(@) - Raf

Çerezlik film. Karakter gelişimi diye bir şey yok. Sanki senaryosu farklı olan bir şey yazayım hissiyle yazılmış bir senaryo algıladım. Fikir güzel, uygulamada eksikler olmuş. Öylesine izlenir, çok da film izlemek ciddiyetiyle izlenecek bir şey değil.

arsenic 5 months ago

Sığınak

Ric Roman Waugh

16 Gönderi

Klişe klişe klişe.. Anlamıyorum; elinin altında o kadar imkan varken böyle senaryo tekrarlarına neden düşüyorsun. Yap bomba bir film izleyelim. Tamamen zaman kaybı. Açın YouTube'dan bir şey izleyin daha iyi. İzlemeye gerek yok. Zaman öldürmeyin derim.

arsenic 5 months ago

Savaş Üstüne Savaş

Paul Thomas Anderson

60 Gönderi

Beklentim yüksekti, film karşılamadı. Kötü değil ama 'wow' da değil. PTA işi olduğu belli, DiCaprio iyi ama güvenli. Film aynı şeyi dönüp dönüp söylüyor. Bir yerden sonra derinlik değil, tekrar hissi. Rahatsız etmek istiyor ama tam oraya gidemiyor. Final "düşün"…devamı

arsenic 7 months ago

Paris'te Gece Yarısı

Woody Allen

137 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu filmle yalnız kalmayı seviyorum 😊 Paris’te Gece Yarısı’nı izlerken beni en çok yakalayan şey, geçmişe dokunabilme ihtimali. Hemingway’le aynı masada oturmak, onun kelimelere bakışını dinlemek; hayata dair doğruları ve yalanları süslemeden, cesurca söyleyişine tanık olmak… Fitzgerald’ların hayatla kurduğu kırılgan…devamıBu filmle yalnız kalmayı seviyorum 😊 Paris’te Gece Yarısı’nı izlerken beni en çok yakalayan şey, geçmişe dokunabilme ihtimali. Hemingway’le aynı masada oturmak, onun kelimelere bakışını dinlemek; hayata dair doğruları ve yalanları süslemeden, cesurca söyleyişine tanık olmak… Fitzgerald’ların hayatla kurduğu kırılgan ilişkiyi görmek; hayallerin ve hayal kırıklıklarının aynı anda nasıl taşındığını hissetmek… Gertrude Stein’in konuşurken cümleleri parçalayıp yeniden kurmasını izlemek; sıradan bir sohbetin bile düşünceyi ve zamanı nasıl dönüştürebileceğini fark etmek… Ezra Pound’un kelimelerle oynayışı; şiiri bir biçim değil, bir arayış hâline getirişi… Man Ray’in objelere ve ışığa başka türlü bakışı; sanatın gerçekliği bozarak nasıl derinleştirebildiğini hissettirmesi… Salvador Dali’nin mantığı bilerek dağıtan varlığı; saçmalığın bile bir sezgisi olabileceğini göstermesi… T. S. Eliot’un sessizliği; kelimelerin bazen söylenmeden de ağırlaşabileceğini hatırlatması… Picasso’nun tuval başında kayboluşu, yaratım sancısı… Ve Adriana. Picasso’yla olan ilişkisi üzerinden değil sadece; kendi zamanına bile ait hissedemeyen, başka bir “altın çağ”ın özlemiyle yaşayan hâliyle… Onun üzerinden film, nostaljiyi en çıplak yerinden yakalıyor. Hepsi birer ikon olarak değil, o gecenin canlı parçaları olarak varlar. Ama aynı anda huzursuzlar. Hepsi büyüleyici ama hiçbiri yerleşmiş değil; sanki hepsi de bir an sonra başka bir zamana kaçmaya hazır. Ve asıl mesele burada başlıyor. O insanların yanında olmak insanı tamamlamıyor. Aksine, eksikliği daha görünür kılıyor. Çünkü onların da gözleri başka bir zamana dönük. Onlar da kendi “altın çağ”larını arıyor. O an fark ediyorsun ki büyü geçmişte değil. Büyü, bir anlığına bir yere ait olduğunu hissetmekte. O masalarda oturmak, o cümleleri duymak, o gecelerde kaybolmak… Hepsi çok gerçek, çok güzel. Ama geçici. Ve belki de tam bu yüzden bu kadar etkileyici. Belki de mesele büyülü zamana kaçmakta değil, içinde bulunduğun zamanı büyülü kılabilmekte...

arsenic 7 months ago

Saklı

Michael Haneke

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Caché bir gizem filmi gibi başlar ama gizemi çözmekle ilgilenmez. Çünkü burada mesele “kim yaptı?” değildir. Mesele, kimin rahatça yaşamaya devam edebildiğidir. Georges’un suçu aktif bir kötülük değil. O, sistemin ona verdiği konforu sorgulamamış biridir. Çocukken söylediği bir yalan, bir…devamı

arsenic 7 months ago

Joe Black

Martin Brest

51 Gönderi

Spoiler içeriyor Meet Joe Black, ölümü bir olay değil, bir misafir gibi ele alan bir film. Kapıyı çalmıyor, acele etmiyor. Geliyor, oturuyor ve bir süre kalıyor. Ve bu hâliyle bana ölümü değil, zamanı düşündürüyor. Daha doğrusu zamanın bizde nasıl aktığını sandığımızı… Ve…devamıMeet Joe Black, ölümü bir olay değil, bir misafir gibi ele alan bir film. Kapıyı çalmıyor, acele etmiyor. Geliyor, oturuyor ve bir süre kalıyor. Ve bu hâliyle bana ölümü değil, zamanı düşündürüyor. Daha doğrusu zamanın bizde nasıl aktığını sandığımızı… Ve aslında hiç kontrolümüzde olmadığını. Zamanın içindeyken neyi fark etmediğimizi, neyi “sonra”ya bıraktığımızı. Film ilk bakışta romantik, hatta yer yer fazlasıyla uzun ve ağır ilerleyen bir anlatı gibi duruyor. Ama o yavaşlık bilinçli. Çünkü bu film acele etmiyor. Ölüm bile acele etmiyor burada. Bekliyor. Gözlemliyor. Dinliyor. Ve garip bir şekilde öğreniyor. Joe Black bir karakter değil, bir boşluk gibi. İnsan olmayı bilmeyen bir varlığın, insan olmanın ne demek olduğunu anlamaya çalışması. Ama bunu büyük laflarla yapmıyor. Küçük anlarla yapıyor. Bir bakışla. Bir duraksamayla. Bir cümlenin yarım kalışıyla. Susan’a bakışı bir aşktan çok, merak gibi. Anlama isteği gibi. İnsanların birbirine bakarken ne gördüğünü, neyi seçtiğini çözmeye çalışan bir bakış. Susan’ı sevdikçe değil, Susan’ı izledikçe insanlaşan bir varlık Joe. Ama bu bağ baştan eksik. Çünkü Joe’nun bildiği şeyler var, Susan’ın bilmediği. Ve bu eşitsizlik, ilişkinin üstünde hep görünmez bir ağırlık gibi duruyor. Joe, Susan’ı bırakarak insanlaşıyor. Ama insan olmayı seçtiği anda, insan olarak kalamıyor. Çünkü kalırsa, ölüm olarak kendi varlığını inkâr etmiş olacak. Öğrendiği her şeyin bedeli tam da bu: Kalabilecek kadar hissetmek ama kalamayacak kadar “ölüm” olmak. William Parrish’in hikâyesi ise beni başka bir yerden yakalıyor. Çünkü onun yolculuğu bir yüzleşmeden çok, bir bırakış. Ölümle pazarlık yapan bir adam değil; hayatının artık tamamlandığını kabul eden biri. Ne kadar sevildiğini, neyi ertelediğini, neyi fazla ciddiye aldığını fark ediyor. Ve belki de en zorunu yapıyor: Anladığı hâlde tutunmamayı seçiyor. Çünkü insan bazı şeyleri çok iyi anlayabilir ama yine de gitmesi gerekebilir. Filmde en sevdiğim şey şu: Kimse ölümü alt etmeye çalışmıyor. Kimse ona meydan okumuyor. Sadece onunla konuşuyorlar. Finale doğru gelen o sessiz kabulleniş beni asıl vuran yer. Büyük dramatik patlamalar yok. Sadece yürüyen insanlar var. Ve bırakılanlar. Ve o soru, film bittikten sonra bile insanın peşini bırakmıyor: Hayatı gerçekten yaşamak için ölümü tanımaya gerek var mıydı? Joe Black bana şunu düşündürüyor: Belki de ürkütücü olan ölümün gelmesi değil; geldiğinde her şeyin hâlâ bu kadar güzel olabilmesidir. Film bittiğinde içimde kalan his bir romantik tatmin değil. Daha çok yumuşak bir hüzün. Biraz geç kalmışlık. Biraz da “ben olsam neyi farklı yapardım?” sorusu. Meet Joe Black kusursuz bir film değil. Hatta yer yer fazlalıkları var. Ama tam da bu yüzden insani. Çünkü hayat da öyle. Uzun, dağınık, bazen gereksiz gibi görünen anlarla dolu. Ama sonunda, geriye dönüp baktığında… Eksik olmasını istemediğin bir bütün. Bazıları hayatımıza kalmak için girmez. Bazıları sadece ne kadar canlı olduğumuzu hatırlatmak için gelir. Ve belki de en sert cümle en sonda saklı: Ölüm her şeyi alabilir. Ama yaşanmamış bir hayat, zaten baştan kayıptır.

arsenic 7 months ago

Tufan

Byung-woo Kim

70 Gönderi

Spoiler içeriyor The Great Flood, ilk bakışta bir felaket filmi gibi davranıyor. Sel var, panik var, kaçış var. Ama bir süre sonra anlıyorsun ki film suyla değil, insanın tükenişiyle ilgileniyor. Sel burada bir neden değil; bir eşik. İnsanlığın artık biyolojik olarak devam…devamı

arsenic 7 months ago

Cennetin Krallığı

Ridley Scott

80 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu filmde beni en çok etkileyen şey savaşlar ya da büyük konuşmalar değil; iki kral arasındaki sessiz gerilim. Baldwin ile Selahaddin’in ilişkisi, ekranda fazla yer kaplamaz ama filmin ahlaki ağırlığını neredeyse tek başına taşır. Çünkü burada çatışan şey iki din…devamıBu filmde beni en çok etkileyen şey savaşlar ya da büyük konuşmalar değil; iki kral arasındaki sessiz gerilim. Baldwin ile Selahaddin’in ilişkisi, ekranda fazla yer kaplamaz ama filmin ahlaki ağırlığını neredeyse tek başına taşır. Çünkü burada çatışan şey iki din değil, iki iktidar anlayışıdır. Baldwin hasta. Bedeni çürürken zihni hâlâ berrak. Maskesinin altındaki yüz, iktidarın ne kadar geçici olduğunu bilen birinin yüzü. Bu yüzden güce tapmaz. Kudüs’ü Tanrı’nın mülkü gibi değil, korunması gereken kırılgan bir denge gibi görür. Barışı bir zaferden aşağıda görmez. Belki de bu yüzden zayıf sanılır. Oysa Baldwin’in gücü, sınır çizebilmesindedir. Kendi inancına rağmen ölçüyü koruyabilmesinde. Selahaddin ise uzaktan, ama çok net çizilmiş bir figür. O da mutlak bir yıkım istemez. O da şehri bir ganimet gibi görmez. Ama onun dünyasında düzen, güçle ayakta durur. Selahaddin’in sakinliği, Baldwin’inkine benzemez. Baldwin ölçüden gelir; Selahaddin sonuçtan. İkisi de akıllıdır ama farklı şeylere sadıktırlar. Aralarındaki ilişki bu yüzden ilginçtir: Birbirlerini tanırlar ama birbirlerine benzemezler. Birbirlerine saygı duyarlar ama aynı yerde durmazlar. Film bu saygıyı büyük diyaloglarla değil, mesafeyle kurar. Karşı karşıya geldiklerinde değil, karşı karşıya gelmemeyi başardıklarında anlarız bunu. Baldwin’in barışı koruma çabası, aslında hem Selahaddin’i hem kendi tarafındaki fanatikleri dengelemeye çalışmaktır. Ve belki de en trajik olan şey budur: Baldwin, kendi tarafındakilerden daha çok Selahaddin’le anlaşabilir. Çünkü asıl tehdit karşı taraftaki kral değil, içerideki ölçüsüzlüktür. Baldwin öldüğünde sadece bir kral ölmez. Bir denge ölür. Ve bu denge kaybolduğu anda, Selahaddin’in savaşı kaçınılmaz hâle gelir. Film burada çok acı bir şey söyler: Bazen savaş, iki tarafın da istediği bir şey değildir. Ama onu engelleyen tek kişinin yokluğu, her şeyi başlatmaya yeter. Selahaddin’in Kudüs’e girdiğinde şehri yakıp yıkmaması, Baldwin’in hayaletine bir cevap gibidir. “Ben senin yerinde olsam…” sorusuna verilmiş geç bir yanıt. Ama yine de geçtir. Çünkü Baldwin artık yoktur. Onun kurduğu hassas çizgi de onunla birlikte gömülmüştür. Bu iki kralın ilişkisi bana şunu düşündürüyor: Tarih çoğu zaman fanatikleri yazar. Ama asıl kayıp, ölçüyü bilenlerin erken ölmesidir. Ve belki de Cennetin Krallığı, en çok bunu anlatır.

arsenic 7 months ago

Başkalarının Hayatı

Florian Henckel von Donnersmarck

52 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu film insanı yavaş yavaş bir vicdan çatlağının içine bırakıyor. Film bağırmıyor, dramatize etmiyor, ajitasyona kaçmıyor. Wiesler başta sistemin kusursuz bir parçası. Onun dünyasında duygu bir zayıflık, empati ise tehlikeli bir sapma. Doğu Almanya’nın kurduğu düzen tam olarak bunu talep…devamı

arsenic 7 months ago

Truman Şov

Peter Weir

499 Gönderi

Spoiler içeriyor Bazı filmler ne anlattıklarıyla değil, sana neyi sorgulattıklarıyla yer eder; Truman Show da tam olarak böyle bir film. Başta her şey parlak, düzenli, güvenli. Gülümseyen yüzler, kusursuz sokaklar, hep aynı ritimde akan bir hayat. Ama film ilerledikçe şunu hissediyorsun: Bu…devamıBazı filmler ne anlattıklarıyla değil, sana neyi sorgulattıklarıyla yer eder; Truman Show da tam olarak böyle bir film. Başta her şey parlak, düzenli, güvenli. Gülümseyen yüzler, kusursuz sokaklar, hep aynı ritimde akan bir hayat. Ama film ilerledikçe şunu hissediyorsun: Bu düzenin içindeki huzur gerçek değil, sadece iyi tasarlanmış. Truman’ın fark edişi bir anda olmuyor. Büyük bir aydınlanma anı yok. Küçük çatlaklar var. Tekrarlayan yüzler, tuhaf tesadüfler, bozulmuş bir ritim. Ve izleyici olarak Truman’dan önce fark ediyorsun. Bu da rahatsız edici. Çünkü onun yerine düşünüyorsun. “Ben ne kadar süredir bu düzenin içindeyim?” diye. Kasaba bir dünya değil, bir vitrin. Gökyüzü mavi ama sahte. Güneş doğuyor ama planlı. İnsanlar konuşuyor ama replik gibi. Truman’ın hayatı ilerledikçe, bu yapaylığın içinde tek gerçek şey onun şüphesi oluyor. Ve belki de film tam olarak bunu söylüyor: Bir yerde her şey fazla kusursuzsa, orada gerçeklikten şüphe etmek gerekir. Final sahnesi ise filmin bütün yükünü tek bir noktada topluyor. Truman’ın tekneyle ilerleyip duvara çarptığı an… O çarpma sadece fiziksel bir engel değil. Truman’ın inandığı bütün gökyüzünün, bütün sınırların bir anda somutlaşması. Gökyüzünün bir dekor olduğunu fark ettiği o an, film boyunca biriken her şey tek bir histe birleşiyor: Hayal kırıklığı, öfke, korku ve özgürlük ihtimali. Merdivenlerden basamak basamak çıkışı çok güçlü bir metafor. Her adımda bir şeyden vazgeçiyor gibi. Güvenden, alışkanlıktan, korkudan. Ve yukarı çıktıkça yalnızlaşıyor. Çünkü gerçek, insanı çoğu zaman yalnız bırakır. Yaratıcıyla kurduğu diyalog filmin kalbi. “Hiçbiri gerçek değil miydi?” dediği an… Ve karşılığında gelen cevap: “Sen gerçektin.” Bu cümle çok ağır. Çünkü Truman’ın hayatındaki her şey sahte olabilir ama onun hisleri gerçekti. Sevgi gerçekti. Korku gerçekti. Mutluluk gerçekti. Yaratıcının Truman’a gerçekten bağlanmış olması da burada devreye giriyor. Onu seviyor. İlk adımını attığında oradaydım diyor. Gözlerinin içi parlıyor. Gitmesini istemiyor. Ama aynı anda, o sahte dünyayı kuran da o. Bu çelişki filmin en rahatsız edici tarafı. Sevgi var ama özgürlük yok. Koruma var ama kontrol var. “Burada korkacak hiçbir şey yok” demesi çok çarpıcı. Çünkü bu cümle aslında şunu söylüyor: Korku yok çünkü risk yok. Ama risk yoksa, seçim de yok. Truman’a “gidemezsin” derken, aslında “korkarsın” diyor. Ve Truman’ın o duraklaması… Gitmeden önce beklemesi… Tereddüt etmesi… İşte o an çok insani. Sonra o cümle geliyor: “Olur ya bir daha görüşemeyiz…” Ve o selam. Bu selam bir vedadan çok bir sınır çizgisi gibi. Truman ilk defa kendi cümlesini kuruyor. Kibar, sakin ama kesin. Sahnenin içinden çıkıyor. Ve en vurucu yerlerden biri de gerçek dünyadaki izleyiciler. Truman gidince seviniyorlar. Alkışlıyorlar. Rahatlıyorlar. Ama birkaç saniye sonra gelen cümle her şeyi yerle bir ediyor: “Şimdi ne izleyeceğiz?” “Başka kanala geç.” Film orada bitiyor ama asıl tokadı orada atıyor. Çünkü Truman özgürleşirken, izleyici boşlukta kalıyor. Onun özgürlüğü bir anlık bir rahatlama sağlıyor ama sonra yeni bir gösteri arayışı başlıyor. Truman’ın hayatı bitiyor, izleme alışkanlığı bitmiyor. The Truman Show bana şunu düşündürüyor: Bazen bir dünyadan çıkmak cesaret ister. Ama bazen asıl cesaret, o dünyayı izlemeyi bırakmaktır. Ve Truman kapıdan çıkarken biz hâlâ ekrana bakıyorsak, belki de asıl soru şu: Gerçekten kim özgür?