırken akabinde toplumun aksayan yönlerini eleştirmekten geri kalmamıştır. (Tabii bunun artık Hüseyin Rahmi'nin yazım dili olduğunu anlayacak kadar okumuş bulunduğumdan hiç şaşırmadığımı söylemem gerekir.) Evlilikte yaş, nesil, farkını, kadın-erkek ilişkisini ve hatta kadınların birbirine olan tutumlarını realistik bir şekilde sorgulamış ve bunu birçok kişinin anlayabileceği tarzda, kendince anlatmıştır. Kitabımız evlilik çağına gelmiş olan Şahende Hanım'ın yaşadığı talihsiz ilişkileri konu alıyor. Şöyle ki bizim kızımızın kalbi Nuri'ye karşı atmaktadır keza Nuri'ninki de öyle. Ancak bir araya gelmelerine engel olan birçok şey vardır, en başında da Refi Efendi ile evlendirilmesine karar verilecek olması vardır. Refi Efendi yaşını başını almış, hayatının son demlerinde olan oldukça hasta bir adamdır ek olarak da 'zengin'. Zengin olması oldukça önemli bir detaydır zira bir kadının saadeti ancak zengin bir kocada göreceği varsayılır. Eh, 'o zamanlarda' bir yere kadar öyle doğrusu, zira parayı veren düdüğü çalıyor. Ancak ilişkide hatta evlilik gibi ciddi beraberliklerde bakılan tek unsurun para olması çok saçma. Yahu adam gelmiş seksen yaşına, parası olması ne değiştirir. Kitabı okurken sürekli bunu sorgulayıp sorgulayıp durdum. Ayrıca şuncacık zaman içinde kadın-erkek ilişkisinin bu denli değişmiş olması da oldukça şaşırttı ve endişelendirdi. Evet bazı noktalarda gerçekten ilerleme yaşamışız, bu oldukça sevindirici ancak dediğim gibi bu kadar kısa bir süre zarfında olması, ve şuanki hâlinin pek hoş olmamasından dolayı acaba 'yozlaşıyor muyuz?' düşüncesini doğurdu, zira hâlimiz hâl değil arkadaşlar. Biraz konudan sapmış gibi hissettim, hemen devam edeyim. Nihai sonuç olarak Şahande ile Refi Efendi evlenir, ve aslında her şey burada başlar. Kitapta sinirlendiğim, şaşırdığım o kadar çok nokta oldu ki kitabın içine girip Şahande başta olmak üzere sürülerce kadınımızı zorla evlendirilmekten kurtarasım geldi. Böyle mevzuların bizim gibilerinin düşünmediği mertebelere ne zaman erişeceğiz acaba Genel olarak okuması keyifli, klasik bir yapıttı. Hüseyin Rahmi'nin dilini bilmiyorsanız ve tanışmak istiyorsanız, güzel bir tercih olacaktır sizin için. İtinayla, boş zamanlarınızı hoş bir şekilde dolduruyor, okunulabilir. 🕊️"Sizin hayatınızın baharıyla kendi ömrünün kışına çiçekler açtırmak istiyor. Seralarda vakitsiz bahar görülse bile gönüllerde suni aşk yaratılması henüz görülmemiştir." 🕊️"Sen beni unutmak için kalbindeki hazin hayalimi kovarak oraya bir hakikat, evet yabancı bir kadın vücudu yerleştirdin. Bense hâlâ bütün hayat saadetini seni unutmamakta buluyorum."

aleran 1 year ago

Genç Kız Kalbi

Mehmet Rauf

27 Gönderi

"𝐂̧𝐮̈𝐧𝐤𝐮̈ 𝐚𝐡 𝐲𝐚𝐫𝐚𝐛𝐛𝐢𝐦, 𝐝𝐮̈𝐧 𝐲𝐚𝐥𝐧𝛊𝐳 𝐬𝐞𝐯𝐢𝐲𝐨𝐫𝐝𝐮𝐦.𝐁𝐮𝐠𝐮̈𝐧 𝐛𝐢𝐥𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐤𝐢 𝐬𝐞𝐯𝐢𝐥𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦..." Türk Edebiyatı diye bir defter tasavvur etsek Mehmet Rauf adına koca bir başlık atıp sayfalarca konuşabilirim. Hatta konuşmamak için kendimi zor tuttuğumu söylesem yeridir. Böylesine lirik bir dili okurken yazarlarımızın, edebiyatımızın…devamı"𝐂̧𝐮̈𝐧𝐤𝐮̈ 𝐚𝐡 𝐲𝐚𝐫𝐚𝐛𝐛𝐢𝐦, 𝐝𝐮̈𝐧 𝐲𝐚𝐥𝐧𝛊𝐳 𝐬𝐞𝐯𝐢𝐲𝐨𝐫𝐝𝐮𝐦.𝐁𝐮𝐠𝐮̈𝐧 𝐛𝐢𝐥𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐤𝐢 𝐬𝐞𝐯𝐢𝐥𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦..." Türk Edebiyatı diye bir defter tasavvur etsek Mehmet Rauf adına koca bir başlık atıp sayfalarca konuşabilirim. Hatta konuşmamak için kendimi zor tuttuğumu söylesem yeridir. Böylesine lirik bir dili okurken yazarlarımızın, edebiyatımızın ne kadar da fevkalâde olduğunu düşünmeden edemiyorum Kitabımız Pervin adlı genç bir kızın, İzmir'den İstanbul'a düşlerle gelmesi ve büyükşehir yaşamının 'gerçek' yüzünü görmesiyle başlar. Pervin İstanbul'u bir kurtuluş, hayatının değişeceği nokta olarak görmektedir, bunun sebebi de şüphesiz yıllar boyu aradığı nahif aşkın emsalini bu şehirde göreceğini düşünmesidir. Maalesef ki İstanbul hayal ettiği gibi bir şehir değildir, aşıklar şehri Paris ile yakından uzaktan alakası yoktur, hâliyle hayal kırıklığına uğrar akabinde muhafazakar ,cahil olan amcasının yanında kalması da cabasıdır. Kitabı okurken Pervin ile bu denli düşüncelerimizin uyuşmasını oldukça etkileyici bulduğumu söylemeden edemeyeceğim. Şayet yazarın adını sanını bilmesem kesinlikle bir kadının elinden çıkacağını düşündüğüm bir eserdir, genç kız kalbi. Zira psikolojik tahliller o kadar başarılı yapılmıştır ki bir ara günlüğümden bir kesit mi aldım acaba diye kendimi sorguladım. Böylesine içten bir üslubu bulabilmek, bunu karşıt cinsiyetin ağzından yazabilmek oldukça meşakkatli bir iştir doğrusu. Sanırsam yazarımız bu kitabında, zamanın kadın-erkek ilişkisini, evlilikleri, sosyal statü farklarını eleştirmek; kendi fikrini ortaya koymak istemiştir. Tabi bunu da Pervin karakteri üzerinden yapmıştır. Behiç bey ile olan ilişkisi başta beni çok özendirmişti, çok hoşuma gitmişti bu ikili. Keza bir ara Behiç ile aramda samimi duygular geçtiğini söyleyebilirim-şaka- Ancak kitabın sonuna geldiğim zaman öyle bir yere çakıldım ki, anlatamam. Hayır Nigâr o sözleri Behiç demedi, araştırmanı öneririm. Şaka bir yana böylesine hoş bir karakterin, sayfalar içerisinde değişimini okumak oldukça sarsıcı oldu. Gerçi yazarın Mehmet Rauf olduğunu unutmadan okusaydım sonunun güzel bitmeyeceğini kolaylıkla anlayabilirdim. Tabii bir Türk klasiğinin mutlu sonla biteceğine inanmam da ayrı bir daniska. Aslında kitabın sonu her ne kadar bazılarına alelacele yazılmış veyahut öylesine yazılmış gibi gelse de bence zamanın aşka ve evliliğe olan tutumunu oldukça iyi yansıtmış, bu sebeple kitapta beğenmediğim bir nokta olmadığını söyleyebilirim. Yazarın 'Eylül' kitabını geçen aylarda okuyup oldukça beğenmiştim, bu kitabı onun kadar üst düzey sevmesem de okumasını oldukça hoş bulduğum bir kitaptı. Yazarın dili o kadar güçlü ve akıcı ki kendimi okurken güvenli bölgedeymişim-safe place-gibi hissediyorum. Ayrıca günlük şeklinde yazıldığından okunulması, aşırı rahat, okumanızı önerebileceğim kitaplardan biri, kitaplığınıza çekinmeden ekleyebilirsiniz. (Zira bana uygulamada değerli bulduğum profillerden birkaçı bu kitabı önerdi, onlara da tekrardan teşekkür ederim.) Aynı zamanda kitabı sıklıkla gittiğim sahaf abiden almış olmamdan mı gerek bilmiyorum ama ayrı bir hevesle okudum. Kendisi o kadar hoş bir insandır ki, yani nasıl anlatsam bilemiyorum. Ona baktıkça benim de yaşlanıp sahaf açasım geliyor, yapılır mı yapılır bir hayal aslında. Gece düşünülecekler listesine bunu da ekleyip hemen kaçıyorum. 🌃"Evet, düşünmüyorlar ki ben yakışıklı, parlak erkek değil, yalnız beni anlayacak, hassas,ince bir kalp sahibi bir erkek istiyorum;bilmiyorlar ki benim aradığım, istediğim servet ve güzellik değil, yalnız, yalnız ruhtur." 🌃"Bizim milletin büyük bir gelecek sahibi olması için yegâne eksiğimiz toplumsal hayatımızın olmaması, kadınsızlıktan, kadınları erkeklerden uzak bulundurduğumuzdandır."

aleran 1 year ago

Kardeşini Doğurmak

Büşra Sanay

22 Gönderi

"𝘒𝘢𝘳𝘯𝚤𝘮𝘥𝘢𝘬𝘪 𝘣𝘦𝘣𝘦𝘨̆𝘪𝘯 𝘣𝘢𝘣𝘢𝘴𝚤, 𝘬𝘰𝘤𝘢𝘮 𝘮𝚤 𝙗𝙖𝙗𝙖𝙢 𝘮𝚤 𝘣𝘪𝘭𝘮𝘪𝘺𝘰𝘳𝘶𝘮..." Uzun zamandır elimde sürünen, bir türlü okumaya cesaret edemediğim, korktuğum, gerçeklerden kaçtığım bir kitap olan Kardeşini Doğurmak toplumumuzda herkesin okumasını istediğim kitaplardan biri. Kitap belki adından da anlayabileceğiniz üzere 'ensest' vakaları inceleyip…devamı"𝘒𝘢𝘳𝘯𝚤𝘮𝘥𝘢𝘬𝘪 𝘣𝘦𝘣𝘦𝘨̆𝘪𝘯 𝘣𝘢𝘣𝘢𝘴𝚤, 𝘬𝘰𝘤𝘢𝘮 𝘮𝚤 𝙗𝙖𝙗𝙖𝙢 𝘮𝚤 𝘣𝘪𝘭𝘮𝘪𝘺𝘰𝘳𝘶𝘮..." Uzun zamandır elimde sürünen, bir türlü okumaya cesaret edemediğim, korktuğum, gerçeklerden kaçtığım bir kitap olan Kardeşini Doğurmak toplumumuzda herkesin okumasını istediğim kitaplardan biri. Kitap belki adından da anlayabileceğiniz üzere 'ensest' vakaları inceleyip bu konuların farkında bir kamuoyu yaratmaya çalışıyor. Gerçekten yazarımız Büşra Sanay'ı tebrik ettiğim bir eser zira toplumumuzda daha önce hiç kimse böyle büyük bir gerçeği ortaya koymak için bu denli bir emek sarf etmemişti. İçeriğinde birden fazla ensest vaka var ve bu vakalar en küçük ayrıntısına kadar anlatılmış,daha doğrusu adli kısımı içeren bir yapıt niteliğinde. Şöyle ki mağdurun ve tanıkların ifadelerini okuyoruz, psikoloji alanında master yapmış kişilerin konu hakkındaki yorumunu okuyup vahim durumumuz hakkında tahliller yapabiliyoruz. Öncelikle ensest bir hastalık değil, eğitim durumuyla, yaşanan bölgeyle alakası yok. Keza bu bir sapkınlık,içsel bir dürtü bozukluğu ve her toplumda görülebilecek bir sorun.Kitabı okurken de buna emin olabiliyorsunuz çünkü çok fazla vaka var, sayamayacağımız, miktarı belirlenemeyecek kadar fazla ne yazık ki. Ayrıca tek bir nedeni yok ensestin ve de ortaya çıkan yeni bir sorun değil, insanlık tarihinin başlangıcından beri var olan bir sorun ensest. Her toplumda, her ülkede görülmüş ve hâlâ görülmeye devam ediyor hatta görünene bakılırsa devam da edecek. Çünkü bunu önleme adına hiçbir eylem yapılmıyor arkadaşlar. Her gün kim bilir binlerce çocuğumuz bu acımasızlığa maruz kalıyor ve hiçbir yetkili mercii de gidip üstüne alınıp bir konuşma yapmıyor. Kitabı okurken o kadar sorguladım, o kadar saydım sövdüm ki anlatamam. Yahu insanlar neler yaşıyor neler ve bizim bunlardan haberimiz yok. Şu noktada diyebileceğim tek şey gerçekten çok yazık, bizden bir halt olmaz. Tamam küçük çaplı girişimler yok değil lâkin bunlar asla yeterli değil dediğim gibi. ÇİM(çocuk izleme merkezi) diye bir kurum açılmış bu kurum mağdur çocuklarımızın kendini ifade edebileceği,rahat bir ortam yaratarak sağlıklı bir şekilde kendini ifade etmesini hatta lâzım görülürse bir süre konaklayabileceği bir kurum. Aslında kulağa oldukça yararlı bir eylem gibi geliyor, ki öyle ancak anladığım kadarıyla personel eksikliğinden dolayı çok az şubesi varmış. Devlet oralara da atama yapsa, ya ne bileyim bu işi artık 'gönüllülük' mevzusu diye değil de düzeltilmesi gereken bir sorumluluk olarak baksa çok mu şey yapmış olur? Neyse, birazcık düşününce ensestin nedeninin olamayacağını, sadece ortaya çıkmasında bazı olayların etkili olduğunu ve bu 'sapkınlığın' ortaya çıkışını hızlandırdığını söyleyebiliriz. (Bu yüzden ortaya çıkma sebeplerini yazmadım, azıcık düşünürseniz eminim ki neler olduğunu tahmin edebileceksiniz.) Kitap genel eksende kızların, kadınların çevresinde dönüyor ama bu demek değildir ki erkek çocukları tecavüze uğramıyor. Sadece ortaya çıkmıyor, erkek çocuğuna yüklenen toplumsal cinsiyet rolleri gereği, erkek çocuklarının cinsel istismara uğradığını düşünmek ve bunu ortaya çıkarmak zor. (Yahu arkadaşlar kediye, köpeğe hatta direğe bile o muameleyi uygulayan kişiler var bu toplumda, buna inanılması pek zor olmasa gerek değil mi?) Hem sosyal medyada eminim ki tecavüze uğrayan kişilerle ilgili bir gönderi karşınıza çıkmıştır. Benim şu noktada anlamlandıramadığım şey bu gönderilerde mağdur olan kişilerin görüntüsünün kullanılması. Sanki onlar bir suçluymuş, sanki onlar bu eylemi gerçekleştirmiş gibi bir algı oluşuyor. Pekâla sanığın fotoğrafının neden koyulmadığı hakkında elbette bir amaç var, sanığı korumak. Ancak sanığın korunmaya ihtiyacı olduğunun düşünülmesi bile saçma geliyor bana, böyle vakalarda aksine sanığın suratını olabildiğince her yere yayacaksın ve toplumdan uzaklaştıracaksın onu. Mesela Amerika'da durumun böyle olduğu yazıyor. Fail toplumdan izole edilip, sürgüne gönderiliyormuş. Bir noktadan sonra da akıl sağlığını kaybedip, (ki var olduğu bile şüpheli) gereken cezayı almış oluyor. Acımasız bir yöntem bunun farkındayız, ama kim onlara acınması gerektiğini söyledi ki? Kardeşini doğurmak kitabı, üstte de belirttiğim gibi gerçekten çok önemli bir kitap. Farkındalık yaratma konusunda çok şey başarmış ancak maalesef ki ülkemizde her konuda olduğu gibi bir süre sonra unutulmuş konulardan biri. Unutmayalım, unutturmayalım zira küçük çocuklarımızın tek umudu biz olabiliriz. ▪️"Bana çikolata vereceğini söyledi,gittim.Çünkü o yaşıma kadar hiç çikolata yememiştim. Paramız yoktu. Bilsem gider alır mıydım amcamın uzattığı 𝘤̧𝘪𝘬𝘰𝘭𝘢𝘵𝘢𝘺𝚤..."

aleran 1 year ago

Ah'lar Ağacı

Didem Madak

52 Gönderi

"𝑛𝑒𝑑𝑒𝑛 ℎ𝑒𝑟 𝑎𝑠̧𝑘 𝑏𝑖𝑟 𝑘𝑎𝑑𝚤𝑛𝚤𝑛 𝑐𝑒𝑛𝑎𝑧𝑒𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑘𝑎𝑙𝑑𝚤𝑟𝚤𝑟 𝑚𝑢𝑡𝑙𝑎𝑘𝑎?" Herkesin ağzında bir Didem Madak var, yahu dedim kim bu kadın, neden bu kadar abartılıyor? Araştırmaya raftan başladım(baya nesnel bir kaynak farkındayım), kitaplarına ve onlar hakkında yazılan gönderileri okurken @rainbowboy'un Madak'ın biyografisini…devamı"𝑛𝑒𝑑𝑒𝑛 ℎ𝑒𝑟 𝑎𝑠̧𝑘 𝑏𝑖𝑟 𝑘𝑎𝑑𝚤𝑛𝚤𝑛 𝑐𝑒𝑛𝑎𝑧𝑒𝑠𝑖𝑛𝑖 𝑘𝑎𝑙𝑑𝚤𝑟𝚤𝑟 𝑚𝑢𝑡𝑙𝑎𝑘𝑎?" Herkesin ağzında bir Didem Madak var, yahu dedim kim bu kadın, neden bu kadar abartılıyor? Araştırmaya raftan başladım(baya nesnel bir kaynak farkındayım), kitaplarına ve onlar hakkında yazılan gönderileri okurken @rainbowboy'un Madak'ın biyografisini anlattığı yorumuna denk geldim. Didem ablanın hayatı o kadar hüzünlüydü ki, hayatını anlattığı şiirleri okumadan edemedim ve şimdi buradayım. Yukarıda Didem Madak'a, Didem abla dememden anladığınız (?) üzere kendisine karşı bir anda derin bir sempati duymaya ve ablam gibi görmeye başladım. Bunun sebebi şüphesiz ki dilindeki samimiyet kırıntılarıdır. Sanki olmayan ablamla dertleşiyormuş gibi hissettim, üslubunun derecesi bu denli yüksek olduğunu söyleyebilirim yani. Kitabımızda dokuz adet şiir var, hepsi birbirinden güzel dokuz şiir. Gerçi böyle dediğime bakmayın benim favorilerim 'Siz Aşktan N' Anlarsınız Bayım' ve kitaba adını veren "Ah'lar Ağacı" oldu. Özellikle Ah'lar ağacını okurken, Madak'ın Ah'lar ağacı tasavvuruna hayran kaldım. Aynı zamanda ben de zihnime Ah'lar ağacı fidanı dikmeye karar verdim.(Yaşlanınca yalnız ah, vah etmek zor olmalı...) Biyografik nitelik taşıyan bu ince kitap, Didem Madak'ın acılarını adeta bir önizlenim şeklinde sunuyor, sizi düşüncelere daldırıyor. Çok değil on sene daha erken doğmuş olsaydım kraliçemizi yaşarken görme şerefine nail olabilirdim... Şu noktadan sonra kitaplarını tavaf edip şiirlerini ezberlemekten başka bir çare kalmıyor maalesef. "Mutlaka Ah'lar Ağacını gömeceğim bir yer bulacağım. Bu kadar çok ah dediğim için okurdan af dilerim." Bu kadar nahif bir kadın şuanda toprakların altında yatıyor, ablam ya keşke öncesinde bir ah çekseydin de karşıdaki dağlar yıkılsaydı. Son olarak hem kitap kapağının hem de genel işleyişin tam bir 'sonbahar' havasına uyduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Şu Eylül ayında okunabilecek en güzel şiir kitaplarından biri, çekinmeden listelerinize ekleyebilirsiniz. 🍂"Allah'la samimi oldum geçen üç yıl- boyunca Havı dökülmüş yerlerine yüzümün Büyük bir aşk yamadım. Hayır, Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi- bayım. Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı Tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım... Saydım insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı. Aşk diyorsunuz ya Ben istemenin Allah'ını bilirim bayım!" 🍂"Ah benim nergis kokulu cehaletim... Ruj lekeleri bıraktın bardaklarda Anlatmak isterdin kendine durmadan Bir bardağa bile olsa. Ne diyecektim, ne söyleyecektin Şairlerin şahı olsan Bir Ah'dan başka. Bana yıllarca, bunca sözü başına söylettin. Ah!"

aleran 1 year ago

Kalpten Parçalar

Hamdi Koç

1 Gönderi

2/10 "𝐵𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑛𝑔𝚤𝑐̧𝑡𝑎 ℎ𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦 𝑏𝑖𝑟𝑎𝑧 𝑑𝑎ℎ𝑎 𝑘𝑜𝑙𝑎𝑦 𝑜𝑙𝑎𝑐𝑎𝑘 𝑔𝑖𝑏𝑖 𝑔𝑒𝑙𝑚𝑖𝑠̧𝑡𝑖." Keşke okumasaydım dediğim kitaplar listesine ani giriş yapmış bir kitap, Kalpten Parçalar. Bu kitabı normal koşullar altında iken görmüş ve biraz da içine göz gezdirmiş olsaydım asla almayacağım kitaplardan biri…devamı2/10 "𝐵𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑛𝑔𝚤𝑐̧𝑡𝑎 ℎ𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦 𝑏𝑖𝑟𝑎𝑧 𝑑𝑎ℎ𝑎 𝑘𝑜𝑙𝑎𝑦 𝑜𝑙𝑎𝑐𝑎𝑘 𝑔𝑖𝑏𝑖 𝑔𝑒𝑙𝑚𝑖𝑠̧𝑡𝑖." Keşke okumasaydım dediğim kitaplar listesine ani giriş yapmış bir kitap, Kalpten Parçalar. Bu kitabı normal koşullar altında iken görmüş ve biraz da içine göz gezdirmiş olsaydım asla almayacağım kitaplardan biri olduğunu fark edip almazdım lâkin internetten aldığım için hem kapağına hem de fiyatına kandım-gereksiz ucuzdu- Yani hayır verdiğim parayı geçtim harcadığım vakte yazık oldu. Bu kitap ne anlatıyor da ben bu kadar sevmedim hemen anlatayım, ama anlatmadan önce şunu belirtmem gerekir ki beğenmeme sebebim konu veyahut üslup değil aksine oldukça saran bir anlatım kullanılmış kitapta ve kimileri için de güzel olabilecek bir konuya sahip(?) Sadece günümüzde gerçekten de böyle birliktelikler olduğunu bilmem midemi bulandırdığından-ayrıca sabah yağmur yağarken kitap okuma romantikliğinde gereksiz kötü hissettirdiğinden- çok düşük puan verdim. Kitap, Talat ve Meryem'in 'yıldırım aşkını' ve bu bağlamda gelişen olayları esas alıyor. Yok evliliktir, yok çocuktur, odur budur denerek aslında bir ilişki anlatılmış. Hatta oldukça gerçek, günümüzdeki çoğu ilişkiden daha gerçek bir ilişki verilmiş. Aslında ben de kitapta tam olarak bu kısmı sevemedim, hani derler ya 'gerçekler acıdır.' tam olarak bu benim için. Şimdi birazcık detaylı anlayacağım, aranızda okumayı düşünen varsa direkt gönderiyi kaydırabilir. Başlarda hoş gibi gözüken ilişkileri vardı. Meryem, Talat'tan biraz etkilenmiş; Talat desen zaten gönlünü çoktan Meryem'e kaptırmış. Hoş gözüküyor farkındayım ama detaylara inildiğinde, mesela neden hoşlanıyorlar birbirinden diye düşündüğümüz zaman (bence hoşlanmanın bir sebebi olmaz, kalbiniz ona atmıştır ve hop seviyor olursunuz bir anda) aslında hayatlarında eksik olan şeyleri karşısında gördükleri için belki de anlık etkilendiler bilemiyorum. Talat karakterimiz sessiz, sakin, çekingen aynı zamanda ana kuzusu(!) biridir. Meryem ise tam tersine atılgan, cesur, tuttuğunu koparan, istediği her erkeği elde eden bir tip. Tahmin edebildiğiniz gibi Meryem'in ilgisini çekiyor hatta bir kaç adım atıyor ama Talat'tan bir karşılık göremiyor bu da onun o 'egosunu' zedelediği için nedensizce bir hoşlantı ortaya doğuyor. Yalnız Talat'ın karşılık vermeme sebebi de şey, Meryem hoppa,züppe bir kadın olduğundan onu hemen bırakacağını düşünmesi. Tabii bu uzak durma 'çabası' gene tahmin edebileceğiniz gibi Meryem tarafından kırılana kadar. Meryem, Talat'ı partiyee davet ediyor ve birlikte bir gece geçiriyorlar. Dananın boynunun koptuğu nokta tam olarak orası oluyor. (Konusunu bu kadar detaylı anlatmaktan çok rahatsızım, kullandığım üslup da çok kötü farkındayım ama gerçekten çok klişe bir kitap ve karakterleri midemi bulandırmaktan başka bir şey yapmadığı için böyleyim) Talat'ın geçirdiği bir geceden bu denli utanması, gel zaman git zaman Meryem'in daha da hoşuna gidiyor. (Türk dizileri gibi😭 sadece değiştirilmiş hâli.) Hatta Meryem'in hoşlanması bir anda seviye atlayarak gene birlikte oldukları bir gecede ona evlenme teklifi edecek kadar yükseliyor, Talat da şok oluyor sonuçta sevdiği kadın(şüpheli), ona aşırı uygunsuz bir zamanda, normal olmayan bir şekilde evlilik teklifi ediyor. Yalnız çok daha kötüsü geliyor, o sırada Talat ne mi düşünsün dersiniz, evlensem ben bu kadını nasıl geçindireceğim, nasıl zaptedeceğim, ne param ne de pulum var. Yahu sevdiğin kadın(!) sana senden hoşlandığını söyleyip evlenme teklifi ediyor be kardeşim, senin o an düşündüğün şey normal mi sence? Gidip sevinmen, havalara uçman falan gerekiyor. Yani gerçekten sevmediğini anlamak bu kadar zor olmamalı aslında, hayır bu kadarla da bitmiyor. Uzun vadede(nikahlanma, evlenme olayı falan oluyor) karısını yük olarak görmeye başlıyor, ilgi vermiyor. Meryem hamile kalıyor, bizim adamın onun yanında olduğu yok HATTA gidip eski sevgilisiyle buluşuyor. Yahu böyle bir şey olabilir mi, çok kinliyim iki karaktere karşı da. Hâla bitmedi anlatmaya devam ediyorum, Meryem çocuğu doğurduğunda asla 'babalık' görevini yapmıyor, anlamsız bir şekilde şirketteki mevkiisine takık bir duruma gelip, yükselmek için gece gündüz çalışan bir adam hâline geliyor. Okurken çığlık atasım geldi, arkadaşım sen baba olmuşsun baba, bırak şu parayı pulu. Hayır fakir desen fakir de değilsin, üstlerine yaltaklanmak için kendi aileni görmezden gelmeye değer mi ya? Daha fazla devam etmek istemiyorum gerçekten de için bunaldı. Hayır bir de ayrı şoku sonda geçirdim. Kadın son iki sayfada ayrılmaya karar veriyor (aferin Meryem tek doğru kararın falan) ancak bu o kadar hızlı işleniyor ki, sadece Talat'a söylediği kısım somut halde kitapta bulunuyor. Tam devam edeyim diyorsunuz, hop 'çat' diye kitap bir anda bitmiş oluyor, neye uğradığınızı şaşırıyorsunuz. Şu zamana dek çok fazla açık uçlu son okudum ama hiç bu kadar gereksiz yerde biteni okumamıştım, deneyim oldu diyip geçmekten başka hiçbir şey kalmıyor bana bu noktadan sonra. Şu kitaptan öğrendiğim iki şey var;bir tanesi kitapları kapağına göre yargılama düşüncesi, bir de kelime öğrendim bir tane bu kadar. Neyse gerçekten çok uzatmışım, değmeyen bir kitap için. Türk dizisi izlemeyi sevmiyorsanız asla okumamanız gereken kitaplardan biri, ha seviyorsanız merak etmeyin sizi baya tatmin edecek. (Metroda okurken beni 'entelektüel' gören abiye ithaf etmek istiyorum bu gönderiyi. Gör abi gör hangi kitapla beni entel sanmışsın🥲) 🤢"Aşk arayışı sadece yalnızlığa karşı koyma çabası değil, yaşlanmaya, eskimeye, kendini önemsiz hissetmeye karşı koyma girişimidir. İnsan bazen, aşkın, bilhassa, çok aşkın onu yormamış olduğunu görmek ister. Bunu da yine yeni bir aşkla, ama bu kez farklı türde yeni bir aşkla sınamak ister."

aleran 1 year ago

Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam

Jean-Louis Fournier

14 Gönderi

"𝘉𝘪𝘳 𝘴𝘢𝘣𝘢𝘩, 𝘤̧𝘰𝘬 𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘬𝘪𝘵𝘵𝘦, 𝘢𝘯𝘯𝘦𝘮 𝘰𝘥𝘢𝘮𝘢 𝘨𝘦𝘭𝘥𝘪, '𝘚𝘢𝘯𝚤𝘳𝚤𝘮 𝘣𝘢𝘣𝘢𝘯 𝘰̈𝘭𝘥𝘶̈.'𝘥𝘦𝘥𝘪. '𝘠𝘪𝘯𝘦 𝘮𝘪...' 𝘥𝘦𝘥𝘪𝘨̆𝘪𝘮𝘪 𝘩𝘢𝘵𝚤𝘳𝘭𝚤𝘺𝘰𝘳𝘶𝘮." Uzun zamandır okumak istediğim ancak kitap isimlerinden dolayı bir türlü elimin gitmediği yazarlardan biri Jean-Louis. Pek fazla kitabını görmedim şimdiye kadar ama gördüklerimin hepsi fazla…devamı"𝘉𝘪𝘳 𝘴𝘢𝘣𝘢𝘩, 𝘤̧𝘰𝘬 𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘬𝘪𝘵𝘵𝘦, 𝘢𝘯𝘯𝘦𝘮 𝘰𝘥𝘢𝘮𝘢 𝘨𝘦𝘭𝘥𝘪, '𝘚𝘢𝘯𝚤𝘳𝚤𝘮 𝘣𝘢𝘣𝘢𝘯 𝘰̈𝘭𝘥𝘶̈.'𝘥𝘦𝘥𝘪. '𝘠𝘪𝘯𝘦 𝘮𝘪...' 𝘥𝘦𝘥𝘪𝘨̆𝘪𝘮𝘪 𝘩𝘢𝘵𝚤𝘳𝘭𝚤𝘺𝘰𝘳𝘶𝘮." Uzun zamandır okumak istediğim ancak kitap isimlerinden dolayı bir türlü elimin gitmediği yazarlardan biri Jean-Louis. Pek fazla kitabını görmedim şimdiye kadar ama gördüklerimin hepsi fazla 'depresif' olduğundan kaçınıyordum bir tık. Geçen gün de ruh halini yakalamışken, daha da buhranlara girmek için bu kitabı sipariş vermiştim;sonuç şu ki, hayal kırıklığı. Zor şeyler yaşamış olan yazarların (ya da herhangi bir kişinin fark etmez) biyografisini okumayı çok seviyorum çünkü hayatın kötü şeyler yaşasak da bitmediğini, çabalayarak bir yerlere varabileceğimizi ya da en azından kendimizi anlamlandırabileceğimizi görebiliyorum. Hatta sadece kendini anlamlandırabilmek daha doğrusu kendini tanıyabilmek o kadar musahhar hissettiriyor ki günün birinde kendimle tam olarak özdeşleşebilme umudumu da arttırıyor aynı zamanda. Fazla uzattım, sonuç olarak bazı şeylerin şuan yolunda gitmese bile, başka bir yola sapacağı veyahut yeni bir yol açacağını gösteriyor bana. Kitabımız Jean-Louis'in otobiyografik bir anlatısıdır, isimden de anlaşılacağı üzere genel manada babası ile olan ilişkisi işlenir. Aslında kitabın tanıtım kısmında da yazdığı gibi bir çocuğun gözünden kahraman(!), koruyucu, şakacı, alçakgönüllü, 'sorunlu' bir imge olan baba anlatılır. Baba imgesini soyut anlamda incelediğimizde birçok farklı noktaya değinebileceğimizi düşünüyorum çünkü hepimizin babası farklı. (Ya da aynıdır, kim bilir) En basitinden bir kız çocuğu ile bir erkek çocuğunun babaya bakışının arasındaki mutlak fark gibi. Burada bir kız çocuğunun babasından beklentileri gibi bir parantez elbette ki açmayacağım, yazarımız bir erkek ve onun bakış açısını anlamaya çalışacağım(pek mümkün olmasa da.) Dolayısıyla bir 'erkek' çocuğu gibi hissederek okumamızın önemli olduğunu hissediyorum bir noktada. Bunu Franz Kafka'nın Babaya Mektup kitabında da hissetmiştim, tabi o (bence) bu kitaptan çok daha üstün ve duyguları geçiren bir kitaptı ama sonuç olarak maalesef ki iki yazarımız da babasından mağdur. ('maalesef ki' kelimesini eklerken biraz düşündüm gerçekten üzüldüm mü diye zira başarılı yazarlarımız o dertten muzdarip olmasaydı, 'başarılı' olabilir miydi? Upuzun mevzular bunlar biz kitabımıza geri dönelim) Kitapta neredeyse her sayfa için ayrı başlık atılmış durumda.( Babamı kaybettik, Babam ve Polonya ilh.) Açıkçası ben o işlenen olayların biraz daha uzatılması gerektiği taraftarıyım çünkü safi olayları yazarak okuyucuyu etkilemek pek güç bir mevzudur. Olayların karakterlerde oluşturduğu sonuçları ve yansımaları okumak, hem karakterleri kendimizle bağdaştırmamızı sağlıyor hem de kitap için zihnimizde veyahut kalbimizde ayrı noktalar açmış oluyor. Yani buradan anlamamız gereken şey ruhsal betimlemeleri okumak okuyucu ile yazar arasındaki ilişkiyi güçlendirir. (Zavallı Necdet kitabı bu yüzden favorilerim arasındadır, karakterlerin ruhsal tahlilleri o kadar iyi yapılmıştır ki empatiyi bırakın siz direkt karakterin yerine geçmiş gibi hissediyorsunuz.) Kısa, canınız sıkıldığında açıp tek oturumda bitirebileğiniz tarzda bir kitap o yüzden çekinmeden listelerinize ekleyebilirsiniz. Klavyemi biraz fazla yorduğumu hissettim nedense bu yazıda, umarım sizi sıkmamışımdır. Hepinizin 30 Ağustos Zafer Bayramı'nı kutlar ve konuşmayı bitiririm. 👨‍👨‍👧"Babam onları komik bir hikaye anlatıyor olmalıydı. Etrafındaki insanların gülmesini görmekten mutluymuş gibi bir hali vardı, babam bir komedyeni olmalıydı. Babam neden bize çocuklarını hikayeler anlatmıyordu..." 👨‍👨‍👧"Mutluluk çok kolaydı. Babamın iyi davranması yetiyor, böylece annem mutlu oluyordu ve biz çocuklar da onunla birlikte mutlu oluyorduk. Ertesi gün, babam eve geç vakitte çok yorgun bir halde döndü;artık iyi davranmıyordu, aynı baba değildi." 👨‍👨‍👧"Babam kırk üç yaşında öldü, ben on beş yaşındaydım. Bugün ondan daha yaşlıyım.Onu daha iyi tanımamış olmaktan dolayı üzgünüm.Bundan dolayı ona kızgın değilim. Şimdi büyüdüm, yaşamın zor olduğunu biliyorum ve hayatı daha dayanılır kılmak için 'kötü' yollara başvuran kimi daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de."